ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΩΝ ΓΑΛΛΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ, 22 – 28 Οκτωβρίου 2004

Σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης

Εξι ταινίες, έξι βλέμματα, έξι σκηνοθέτες, μας ανοίγουν τον κόσμο τους.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, πιστό στις αναζητήσεις και τον δημιουργικό διάλογο με το σινεφίλ κοινό, ρίχνει τους προβολείς του στον νέο γαλλικό κινηματογράφο, ίσως στο πιο ζωντανό κομμάτι του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Ενα μήνα πριν την έναρξη της 45ης διοργάνωσης, το Φεστιβάλ προσφέρει τη μοναδική ευκαρία στους θεατές να απολαύσουν νέες γεύσεις της εγχώριας πρόσφατης παραγωγής της Γαλλίας, συγκεντρώνοντας στην παλέτα του έξι ταινίες νέων δημιουργών με φρέσκια ματιά, αισθητική, και πλούσια θεματολογία – μια μικρή αλλά απολαυστική πρόγευση για το κινηματογραφικό δεκαήμερο του Νοεμβρίου. Το αφιέρωμα θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ και θα διαρκέσει από τις 22 έως τις 28 Οκτωβρίου.

Γεγονός είναι ότι από το 2002, περίπου το 41% της συνολικής παραγωγής ταινιών στη Γαλλία υπογράφεται από πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες. Το νούμερο αυτό αποδεικνύει την ευρωστία, την ποικιλλία, αλλά και τη ζωτικότητα που πλημμυρίζει το γαλλικό κινηματογράφο. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει τη χαρά να φιλοξενεί και να προβάλει έξι απ’αυτές τις ταινίες νέων δημιουργών, οι οποίες διαθέτουν το δικό τους ύφος, την δική τους οπτική, προέρχονται από διαφορετικούς αισθητικούς και θεματικούς ορίζοντες και πορεύονται σε διαφορετικά είδη, από την κωμωδία στο ψυχολογικό δράμα, συνδυάζοντας με επιτυχία το εμπορικό με το καθαρόαιμο «σινεμά του δημιουργού».

Εξι ταινίες, έξι σκηνοθέτες – τρεις άνδρες και τρεις γυναίκες: δυο ηθοποιοί, ένας βοηθός σκηνοθέτης, ένας πρώην φοιτητής εικαστικών τεχνών, δύο σεναριογράφοι -όλοι ξεκίνησαν το ταξίδι τους στην κινηματογραφική δημιουργία με ταινίες μικρού μήκους.

Η Zabou Breitman, που με την ταινία Ομορφες αναμνήσεις η οποία θα προβληθεί στο πλαίσιο του φεστιβάλ απέσπασε τρία βραβεία Σεζάρ το 2002, περιγράφει τον έρωτα, την αρρώστια, την εμμονή. Η Benedicte Lienard με το Ζητώντας στον ήλιο μοίρα τοποθετεί σε διάλογο την πολιτική και τις προσωπικές σχέσεις. Η Julie Lopes-Curval με τη Λουτρόπολη, η οποία απέσπασε το βραβείοCamera d’Or στο φεστιβάλ Καννών το 2002, επέλεξε έναν στοχαστικό τρόπο έκφρασης για να αιχμαλωτίσει κάποιες στιγμές της ζωής. Οι Gerard Bitton και Μichel Munz στο Αχ! Και να’μουν πλούσιος χρησιμοποιούν το γέλιο και την αισθητική της καρικατούρας για να σκιαγραφήσουν την ουσία του σύγχρονου ανθρώπου. Ο Guillaume Canet στο Είδωλό μου, υποψήφιο για δύο βραβεία Σεζάρ το 2002, καυτηριάζει τη μεγαλομανία με τόλμη και μαύρο χιούμορ, ενώ ο Christophe Honore, στα 17 Πορτρέτα, με ποιητικότητα και αισθησιασμό ιχνογραφεί την επιθυμία και το θάνατο.