ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΙΙ - «ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ»

Πατρίδα /Homeland (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 1993)
Αρχαίες πέτρες αστράφτουν στο φως, μισοκρυμμένες ανάμεσα στα χόρτα. Ώριμα φρούτα γεμάτα χυμούς, σκιερά δέντρα, αγκαθερές φραγκοσυκιές. Η δωρική κοψιά της Μάνης, η αγκαλιά της θάλασσας. Η αυλή του σπιτιού, οι γείτονες, τα περιβόλια, οι καλοκαιρινές σκιές, το χώμα, ο ήλιος. Όλα περιγράφουν κάτι τόσο μεγάλο, που μπορείς να το δεις μόνο αποσπασματικά.
Δωμάτια /Rooms (Ασπρόμαυρο, 1994)
«Ραντεβού στην Αθήνα». Αγόρια σε φτηνά ξενοδοχεία, ποζάρουν, χαμογελούν, γδύνονται, ξαπλώνουν, κοιτούν διαπεραστικά την κάμερα. Το χιούμορ αφοπλίζει την ηδονοβλεπτική διάθεση, αλλά ο ερωτισμός παραμένει: Ωμός, καθαρός, απροσδόκητα αθώος.
Αίγυπτος / Egypt (Ασπρόμαυρο, 1996)
Πυραμίδες, Νείλος, έρημος. Άχρονα σύμβολα μιας κουλτούρας, μαγικές εικόνες που μοσχομυρίζουν ιστορία, μύθους, αναφορές. Και μαζί, άνθρωποι, σύγχρονες πόλεις, ένας κόσμος σε κίνηση. Μια ζωντανή αντίφαση, σ’ ένα λυρικό ποιητικό ταξίδι.
Ιεροσόλυμα / Jerusalem (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 1999)
Μια μετωπική σύγκρουση θρησκειών, νοοτροπιών, ανθρώπων. Προσκύνημα και συρματοπλέγματα, κατάνυξη και αμέτρητοι τουρίστες. Μια κακοφωνία ήχων, ένα θρησκευτικό καζάνι που σιγοβράζει, εικόνες που σε ζαλίζουν σαν επαναληπτική ψαλμωδία.
America I (Ασπρόμαυρο, 1990)
Ταξίδι με αυτοκίνητο στους δρόμους της μέσα Αμερικής. Νταλίκες, ανοιχτός ορίζοντας, ξεσκέπαστα αμάξια, η άσφαλτος που τρέχει. Μια απόλυτα αμερικάνικη εμπειρία. Ένα ταξίδι αληθινά κινηματογραφικό.
Αλβανία (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 2004)
Βρώμικοι δρόμοι, αμέτρητα τούβλα, κτήρια που υψώνονται ασταμάτητα. Μια χώρα που χτίζεται από την αρχή. Τα πρόσωπα των ανθρώπων –αυτών που είναι ακόμη εκεί– αντανάκλαση των όσων λείπουν. Ένας γειτονικός τόπος που παραμένει άγνωστος και ανεξερεύνητος.
Ομόνοια / Andreu in Paris (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 1993)
Από τα βουνά της Ρουμανίας στα στενά της Ομόνοιας. Ο Αντρέου περιπλανιέται στην πλατεία, σε μια πόλη μέσα στην πόλη. Στην αληθινή καρδιά της Αθήνας. Στο φως και στο σκοτάδι. Στα βλέμματα των άλλων. Στο φακό της κάμερας.
Βομβαρδισμός / Bombardment (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 1999)
Ένα δάσος από κεραίες. Καρφώνονται στο μάτι. Γρατζουνάνε τον ουρανό. Πάνω απ’ τις ταράτσες – ελικόπτερα, πολεμικά αεροπλάνα. Μέρα εθνικής εορτής. Στρατιωτική παρέλαση. Θα μπορούσε να είναι πόλεμος. Βομβαρδισμός.
Μονεμβασιά / Monemvasia (Έγχρωμο, 2004)
Μια πολιτεία σαν αχινός. Σαν φραγκόσυκο. Κλειστή, αποκλεισμένη. Περικυκλωμένη από τείχη. Ένας βράχος στη θάλασσα. Ένα νησί στο χρόνο. Αν σου ανοιχτεί, αν σε αφήσει να μπεις, οι εικόνες θα είναι όλο σάρκα. Θες να τις γευτείς, να τις καταβροχθίσεις.
Λονδίνο / London (Ασπρόμαυρο, 1995)
Αστυνομικοί και τουρίστες, δρόμοι και αυτοκίνητα. Στενά δωμάτια, μεγάλες πλατείες. Το ποτάμι που το διασχίζει. Ψηλά κτήρια, σύμβολα οικονομικής δόξας, άνθρωποι στα πεζοδρόμια παραδομένοι σε μια καθημερινότητα δίχως αίγλη. Μια πόλη σαν κυψέλη, γεμάτη ζωή, ευκαιρίες, ιστορίες, αδιέξοδα.
Αμοργός / Amorgos (Έγχρωμο, 2003)
Θάλασσα και πέτρα. Λευκό και γαλάζιο. Μοναστήρια γαντζωμένα στον βράχο. Περιπλάνηση σε μια Ελλάδα που ζει έξω από το χρόνο, ερήμην της ματιάς των καλοκαιρινών επισκεπτών.
America II (Έγχρωμο, 2008)
Κινηματογραφημένη ξανά και ξανά. Εικόνες τυπωμένες στο ασυνείδητο. Το «μεγάλο μήλο», «η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται», τόσες ταινίες. Μπορείς να δεις τη Νέα Υόρκη με καινούργια μάτια; Μπορείς να δεις πίσω από την επιφάνειά της;
Barcelonetta (Έγχρωμο, 1990)
Παλιά λουτρά, στη Βαρκελώνη, φαντάσματα ενός παρελθόντος? θύματα της προόδου, της αλλαγής του τόπου. Τώρα πια υπάρχουν μόνο σαν εικόνες. Σαν μνήμες για όλους τους μοναχικούς άντρες που κάποτε τριγύριζαν εκεί.
Thai Box (Έγχρωμο, 2006)
Αγόρια στο ρινγκ σ’ ένα γυμναστήριο της Ταιλάνδης. Η σωματική βία σαν θρησκευτική ιεροτελεστία. Ένα άθλημα του κορμιού που περισσότερο από δυνατά μέλη, απαιτεί δυνατό μυαλό. Μια χορογραφία ιδρώτα, έντασης, αίματος.
Γρηγόρης / Grigoris (Έγχρωμο, 1998)
Στην Ομόνοια. Κοιτάζει την κάμερα με περιέργεια. «Με τι ασχολείσαι;». Ο Γρηγόρης δουλεύει σε γραφείο κηδειών και βλέπει το θάνατο με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι εσείς. Δουλειά να υπάρχει...
Ζωή και θάνατος στο αθηναϊκό μετρό / Life and Death in the Athens Metro (Έγχρωμο, 2010)
Στην αποβάθρα, ένας άντρας στο παγκάκι σφίγγει το στήθος του. Γύρω του συνεπιβάτες, υπάλληλοι του μετρό προσπαθούν να βοηθήσουν, ή απλά κοιτάζουν σαν χαμένοι. Ο συρμός φεύγει, το πλάνο σβήνει. Θα ζήσει; Θα πεθάνει;
Οδός Πειραιώς / Pireos Street (Έγχρωμο, 2010)
Στο βάθος του κάδρου, προσπαθεί να σταθεί. Πέφτει. Σηκώνεται. Ξαναπέφτει. Τα ρούχα γλιστρούν από το σώμα του. Τα ανασηκώνει. Παραπαίει. Μεταξύ ζωής και θανάτου. Μια εικόνα σοκαριστικά καθημερινή.
Ανάγνωση σεναρίου / The Reading (Έγχρωμο, 1998)
Οι νεαροί πρωταγωνιστές του Από την άκρη της πόλης διαβάζουν για πρώτη φορά το σενάριο της ταινίας. Κάτι από τις ζωές τους είναι εκεί, πίσω απ’ τις γραμμές, παγιδευμένο στις σελίδες.
Τα δάκρυα του εκσκαφέα / Tears of the Excavator (Ασπρόμαυρο, 1990)
Μια επίσκεψη στη Ρώμη, μια βόλτα στην παραλία της Όστια. Στους τόπους που έζησε και πέθανε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Η ανάσα του εμπνέει τις εικόνες της ταινίας? οι λέξεις της ποίησής του, τις επενδύουν ιδανικά.