Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ

Βραβεία: Πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, Μουσικής και Β ́ανδρικού ρόλου (Βασίλης Τσάγκλος) στο 25ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1985, Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ Μόσχας 1985.
Το καλοκαίρι του 1949, μια ομάδα εννιά αντρών του δημοκρατικού στρατού που βρίσκονται αποκλεισμένοι στα ορεινά της Πελοποννήσου, προσπαθούν να βρουν διέξοδο φυγής και να φτάσουν στην θάλασσα. Μάταια όμως. Ο αγώνας έχει χαθεί, κανείς δεν τους περιμένει και δεν μπορούν να βασιστούν παρά μόνο στον εαυτό τους. Ο Καπετάν-Νικήτας και οι 8 άνδρες του εξοντώνονται ο ένας μετά τον άλλο από τον ελληνικό στρατό, αλλά και από τους οπλισμένους χωριάτες που βρίσκουν στο διάβα τους. Ο μόνος που επιβιώνει είναι ο 18χρονος Νάσιος, ο μικρότερος της παρέας.
Το διήγημα του Θανάση Βαλτινού δημοσιεύθηκε το 1963 και μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη είκοσι χρόνια αργότερα από έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη. Στην απεικόνιση του Εμφυλίου απουσιάζει η γενναιότητα, η αυτοθυσία, ο ηρωισμός. Αντίθετα, αυτό που κυριαρχεί είναι η σωματικότητα, η υλικότητα της εμπειρίας του πολέμου, αλλά και η βίωση της ήττας, η αποτύπωσή της τη στιγμή που συμβαίνει. Σ’ αυτήν την «κάθοδο στον Άδη» επικρατεί η βεβαιότητα της ήττας, που τροφοδοτεί την απελπισία και την αίσθηση του αδιεξόδου. Τα ιδεολογικά προστάγματα δίνουν τη θέση τους στις αναγκαιότητες του πολέμου και το ένστικτο της επιβίωσης αμβλύνει τη διάκριση μεταξύ καλού και κακού, καθώς οι πρωταγωνιστές-αντάρτες απογυμνώνονται από τα ηρωικά χαρακτηριστικά τους. Ο σκηνοθέτης, δεν επιδιώκει να προσφέρει ερμηνευτικά ή δικαιωτικά σχήματα του εμφυλίου και η μανιχαϊστική προσέγγιση αντικαθίσταται από τη ρεαλιστική αποτύπωση του πολέμου.