ΔΩΣΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Ο Γιώργος Δουμάκης και ο Χρήστος Αποστόλου είναι παιδικοί φίλοι. Όταν ξεσπά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η αδελφή του Χρήστου, η Φιλιώ, ακολουθεί τον Γιώργο στο βουνό, πολεμώντας τον κατακτητή. Θα συλληφθεί, όμως, και θα πεθάνει στη φυλακή από τα βασανιστήρια. Κατά την διάρκεια του Εμφυλίου, οι δύο φίλοι θα βρεθούν σε αντίπαλα στρατόπεδα: ο Γιώργος είναι αντάρτης, ενώ ο Χρήστος, αξιωματικός του ελληνικού στρατού, είναι ο επικεφαλής του αποσπάσματος που τον καταδιώκει. Ο Γιώργος θα συλληφθεί και θα περάσει από στρατοδικείο. Κατά τη διάρκεια της δίκης, οι δύο τους θα αντιληφθούν την δυσχερή θέση στην οποία τους έχει φέρει η πολιτική αντιπαλότητα...
Η ταινία ανασυνθέτει την εμφύλια σύγκρουση υιοθετώντας την οπτική του καθεστώτος της χούντας και, συνολικότερα, της μετεμφυλιακής αντικομμουνιστικής ιδεολογίας. Δημιουργώντας εξαιρετικά στερεοτυπικούς χαρακτήρες, παρουσιάζει ένα σκληρό και αμφίρροπο εμφύλιο, τον οποίο ο στρατός κέρδισε αφού πρώτα χιλιάδες φαντάροι έχασαν τη ζωή τους στο μέτωπο. Όμως, αν και νικητής, εμφανίζεται να αντιμετωπίζει με κατανόηση τους ηττημένους και να προωθεί την «εθνική συμφιλίωση». Στις σκηνές του στρατοδικείου ο βασιλικός επίτροπος κηρύσσει «λήξασα την ξενοκίνητο ανταρσία», ενώ ο κομμουνιστής κατηγορούμενος, μεταμελημένος, κατηγορεί συλλήβδην τους «ψευτοπολιτικάντηδες, που ήταν η συμφορά του τόπου μας» (δηλαδή το κοινοβουλευτικό καθεστώς). Η ρητορική του φιλμ, απηχώντας την προπαγάνδα του καθεστώτος, δεν περιορίζεται στον εκδικητικό αντικομμουνιστικό λόγο που εμμένει στον αποκλεισμό, αλλά, «υπόσχεται» την εθνική συμφιλίωση με την προϋπόθεση της υποταγής των ηττημένων.