Οι ταινίες του φεστιβάλ

Τα τελευταία χρόνια της ζωής τους, ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης και η ζωγράφος Μαρί Γουίλσον συζούσαν σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Μια αντανάκλαση του Νάνου Βαλαωρίτη στον κινηματογραφικό φακό, η οποία υφαίνει την προσωπική μνήμη στον χώρο και στον χρόνο. Ένας προσωπικός μικρόκοσμος όπου ξεδιπλώνονται πολύπλευρες εκφάνσεις του δημιουργικού βίου.

«Το 2014, που ήταν 10 χρόνια Athens Pride, πήρα μια κάμερα και ρώταγα διάφορους γνωστούς του χώρου αν πιστεύουν ότι έχει αλλάξει κάτι. Οι γνώμες διίστανται, με τελευταία τη γνώμη του Ζακ, που είχε δίκιο!», λέει η επιδραστική δημιουργός για την πρώτη της κινηματογραφική απόπειρα. «Νομίζω ότι αλλάζουνε τα πράγματα, καλυτερεύουνε. Χειροτερεύουνε κιόλας ταυτόχρονα, ένα περίεργο πράγμα. Υπάρχει μια άνοδος και των ανθρώπων που είναι πολύ κατά [των ΛΟΑΤΚΙ+] και αυτών που είναι υπέρ… Να δούμε ποιος θα κερδίσει στο τέλος – εμείς!» έλεγε με χάρη ο Ζακ στην κάμερα της Μαρίας, με την οποία διατηρούσαν και φιλική σχέση τέσσερα χρόνια πριν από την άγρια δολοφονία του.

Στις ελληνικές φυλακές βρίσκονται καταδικασμένοι χιλιάδες πρόσφυγες ως διακινητές. Ο διασώστης Ιάσονας Αποστολόπουλος προσπαθεί να σώσει τρεις αθώους ανθρώπους. Ο πρώτος έχει καταδικαστεί σε 142 χρόνια φυλάκισης και οι άλλοι δύο σε 50. Σε ένα δικαστικό θρίλερ που διαρκεί πάνω από ένα χρόνο, θα καταφέρουν ο Ιάσoνας και οι σύντροφοί του να τους απελευθερώσουν;

Το Avant-Drag! βάζει στο προσκήνιο δέκα drag performers που αποδομούν το φύλο, την εθνικότητα, και τις πολιτικές ταυτότητας, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν την αστυνομική βία, την τρανσφοβία και τον ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Βραβευμένο ως μία από τις καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες για τη μουσική που δημιουργήθηκαν ποτέ, αυτό το γλαφυρό ντοκιμαντέρ προσφέρει μια απίστευτη ματιά στα παρασκήνια της ζωής του Τίτο Πουέντε, νικητή βραβείων Γκράμι, και κάποιων από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της λάτιν τζαζ της εποχής μας: από την εκρηκτική Βραζιλιάνα κιμπορντίστρια Ελιάνε Ελίας και τον αινιγματικό Αργεντίνο τενόρο σαξοφωνίστα Γκάτο Μπαρμπιέρι μέχρι τη φλογερή ομάδα ρούμπα Puntilla y Nueva Generación και τους Κουβανούς πιανίστες Μπέμπο και Τσούτσο Βαλντές, οι οποίοι χωρίστηκαν από την επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο αλλά ξανάσμιξαν μπροστά στον φακό του Τρουέμπα σε μία από τις πιο συγκινητικές σκηνές της ταινίας. Είτε έχουν δημιουργηθεί σε δημοφιλή υπόγεια κλαμπάκια είτε σε στούντιο ηχογράφησης από το Μαϊάμι μέχρι την Αβάνα, από το Μπρονξ μέχρι την Ανδαλουσία, οι παλλόμενοι ήχοι της λάτιν τζαζ μουσικής αιχμαλωτίζουν την καρδιά και την ψυχή μιας ολόκληρης κουλτούρας. Οι θρύλοι της λάτιν, οι οποίοι προβάλλονται μέσα από μια σειρά αξιοθαύμαστων ερμηνειών, χρησιμοποιούν το τεράστιο ταλέντο τους για να πλέξουν ένα καινοτόμο υφαντό ήχου, στιλ και ρυθμού που μετατρέπεται σε ένα γεμάτο πάθος πανήγυρι για τη ζωή.

Ο Τσιπ και ο Όβι γνωρίστηκαν σε ένα ορφανοτροφείο κοντά στην πόλη Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας όταν ήταν έφηβοι. Ο Όβι γεννήθηκε με αναπηρία στα χέρια, ενώ ο Τσιπ έχει ένα κατεστραμμένο πόδι από πολιομυελίτιδα. Εδώ και ενάμιση χρόνο είναι ζευγάρι και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα αντιμετωπίζοντας φτώχεια, κοινωνικές διακρίσεις και κουβαλώντας όνειρα και τους δικούς τους δαίμονες.

Ο Κροάτης σκηνοθέτης Βέλικο Βίντακ πέρασε πρόσφατα περισσότερο από έναν χρόνο στην Κάρκιλα της Φινλανδίας, καταγράφοντας βήμα βήμα πώς μια νέα πολιτισμική όαση, το Kino Laika, που δημιουργήθηκε από τον σκηνοθέτη Άκι Καουρισμάκι και τον συγγραφέα Μίκα Λάττι, ξεπήδησε μέσα σε ένα τοπικό εργοστάσιο και έγινε γρήγορα τρομερά δημοφιλής και καλτ, λειτουργώντας στις εγκαταστάσεις ενός παλιού χυτηρίου. Χρησιμοποιώντας ανακυκλωμένο ξύλο, μέταλλο και μεταχειρισμένα έπιπλα, ο Καουρισμάκι και οι κάτοικοι του τόπου έστησαν συνεργατικά το Kino Laika. Περιστοιχισμένη από Κάντιλακ, μοτοσυκλέτες, ροκ μπαρ, την αποσβολωτική ομορφιά της φύσης και συμπυκνώνοντας την πεμπτουσία της γοητείας του κινηματογράφου, η κινηματογραφική αίθουσα γίνεται ένας χώρος όπου η ιδιαίτερη μαγεία του εντοπίζεται στη βαθιά δυνατότητά του να υποκινεί την αλλαγή. Ένας προσωπικός παράδεισος με τρεχούμενα νερά, κατάφυτα δάση και ομιχλώδη χωράφια, ένα μέρος όπου τα σκυλιά τρέχουν ακόμα ελεύθερα, η μπίρα ρέει παγωμένη και η δημιουργικότητα γεννά περισσότερη δημιουργικότητα.

Μια συναυλία του Μάρκι Ραμόουν, μια δολοφονία, μια εξέγερση και ένα μεγάλο dildo. (Πώς απέκτησε η Μαρία Cyber το πιο μεγάλο dildo της συλλογής της;). Με τα λόγια του Θορδωρή Αντωνόπουλου: «Το Dildo Riot (2021) υπήρξε “απότοκο” των πολυήμερων ταραχών που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του ’08 στην Αθήνα, όπως και σε όλη την Ελλάδα, με αφορμή τη δολοφονία από αστυνομικό του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Στη διάρκεια των μαζικών διαδηλώσεων και των ταραχών που εξαπλώθηκαν σε όλο το κέντρο σπάστηκε ένα sex shop στις αρχές της Συγγρού, κοντά στο σημείο όπου ήταν τότε το γραφείο της Μαρίας. Ανάμεσα στα εμπορεύματα που πετάχτηκαν στον δρόμο ήταν αρκετοί δονητές, μερικοί από τους οποίους χρησιμοποιήθηκαν σαν “όπλα” εναντίον των ΜΑΤ από διαδηλωτές που είχαν καταφύγει στον σταθμό Συγγρού-Φιξ του μετρό. Ένας υπερμεγέθης πλαστικός φαλλός που είχε εγκαταλειφθεί στο πεδίο της μάχης περισυλλέχθηκε την επομένη το πρωί από τη Μαρία και δύο φίλες της, και αποτέλεσε έμπνευση για αυτή την απολαυστική ταινία μικρού μήκους που γυρίστηκε σε συνθήκες καραντίνας στο αποκορύφωμα της πανδημίας».

Ένας μεσίτης με σκοπό να επενδύσει περιπλανιέται στην περιοχή του Νέου Κόσμου των Αθηνών, παλιότερα γνωστής ως Δουργούτι. Μέσα από τα μάτια του ξετυλίγεται το παρελθόν, το παρόν αλλά και το αβέβαιο μέλλον του λαϊκού αυτού συνοικισμού. Ένα έρημο νησί δίπλα στην Ακρόπολη που φαίνεται να ακολουθεί τη μοίρα των αντίστοιχων περιοχών ανά τον κόσμο.

Στην Αίγυπτο, στη μέση της ερήμου, το Ελ Σατ ήταν εξίσου καταφύγιο όσο και μια κάποια προοπτική για το μέλλον. Εδώ είναι που χτίστηκε το 1944, μετά από συμφωνία των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων, υπό την ηγεσία του Τίτο και των Βρετανών συμμάχων, όχι μόνο ένας καταυλισμός προσφύγων για τις οικογένειες αντιφασιστών μαχητών από τη Δαλματία, αλλά ένα ολόκληρο πρότυπο για αυτό που έμελλε να γίνει η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Ο σκηνοθέτης μάς χαρίζει μια πολυεπίπεδη διείσδυση σε αυτό το ξεχασμένο κομμάτι της πρώιμης ιστορίας του κομμουνισμού. Μετά από ενδελεχή έρευνα, συνδυάζει εκατοντάδες ιστορικές φωτογραφίες και ορισμένες βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις με μάρτυρες, συνυφαίνοντάς τες με τις ζωηρές φωνές ανθρώπων που εκείνη την εποχή ήταν παιδιά και πλέον είναι άνω των 80 ετών. Με όχημα τις ιστορίες για τον αγώνα για επιβίωση, την αλληλεγγύη και τη διατήρηση της ιδεολογίας, ξαναζωντανεύει με ατόφια αγάπη αλλά και λεπτή ειρωνεία μια κοινωνία που επιχείρησε να ρίξει τα θεμέλια του ονείρου σε μια επικράτεια με (κινούμενη) άμμο.

Η ταινία ακολουθεί τον καλλιτεχνικό διευθυντή Άνταμ Σίμτσικ και την επιμελητική του ομάδα επί δύο χρόνια καθώς οργανώνουν την documenta 14, μια ιστορική έκδοση της πιο σημαντικής έκθεσης τέχνης στον κόσμο, η οποία πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2017 στο Κάσελ της Γερμανίας και στην Αθήνα, το επίκεντρο της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη εκείνη την εποχή.

Η καλλιτεχνική πρόταση επέκτασης της έκθεσης σε δύο πόλεις με τίτλο «Learning from Athens» ήταν η τολμηρή προσπάθεια του Σίμτσικ να διερευνήσει τα όρια του θεσμού, αμφισβητώντας το ευρωκεντρικό μοντέλο παραγωγής τέχνης. Η διοργάνωση αντιμετώπισε περισσότερα από απλά υλικοτεχνικά εμπόδια, τα οποία δεν βοήθησαν στην αποτροπή ενός οικονομικού ελλείμματος. Το μιντιακό σκάνδαλο που ξέσπασε πριν από την λήξη της έκθεσης επισκίασε την καλλιτεχνική της αξία και τις περαιτέρω συζητήσεις σχετικά με το περιεχόμενό της.

Η documenta 14 προκάλεσε κριτική αντιπαράθεση και αντιδράσεις λόγω της ριζοσπαστικής επιμελητικής της προσέγγισης, η οποία συχνά ερμηνεύτηκε ως διδακτισμός ή ως εργαλειοποίηση πολιτικά επειγόντων θεμάτων όπως η προσφυγική κρίση, ο νεοφιλελευθερισμος και η άνοδος της ακροδεξιάς πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Ταυτόχρονα δέχτηκε επιθέσεις, καθώς έθεσε άβολα ερωτήματα σχετικά με τις εξαρτήσεις του ιστορικού ινστιτούτου από την τοπική πολιτική και τους μηχανισμούς χρηματοδότησης του κόσμου της τέχνης.

Μέσα από το πάθος των πρωταγωνιστών του, την ομορφιά και τη δύναμη της τέχνης και την χωρίς προηγούμενο πρόσβαση στην καταγραφή, η κινηματογραφική αφήγηση, χωρισμένη σε δεκατέσσερα κεφάλαια, παρατηρεί τη δραματική πορεία της documenta 14 και αποτυπώνει έναν προβληματισμό για τις λειτουργίες της Σύγχρονης Τέχνης και τους θεσμούς της σ’ ένα μεταβαλλόμενο παγκόσμιο τοπίο.

Οι παράλληλες ιστορίες τεσσάρων Πακιστανών μεταναστών στην Ελλάδα δίνουν την αφορμή στον σκηνοθέτη να αναψηλαφήσει την ιστορία του πατέρα του, που ήταν εργάτης στη Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος. Στο φόντο βρίσκεται ένα πολύνεκρο ναυάγιο, το κολαστήριο των μεταναστών στη Λιβύη και ένα έγκλημα (πιθανότατα ρατσιστικό) που διαπράττεται κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων,

Την ημέρα μετά την απόσυρση της Αμερικής από το Αφγανιστάν, οι Ταλιμπάν ξεκίνησαν απευθείας για να καταλάβουν το συγκρότημα Hollywood Gate, που υποτίθεται πως ήταν βάση της CIA στην Καμπούλ. Οι Ταλιμπάν βρίσκουν ό,τι άφησε πίσω του ο πιο τεχνολογικά προηγμένος στρατός στην ιστορία: αεροσκάφη, όπλα και πολύτιμο στρατιωτικό εξοπλισμό. Συγκλονισμένος από την τεχνολογία, ο Μαλάουι Μανσούρ, ο νέος διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας, διατάζει τους στρατιώτες του να καταγράψουν και να επισκευάσουν όσο περισσότερο στρατιωτικό εξοπλισμό μπορούν. Ο Μουχτάρ, με κίνητρο να κατακτήσει κάποια μέρα τον κόσμο, καταφθάνει στο Hollywood Gate προκειμένου να χτίσει καριέρα ως υψηλόβαθμος στρατιωτικός. Όσο οι δυο τους εστιάζουν στην ολοκλήρωση των προσωπικών τους στόχων, οι σύντροφοί τους συνεχίζουν να επιδιορθώνουν το όπλα που εγκαταλείφθηκαν σε αυτή την «πύλη». Τα AK-47 που κάποτε χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν περιέλθει τώρα υπό την κατοχή των Ταλιμπάν, ελικόπτερα και μαχητικά αεροσκάφη που θεωρούνταν ότι είχαν καταστραφεί τώρα βομβαρδίζουν θανάσιμα την αντίσταση, προκαλώντας ανείπωτες παράπλευρες απώλειες στην πορεία, ενώ η αξιοποίηση διεθνών ντοκιμαντεριστών για προπαγανδιστικούς σκοπούς είναι σε εξέλιξη. Κατά τη διάρκεια ενός έτους, η ταινία αποκαλύπτει τη μεταμόρφωση μιας φονταμενταλιστικής πολιτοφυλακής σε στρατιωτικό καθεστώς.

To 1993, ενώ η Γεωργία έχασε την επαρχία της Αμπχαζίας, χιλιάδες άνθρωποι που εκδιώχθηκαν βίαια από τον τόπο τους βρήκαν καταφύγιο σε εγκαταλειμμένα ξενοδοχεία – μεταξύ άλλων και στο Hotel Metalurg. Τριάντα χρόνια αργότερα, το ξενοδοχείο κατοικείται ακόμα. Πέντε οικογένειες που αποτελούνται από γυναίκες μόνες και τα παιδιά τους συγκατοικούν στον ίδιο «προσωρινό» τόπο – γυναικόπαιδα που όλα αυτά τα χρόνια ζούσαν με την ελπίδα ότι θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Αντ’ αυτού κατέληξαν στο περιθώριο της κοινωνίας. Σήμερα ένας επενδυτής αγόρασε το κτίριο, κι έτσι η κυβέρνηση της Γεωργίας παραχώρησε σε κάθε κάτοικο του ξενοδοχείου από ένα διαμέρισμα. Μπορεί να φαίνεται ότι τελικά αυτοί οι άνθρωποι θα ζουν σε πιο αξιοπρεπείς συνθήκες, αλλά στην πραγματικότητα δυσκολεύονται ψυχολογικά να αλλάξουν ξανά σπίτι. Δεν έχουν να παλέψουν μόνο με τη δυσκολία να ενταχθούν στη σύγχρονη κοινωνία, αλλά και με την παράδοξη νοσταλγία τους.

Η ιστορία τεσσάρων γκέι αντρών μεταξύ 60 και 70 ετών, οι οποίοι ζουν ως Κύριοι και Σκλάβοι στο σημερινό Σικάγο. Τέσσερις εποχές του χρόνου στη ζωή μιας, χωρίς δεσμούς αίματος αλλά από ελεύθερη επιλογή, οικογένειας βασισμένης στο συμβόλαιο της συναίνεσης στην απώλεια της προσωπικής ελευθερίας χάριν της επιθυμίας του άλλου.

Στην Ιαπωνία άνθρωποι εξαφανίζονται από προσώπου γης χωρίς να αφήνουν ίχνος με τη βοήθεια των επονομαζόμενων εταιρειών «νυχτερινής μεταφοράς», οι οποίες διευκολύνουν τους ανθρώπους να χαθούν από την παρούσα ζωή τους. Γνωστοί ως «Johatsu» ή «αυτοί που γίνονται καπνός», αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν τα πάντα πίσω τους προκειμένου να ξεκινήσουν μια νέα ζωή κάπου αλλού.

Το οικογενειακό εστιατόριο των Τρουαγκρό, το οποίο ιδρύθηκε το 1930 στην κεντρική Γαλλία, διατηρεί τρία αστέρια Μισελέν εδώ και 55 χρόνια για περισσότερες από τέσσερις γενιές. Ο Μισέλ Τρουαγκρό, που εκπροσωπεί την τρίτη γενιά που ηγείται του εστιατορίου, μόλις μετέθεσε την ευθύνη της κουζίνας στον γιο του, τον Θέσαρ, την τέταρτη γενιά σεφ της οικογένειας. Από τη λαχαναγορά, σε ένα τυροκομείο, σε έναν αμπελώνα, σε ένα οργανικό ράντσο με βοοειδή και στον κήπο της πίσω αυλής του εστιατορίου που το εφοδιάζει, ο μάστερ της κινηματογραφικής παρατήρησης μάς παρασέρνει σε ένα λαχταριστό και απολαυστικό γαστριμαργικό ταξίδι στις τρεις κουζίνες των οικογενειακών εστιατορίων. Μια εμβυθιστική εμπειρία, που επιδεικνύει τη μεγάλη καλλιτεχνική ικανότητα, την εφευρετικότητα, τη φαντασία και τη σκληρή δουλειά του προσωπικού του εστιατορίου στη δημιουργία, στην προετοιμασία και στο σερβίρισμα γευμάτων υψηλής ποιότητας.

Η κινηματογραφική εκδοχή της πρωτότυπης θεατρικής παραγωγής Πουθενά, μιας ανάθεσης του Εθνικού Θεάτρου για τα εγκαίνια της ανακαινισμένης Κεντρικής Σκηνής του, το 2009. Το Πουθενά είναι, από τη σύλληψή του, ένα έργο άρρηκτα συνυφασμένο με τον χώρο. Η χορογραφία δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας τον ίδιο το σκηνικό χώρο και τους νέους μηχανισμούς της σκηνής. Μια ομάδα ανθρώπων αναμετριέται με τις προκλήσεις που δημιουργεί ο χώρος, μετρώντας τον με τα σώματά τους. Το Πουθενά παρουσιαζόταν δύο φορές την ημέρα σε αλληλεπικαλυπτόμενες παραστάσεις, φέρνοντας το κοινό πρόσωπο με πρόσωπο. Το Πουθενά είναι ένας συλλογισμός για την ίδια τη φύση του θεάτρου, σαν μια μηχανή που αντικατοπτρίζει τη ζωή των ανθρώπων. Η κινηματογραφική εκδοχή της κεντρικής σκηνής (αφιερωμένη στη μνήμη της Πίνα Μπάους που είχε μόλις φύγει από τη ζωή), κυκλοφόρησε πριν από επτά χρόνια, τον Ιούνιο 2014, κι έγινε viral με πάνω από 2,5 εκατομμύρια θεάσεις.

Πλησιάζοντας την όγδοη δεκαετία της ζωής του, ο Δημήτρης Ομηρίδης συνεχίζει και γυμνάζεται καθημερινά διεκδικώντας ένα υγιές και δυνατό σώμα. Παράλληλα, διατηρεί μια σχολή γυμναστικής στο κέντρο της Αθήνας, όπου φίλοι και μαθητές έρχονται σε επαφή με την ιδιαίτερη φιλοσοφία του και πρακτική εκγύμνασης του σώματος που ο ίδιος αποκαλεί OMI-DO.

Ένα απολαυστικό ντοκιμαντέρ καταγράφει ένα ιστορικό και πολιτιστικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και λειτουργεί ως τις ημέρες μας ως παρότρυνση για τη δημιουργία πιο συμπεριληπτικών χώρων με περισσότερη ποικιλομορφία. Τι γίνεται όταν η κοινότητα που έχεις δεν είναι η κοινότητα που χρειάζεσαι; Επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου ότι αυτή υπάρχει, φτιάχνεις φανζίν για να επινοήσεις ορδές από κουήρ πανκ επαναστάτες/-τριες δημιουργείς ανατρεπτικές ταινίες και τις διανέμεις ευρέως· ώσπου σιγά σιγά αυτή η φαντασιακή κοινότητα μπορεί να μετατραπεί σε αληθινό και ριζοσπαστικό καρδιοχτύπι που θα εξαπλωθεί διεθνώς. Αυτή είναι η ιστορία που διηγείται το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, από την αρχή ενός ψευδοκινήματος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 που προοριζόταν να ταράξει την πανκ σκηνή έως τη διαδεδομένη άνοδο των καλλιτεχνών/-έχνιδων που χρησιμοποίησαν τη ριζοσπαστικά κουήρ ταυτότητα για να αντισταθούν τόσο στην αφομοίωση των γκέι όσο και στην ομοφοβική κουλτούρα της πανκ. Οι συνεντευξιαζόμενοι/-νες συζητούν για την ομοφοβία, το φύλο, τον φεμινισμό, τον ιό του AIDS, την αφομοίωση, το σεξ και φυσικά, για την τέχνη. Η εκτεταμένη λίστα των συμμετεχόντων/-ουσών περιλαμβάνει ονόματα όπως αυτά των Μπρους ΛαΜπρους, Τζον Γουότερς, Τζάστιν Βίβιαν Μποντ, Σίλας Χάουαρντ, Πένι Αρκέιντ, Κάθλιν Χάνα, Κιμ Γκόρντον και πολλά άλλα. Καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα ιστορίας και επιρροών, μέσα από συνεντεύξεις, αποσπάσματα ταινιών, περιοδικά, συναυλίες και δράσεις εμβληματικές για το κίνημα, βουτηγμένη ως το κόκκαλο στην αντικαπιταλιστική, DIY κουήρ κουλτούρα, η ταινία αποκαλύπτει τη σκοπιά και τις εμπει- ρίες συγκροτημάτων, δημιουργών ταινιών, συγγραφέων και λοιπών αουτσάιντερ, και μεταφέρει το κοινό στα ενδότερα στη δημι- ουργία της κοινότητας –και της τέχνης– που τόσο απεγνωσμένα χρειάζονταν τα ίδια τα μέλη της.

Πρωτοποριακοί καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες, ακτιβιστές και ακτιβίστριες, αλλά και «άνθρωποι της διπλανής πόρτας» που καλύπτουν όλο το φάσμα του φύλου και της σεξουαλικότητας, αψηφούν τις κοινωνικές νόρμες και τολμούν να λάμψουν σε αυτή τη καλειδοσκοπική ματιά στη ΛΟΑΤΚΙ+ κουλτούρα της σύγχρονης Ιαπωνίας. Καταγράφοντας στιγμιότυπα από καλογυαλισμένα pride (παρελάσεις υπερηφάνειας) ή και παιχνιδιάρικα, «παρεκκλίνοντα» underground πάρτι, το ντοκιμαντέρ απεικονίζει ανθρώπους που διάγουν έναν αντισυμβατικό βίο χωρίς ντροπές, διεκδικώντας ορατότητα στο φως, στις σκιές, αλλά και σε ό,τι υπάρχει ενδιάμεσα. Αντλώντας από 100+ συνεντεύξεις που διεξήχθησαν σε διάρκεια τριών ετών σε τοποθεσίες σε ολόκληρη την Ιαπωνία, παρουσιάζει δεκάδες άτομα τα οποία μοιράζονται τις εμπειρίες τους με δικά τους λόγια. Ανακαλύψτε μια ζωηρή και συγκλονιστική ομάδα ανθρώπων σε μια χώρα που έχει μοναδικό ιστορικό όσον αφορά την κουήρ έκφραση – αλλά και μια κουλτούρα που ακροβατεί τολμηρά ανάμεσα στις προαιώνιες παραδόσεις και στη λατρεία του μέλλοντος.