ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΙ Η ΕΑΚ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Μια γυναίκα ανακαλύπτει κάποιες ξεχασμένες ταινίες σούπερ οκτώ που αναφέρονται στις χρονιές 1985-86, από την Ελλάδα, την Αυστραλία και το Παρίσι, όταν ήταν φοιτήτρια. Τις ανακαλύπτει το 2010, σε μια περίοδο προσωπικών απωλειών που συμπίπτει με την όξυνση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη. Βλέποντας αυτά τα ξεχασμένα ημερολόγια οξειδωμένα από το χρόνο, της δημιουργείται η ανάγκη να κινηματογραφήσει στιγμές από δύο καινούργιες χρονιές της ζωής της το 2010 και το 2011, προσωπικές μεν, αλλά σε ένα περιβάλλον κοινωνικών αναταραχών. Χρησιμοποιώντας πια ένα άλλο μέσο, ψηφιακό, καταγράφει εικόνες της κρίσης μέχρι το Φεβρουάριο του 2012. Το άδειασμα των προσωπικών χώρων των ανθρώπων που πέθαναν, συμπίπτει με το «άδειασμα» των χώρων μέσα στην πόλη, αλλά και το «άδειασμα» των κατοίκων της. «Στέλνει» αυτά τα ξεχασμένα ημερολόγια στο φίλο της Πίτερ στην Αυστραλία.

Ο Στέλιος Δημητρακόπουλος έχει 32 ώρες προτού χάσει τα πάντα. Από το τζαζ μπαρ που με πολύ κόπο διατηρεί σε λειτουργία εδώ και χρόνια, μέχρι την ίδια του την οικογένεια. Ο Ρουμάνος γκάνγκστερ που του έχει δανείσει χρήματα απαιτεί να εξοφληθεί το χρέος εδώ και τώρα. Ο μεσολαβητής και πρώην φίλος του Στέλιου τoν υποχρεώνει σε διάφορα παράνομα θελήματα. Η σύζυγος σκέφτεται σοβαρά να τον εγκαταλείψει κι ένας ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, σηκώνει επιτέλους το ανάστημά του. Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, ο χρόνος τρέχει, και το έλατο στο σπίτι του Στέλιου πρέπει να στολιστεί.

Μετά από είκοσι χρόνια επιτυχημένης παρουσίας στην πρωινή ζώνη της τηλεόρασης, σε μια προσπάθεια να τονώσει τη δημοτικότητά του, ο γνωστός παρουσιαστής Αντώνης Παρασκευάς σκηνοθετεί ο ίδιος την «απαγωγή» του. Αποσύρεται σ’ ένα εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο απ’όπου παρακολουθεί, μέσα από τις πολλές ανοιχτές τηλεοράσεις και τις πρωινές εκπομπές, τις εξελίξεις σχετικά με τη μυστηριώδη εξαφάνισή του. Συνδυάζοντας τη μαύρη κωμωδία, το δράμα, τη στιλιζαρισμένη δραματοποίηση και τα μουσικά ιντερλούδια, η σκηνοθέτις δημιουργεί μια αποπνικτική ατμόσφαιρα εγκατάλειψης. Κι ενώ περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να επιστρέψει, ο Αντώνης Παρασκευάς διαπιστώνει προς φρίκη του πως σιγά σιγά το όνομά του αρχίζει να ξεχνιέται και η ζωή συνεχίζεται χωρίς εκείνον. Μέσα από τις οικείες και αναγνωρίσιμες εικόνες στις οθόνες κι από τους άδειους και παρηκμασμένους χώρους του ξενοδοχείου, παρακολουθούμε και τον Αντώνη Παρασκευά αλλά και τον κόσμο που τον δημιούργησε να αναζητούν απεγνωσμένα τη χαμένη τους ταυτότητα.

Δυο γυναίκες πάνω από ένα μωρό παιδί. Την πρώτη, τη φυσική του μητέρα, η οικογένειά της την κρίνει ακατάλληλη να το μεγαλώσει. Τη δεύτερη, τη θεία του παιδιού, την καλεί να το αναθρέψει και να κάνει ό,τι καλύτερο γι’ αυτό. Η στιγμή της ενδοοικογενειακής υιοθεσίας αλλάζει για πάντα τη ζωή των μελών μιας πολυμελούς οικογένειας και φέρνει αντιμέτωπες τις τρεις τελευταίες γενιές της, τη γενιά του ’50, τη γενιά της μεταπολίτευσης και τη νεότερη, μέχρι κάθε έννοια καλοσύνης, αγάπης, σωστού, μπερδευτεί με το ακριβώς αντίθετό της.

Ο Μάικλ κι ο Τζιμ, δύο μεσήλικες γκέι φίλοι και πρώην εραστές, απένταροι και φορείς του ιού του AIDS, ξαναβρίσκονται ύστερα από είκοσι χρόνια και αποφασίζουν να ενώσουν τις ζωές τους. Φτάνουν στη Νέα Ορλεάνη αμέσως μετά τον τυφώνα Κατρίνα και προσπαθούν να επιβιώσουν φτιάχνοντας και πουλώντας κουκλάκια. Κουβαλάνε και οι δύο ένα παρελθόν που απ’ τη μία τους πονάει, απ’ την άλλη τους βοηθάει να βρίσκουν το κουράγιο να συνεχίζουν, παρά τα οικονομικά τους προβλήματα και αυτά της υγείας τους, ζώντας μέρα με τη μέρα, κομήτες που λάμπουν για μερικές στιγμές καθώς πέφτουν απ’ το στερέωμα. Η ταινία γυρίστηκε τον Ιούνιο του 2010 στη Νέα Ορλεάνη.

Με το μικρό κατσίκι θα ξαπλώνει η λεοπάρδαλη. Οι λύκοι με τα αρνιά θα μένουν μαζί. Και το μικρό αγόρι θα τα οδηγεί. 12+1 αγόρια και το κουφάρι μιας φάλαινας.

Με μόνο οδηγό τη θέλησή του να επιβιώσει δίχως να χάσει την αξιοπρέπεια του και να κρατήσει το καναρίνι του ζωντανό, με σταθερό αντίπαλο την πείνα, ο Γιώργος, ένας 23χρονος νεαρός, περιπλανιέται μόνος στην Αθήνα. Η κάμερα θα τον ακολουθήσει σε απόσταση αναπνοής, θα οσμιστεί τη δύναμη, την απελπισία, την περηφάνια, την ουσία του, δίχως να δοκιμάσει να εξηγήσει τις πράξεις, τα κίνητρα, την κατάστασή του. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Μέσα από τη λιτή, ασκητική της γλώσσα, η ταινία αποκαλύπτει την πιο βαθιά πλευρά του ήρωά της και, μαζί, μια επώδυνα αληθινή εικόνα της Ελλάδας του τώρα, συνθέτοντας τα δυο σ’ ένα σπαρακτικό, μα και γεμάτο δύναμη κινηματογραφικό αποτέλεσμα, που δεν μπορεί παρά να συγκλονίσει.

Στη Βόλτα γνωρίζουμε τη Μαρίσσα και τη Νίνα καθώς ετοιμάζονται για έναν περίπατο στην πόλη. Παρακολουθούμε τη ρουτίνα τους, ένα πρωινό σαν όλα τα άλλα, μόνο που αυτό θα είναι το τελευταίο που η Νίνα θα περάσει με τη μαμά της.

Δέκα χρόνια μετά τους Αγώνες του 2004, μια παρέα αγοριών ζει ανάμεσα στις εγκαταλελειμμένες αθλητικές εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Χωριού της Αθήνας. Τα αγόρια περιφέρονται άσκοπα ανάμεσα στα ερείπια, στήνοντας παιχνίδια και οργανώνοντας ζευγαρώματα σκύλων για να βγάζουν χρήματα. Ο μεγαλύτερος της παρέας, ο Δημήτρης (17) μαζί με την Άννα (22) –πρώην αθλήτρια– προσπαθούν να ξεφύγουν από το Χωριό με προορισμό τα τουριστικά ξενοδοχεία των νοτίων προαστίων. Καθώς οι εξορμήσεις τους συνεχίζονται και τα δυο παιδιά εισχωρούν όλο και πιο πολύ στις ζωές των τουριστών, η επιθυμία του Δημήτρη για αποδοχή θα δοκιμαστεί με βίαιο τρόπο.

Είναι μόνη της. Ο κόσμος των ζωντανών είναι μακριά, ενώ ο κόσμος των νεκρών μυρίζει χαμομήλι.

Η Ευαγγελία Κρανιώτη ταξιδεύει με ελληνικά πλοία στα λιμάνια 20 χωρών και αφηγείται τους φευγαλέους έρωτες που υπαγορεύει η μοναξιά της θάλασσας. Με μια μουσική που στοιχειώνει όπως το τραγούδι των σειρήνων και υπέροχη φωτογραφία, η ταινία δημιουργεί μια υπνωτική αφήγηση, σαν μια μαγική οδύσσεια.

Τα όνειρα μεγάλων χαλυβουργιών για σχεδόν τζάμπα scrap (παλαιά μέταλλα), οι περιβαλλοντικές υποχρεώσεις της Ελλάδας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, και το δυτικό όνειρο μιας στρατιάς παράνομων μεταναστών συναντιούνται σε μια σειρά παραγκουπόλεις στη σκιά του Παρθενώνα. Ποιο απ’ όλα συντρίβεται; Τρεις Roma απ’ την Αλβανία, δύο Ινδοί, ένας Τούρκος κι ένας μόνο Έλληνας, ανάμεσά τους κι ένα παιδί, δείγμα μόνο της απέραντης στρατιάς των desperados που ανακυκλώνουν τα μέταλλα μιας ολόκληρης χώρας, είναι οι ήρωες της Πρώτης ύλης, και πρώτη ύλη και οι ίδιοι, πρωτόγονοι τροφοσυλλέκτες στην καρδιά μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Η Πρώτη ύλη είναι η καταγραφή του μόχθου τους μέσα στην πόλη, μέσα στον φυσικό κύκλο των εποχών και μέσα στον φρενήρη κύκλο της παγκόσμιας οικονομίας.

1984. Ο Ζανό φτάνει για πρώτη φορά στην πόλη. Φωτοφοβικός, βρυκόλακας, δεινός χορευτής, καίγεται, σκορπίζεται, χαραμίζεται σε μια Αθήνα που δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη. Και το μόνο που θέλει είναι ένα «ζεστό κορίτσι». Στη Ντίσκο Ζαρντόζ, ένα καταγώγιο, άντρο παρανόμων, θα συναντήσει την πόρνη Αλίκη και τον Νορβηγό ντίλερ Πήτερ. Μαζί τους θα αναλάβει μια ύποπτη δουλειά που θα τον οδηγήσει στο βουνό της Πάρνηθας, στα έγκατα της γης, στο βασίλειο του Μαθουσάλα. Η Νορβηγία φοράει παπούτσια γυαλιστερά, χορεύει ανάμεσα σε πολύχρωμα καθάρματα και δαγκώνει μόνο όποτε αυτή θελήσει. «Η Νορβηγία κατεβαίνει στη Μεσόγειο.»

Αυτή είναι η ιστορία της Copa-Loca, ενός εγκαταλελειμμένου καλοκαιρινού θερέτρου. Η Πωλίνα είναι το κορίτσι στην καρδιά της Copa-Loca. Όλοι νοιάζονται για εκείνη και εκείνη νοιάζεται για τους πάντες – με κάθε δυνατό τρόπο