ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Πατρίδα /Homeland (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 1993)
Αρχαίες πέτρες αστράφτουν στο φως, μισοκρυμμένες ανάμεσα στα χόρτα. Ώριμα φρούτα γεμάτα χυμούς, σκιερά δέντρα, αγκαθερές φραγκοσυκιές. Η δωρική κοψιά της Μάνης, η αγκαλιά της θάλασσας. Η αυλή του σπιτιού, οι γείτονες, τα περιβόλια, οι καλοκαιρινές σκιές, το χώμα, ο ήλιος. Όλα περιγράφουν κάτι τόσο μεγάλο, που μπορείς να το δεις μόνο αποσπασματικά.
Δωμάτια /Rooms (Ασπρόμαυρο, 1994)
«Ραντεβού στην Αθήνα». Αγόρια σε φτηνά ξενοδοχεία, ποζάρουν, χαμογελούν, γδύνονται, ξαπλώνουν, κοιτούν διαπεραστικά την κάμερα. Το χιούμορ αφοπλίζει την ηδονοβλεπτική διάθεση, αλλά ο ερωτισμός παραμένει: Ωμός, καθαρός, απροσδόκητα αθώος.
Αίγυπτος / Egypt (Ασπρόμαυρο, 1996)
Πυραμίδες, Νείλος, έρημος. Άχρονα σύμβολα μιας κουλτούρας, μαγικές εικόνες που μοσχομυρίζουν ιστορία, μύθους, αναφορές. Και μαζί, άνθρωποι, σύγχρονες πόλεις, ένας κόσμος σε κίνηση. Μια ζωντανή αντίφαση, σ’ ένα λυρικό ποιητικό ταξίδι.
Ιεροσόλυμα / Jerusalem (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 1999)
Μια μετωπική σύγκρουση θρησκειών, νοοτροπιών, ανθρώπων. Προσκύνημα και συρματοπλέγματα, κατάνυξη και αμέτρητοι τουρίστες. Μια κακοφωνία ήχων, ένα θρησκευτικό καζάνι που σιγοβράζει, εικόνες που σε ζαλίζουν σαν επαναληπτική ψαλμωδία.
America I (Ασπρόμαυρο, 1990)
Ταξίδι με αυτοκίνητο στους δρόμους της μέσα Αμερικής. Νταλίκες, ανοιχτός ορίζοντας, ξεσκέπαστα αμάξια, η άσφαλτος που τρέχει. Μια απόλυτα αμερικάνικη εμπειρία. Ένα ταξίδι αληθινά κινηματογραφικό.
Αλβανία (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 2004)
Βρώμικοι δρόμοι, αμέτρητα τούβλα, κτήρια που υψώνονται ασταμάτητα. Μια χώρα που χτίζεται από την αρχή. Τα πρόσωπα των ανθρώπων –αυτών που είναι ακόμη εκεί– αντανάκλαση των όσων λείπουν. Ένας γειτονικός τόπος που παραμένει άγνωστος και ανεξερεύνητος.
Ομόνοια / Andreu in Paris (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 1993)
Από τα βουνά της Ρουμανίας στα στενά της Ομόνοιας. Ο Αντρέου περιπλανιέται στην πλατεία, σε μια πόλη μέσα στην πόλη. Στην αληθινή καρδιά της Αθήνας. Στο φως και στο σκοτάδι. Στα βλέμματα των άλλων. Στο φακό της κάμερας.
Βομβαρδισμός / Bombardment (Ασπρόμαυρο-Έγχρωμο, 1999)
Ένα δάσος από κεραίες. Καρφώνονται στο μάτι. Γρατζουνάνε τον ουρανό. Πάνω απ’ τις ταράτσες – ελικόπτερα, πολεμικά αεροπλάνα. Μέρα εθνικής εορτής. Στρατιωτική παρέλαση. Θα μπορούσε να είναι πόλεμος. Βομβαρδισμός.
Μονεμβασιά / Monemvasia (Έγχρωμο, 2004)
Μια πολιτεία σαν αχινός. Σαν φραγκόσυκο. Κλειστή, αποκλεισμένη. Περικυκλωμένη από τείχη. Ένας βράχος στη θάλασσα. Ένα νησί στο χρόνο. Αν σου ανοιχτεί, αν σε αφήσει να μπεις, οι εικόνες θα είναι όλο σάρκα. Θες να τις γευτείς, να τις καταβροχθίσεις.
Λονδίνο / London (Ασπρόμαυρο, 1995)
Αστυνομικοί και τουρίστες, δρόμοι και αυτοκίνητα. Στενά δωμάτια, μεγάλες πλατείες. Το ποτάμι που το διασχίζει. Ψηλά κτήρια, σύμβολα οικονομικής δόξας, άνθρωποι στα πεζοδρόμια παραδομένοι σε μια καθημερινότητα δίχως αίγλη. Μια πόλη σαν κυψέλη, γεμάτη ζωή, ευκαιρίες, ιστορίες, αδιέξοδα.
Αμοργός / Amorgos (Έγχρωμο, 2003)
Θάλασσα και πέτρα. Λευκό και γαλάζιο. Μοναστήρια γαντζωμένα στον βράχο. Περιπλάνηση σε μια Ελλάδα που ζει έξω από το χρόνο, ερήμην της ματιάς των καλοκαιρινών επισκεπτών.
America II (Έγχρωμο, 2008)
Κινηματογραφημένη ξανά και ξανά. Εικόνες τυπωμένες στο ασυνείδητο. Το «μεγάλο μήλο», «η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται», τόσες ταινίες. Μπορείς να δεις τη Νέα Υόρκη με καινούργια μάτια; Μπορείς να δεις πίσω από την επιφάνειά της;
Barcelonetta (Έγχρωμο, 1990)
Παλιά λουτρά, στη Βαρκελώνη, φαντάσματα ενός παρελθόντος? θύματα της προόδου, της αλλαγής του τόπου. Τώρα πια υπάρχουν μόνο σαν εικόνες. Σαν μνήμες για όλους τους μοναχικούς άντρες που κάποτε τριγύριζαν εκεί.
Thai Box (Έγχρωμο, 2006)
Αγόρια στο ρινγκ σ’ ένα γυμναστήριο της Ταιλάνδης. Η σωματική βία σαν θρησκευτική ιεροτελεστία. Ένα άθλημα του κορμιού που περισσότερο από δυνατά μέλη, απαιτεί δυνατό μυαλό. Μια χορογραφία ιδρώτα, έντασης, αίματος.
Γρηγόρης / Grigoris (Έγχρωμο, 1998)
Στην Ομόνοια. Κοιτάζει την κάμερα με περιέργεια. «Με τι ασχολείσαι;». Ο Γρηγόρης δουλεύει σε γραφείο κηδειών και βλέπει το θάνατο με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι εσείς. Δουλειά να υπάρχει...
Ζωή και θάνατος στο αθηναϊκό μετρό / Life and Death in the Athens Metro (Έγχρωμο, 2010)
Στην αποβάθρα, ένας άντρας στο παγκάκι σφίγγει το στήθος του. Γύρω του συνεπιβάτες, υπάλληλοι του μετρό προσπαθούν να βοηθήσουν, ή απλά κοιτάζουν σαν χαμένοι. Ο συρμός φεύγει, το πλάνο σβήνει. Θα ζήσει; Θα πεθάνει;
Οδός Πειραιώς / Pireos Street (Έγχρωμο, 2010)
Στο βάθος του κάδρου, προσπαθεί να σταθεί. Πέφτει. Σηκώνεται. Ξαναπέφτει. Τα ρούχα γλιστρούν από το σώμα του. Τα ανασηκώνει. Παραπαίει. Μεταξύ ζωής και θανάτου. Μια εικόνα σοκαριστικά καθημερινή.
Ανάγνωση σεναρίου / The Reading (Έγχρωμο, 1998)
Οι νεαροί πρωταγωνιστές του Από την άκρη της πόλης διαβάζουν για πρώτη φορά το σενάριο της ταινίας. Κάτι από τις ζωές τους είναι εκεί, πίσω απ’ τις γραμμές, παγιδευμένο στις σελίδες.
Τα δάκρυα του εκσκαφέα / Tears of the Excavator (Ασπρόμαυρο, 1990)
Μια επίσκεψη στη Ρώμη, μια βόλτα στην παραλία της Όστια. Στους τόπους που έζησε και πέθανε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Η ανάσα του εμπνέει τις εικόνες της ταινίας? οι λέξεις της ποίησής του, τις επενδύουν ιδανικά.

Ένα μωσαϊκό ανθρώπων από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές ζωές, διαφορετικούς στόχους, κι έναν κοινό τόπο κατοικίας. Έχει όμως η Ελλάδα χώρο για όλους; (Επεισόδιο του Όψεις της Ευρώπης: 25 σκηνοθέτες, 25 χώρες)

Οι πλάκες στη γειτονιά, το κλαμπ, οι βόλτες στα μπορντέλα και στους μεγάλους δρόμους προς το κέντρο, μικροκλοπές στο ψωνιστήρι στην Ομόνοια, είναι στοιχεία που φαινομενικά συνδέουν τη μικρή παρέα των Ρωσοπόντιων από το Μενίδι. Έχουν έρθει πριν από λίγα χρόνια από το Καζακστάν και νιώθουν αποκλεισμένοι στη νέα τους πατρίδα, παρά το γεγονός ότι –όπως λέει ο Σάσα, ο αρχηγός τους– το αίμα που κυλάει στις φλέβες τους είναι ελληνικό. Βρίσκονται στην εφηβεία και, μέσα σε μια διάθεση τρελής περιπέτειας, αποτολμούν, χρησιμοποιώντας ό,τι μέσα έχουν, την κατάκτηση της πόλης που απλώνεται προκλητική στα πόδια τους. Όμως, οι ζωές τους, οι αξίες που κουβαλάνε, και οι δεσμοί αίματος και συγγένειας που τους ενώνουν, καταρρέουν όταν έρθουν σε επαφή με τον ανελέητο κόσμο, που με τόση ορμή ξεκίνησαν από την άκρη της πόλης να κατακτήσουν.

Στην καρδιά της πόλης, η μέρα χαράζει και φωτίζει μια μαούνα που έχει εξοκείλει στην όχθη του ποταμού. Αλλά δεν υπάρχει καμία υπόσχεση αναγέννησης ή λύτρωσης. Αυτό που ξεκινά, αντίθετα, είναι ένας αμείλικτος κύκλος απομόνωσης και αβεβαιότητας· ένα εξαιρετικά συγκινητικό δράμα γεμάτο κατεσταλμένα πάθη και συγκρουόμενους πόθους. Η πόλη, φυσικά, παλεύει ενάντια στην αποσύνθεση. Πάνω από την πόλη, τυλιγμένη σ’ ένα υδαρές φως, στέκεται μια μοναχική γυναίκα. Και τότε αρχίζει η φωνή: ψάχνει, κατηγορεί, γεμάτη οργή και απέχθεια για τον ίδιο της τον εαυτό, αρνείται να σιωπήσει ή να δεχτεί παρηγοριά.

Σ’ αυτό το πετυχημένο μείγμα σασπένς και μαύρης κωμωδίας, μια γυναίκα που θέλει να μάθει την αλήθεια για τη δολοφονία του φίλου της καταλήγει να μάθει πολύ περισσότερα απ’ όσα υποψιαζόταν. Όταν ο Σων βρίσκεται νεκρός ύστερα από ένα ιδιαίτερα ξέφρενο πάρτι, η φιλενάδα του δυσκολεύεται να πιστέψει ότι ο θάνατός του ήταν ατύχημα και αρχίζει να ερευνά το θέμα σαν ερασιτέχνης ντετέκτιβ. Σιγά σιγά, θ’ ανακαλύψει ότι τρία δημόσια –αν και όχι πρώτης γραμμής– πρόσωπα ήταν οι τελευταίοι που τον είδαν ζωντανό. Όσο πιο πολύ η φίλη του νεκρού σκαλίζει τις ζωές αυτών των τριών, τόσο πιο πολύ ταράζεται από την παράξενη και αποκρουστική κοινωνία στην οποία ζουν, ενώ ταυτόχρονα νιώθει να βυθίζεται σ’ έναν σκοτεινό κόσμο εγκλήματος και διαφθοράς.

Αμερικάνικο αφιέρωμα: Επιδημία / America Homage: Contagion (Ασπρόμαυρο, 3’ 1986)
Ένα κολάζ από εικόνες απόλυτα αμερικάνικες, απόλυτα συμβολικές. Το τέλος ενός πολέμου, η επιδημική μετάδοση μιας νοοτροπίας μέσω των εικόνων. Μόνο που εδώ αναποδογυρίζονται, τεμαχίζονται, αλλοιώνονται. Αυτό που νιώθεις κι αυτό που βλέπεις δεν συμβαδίζουν.
Black Derek Boy (Ασπρόμαυρο, 8’ 1989)
Ένα αγόρι ξαπλωμένο ηδονικά σ’ ένα κρεβάτι. Δυο χέρια του χαϊδεύουν την πλάτη. Μια αντανάκλαση στον καθρέφτη. Το συντακτικό της επιθυμίας. Η γλώσσα του σινεμά. Το σημείο που συναντιούνται.
Μπλε μάτια 2 / Blue Eyes 2 (Έγχρωμο, 6’, 1987)
Το βλέμμα και το αντικείμενό του: Ένα ανδρικό κορμί σε μια πετσέτα στον ήλιο. Δυο μάτια τόσο μπλε όσο η θάλασσα.
Η γαλάζια θάλασσα / The Blue Sea (Έγχρωμο, 2’ 1986)
Φιγούρες κόντρα στον ήλιο, σώματα στο χείλος του νερού. Μπλε φως. Όλα έχουν το χρώμα της θάλασσας.
Η Ελένη παντρεύεται σήμερα / Eleni’s Funeral Day (Έγχρωμο, 6’, 1979)
Η Ελένη πέθανε από λευχαιμία. Κηδεύεται τη μέρα που θα έπρεπε να παντρεύεται. Στο φέρετρο φοράει νυφικό. Αντί για κόλλυβα μοιράζουν κουφέτα. Μια σύγχρονη Περσεφόνη σ’ ένα μύθο πιο σπαρακτικό από οποιαδήποτε τραγωδία, σε μια ταινία συγκλονιστικά ελληνική.
Εuropean Son: Queer Διαδήλωση / European Son: Queer Demonstration (Ασπρόμαυρο, 12’, 1988)
Μια διαδήλωση στο Λονδίνο, τέλη της δεκαετίας του ’80, για τα δικαιώματα της κοινότητας GLBT (Gay, Lesbian, Bisexual & Transgender). Κοντινά στα πρόσωπα, εικόνες από το πλήθος, άνθρωποι που συναντάς, χάνεις, ξαναβρίσκεις. Δύναμη και απελπισία, οργή και ελπίδα. Πάθος και συλλογικότητα. Απαίτηση και γιορτή. Υπό τους ήχους του Λου Ριντ και των Velvet Underground.
Το φιλί / The Kiss (Ασπρόμαυρο, 5’, 1985)
Δύο αγόρια φιλιούνται σε μια ταράτσα, στο ρυθμό του «The Roof is on Fire» των Rock Master Scott & the Dynamic Three. Η στέγη παίρνει φωτιά, η πόλη γύρω δεν υπάρχει. Τίποτα δεν έχει σημασία. Μόνο το φιλί τους.
O κήπος μου στο Λονδίνο / London Garden (Ασπρόμαυρο, 4’, 1989)
Ένα τριαντάφυλλο είναι ένα τριαντάφυλλο είναι ένα τριαντάφυλλο, αλλά τα φυλλώματα ενός κήπου αποκτούν μια αληθινά κινηματογραφική ποιότητα σ’ αυτό το φιλμ που καταγράφει ανατρεπτικά κάτι τόσο συνηθισμένο, και το επενδύει με μια ηχητική μπάντα που κυριολεκτικά το μεταμορφώνει.
Maurizio Siciliano (Έγχρωμο-Ασπρόμαυρο, 7’, 1989)
Ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο του Μαουρίτσιο. Ένα ταξίδι στο δωμάτιό του. Στο βλέμμα του. Στο σώμα του. Συνοδεία του «Heroin» των Velvet Underground. Γιατί, μερικά αγόρια μπορεί να είναι σαν ναρκωτικό.
Εγώ, φαντάρος / Me as a Soldier (Ασπρόμαυρο, 7’, 1988)
O σκηνοθέτης στρατιώτης. Ένα τσιγάρο σε μια ταράτσα. Η Αθήνα απλώνεται γύρω του. Πολυκατοικίες, ένα δάσος από κεραίες. Στο βάθος η Ακρόπολη. Ο σκηνοθέτης κοιτάζει την κάμερα. Καπνίζει. Χαμογελά. Στραβά, όπως και το πηλήκιό του.
Μυστράς και Γεράκι / Mystras and Geraki (Έγχρωμο, 8’, 1991)
Βυζαντινές εκκλησίες, αρχαία ερείπια, γαλάζιες αντανακλάσεις τις θάλασσας, βαθυπράσινα κυπαρίσσια, ο επιβλητικός όγκος του Ταΰγετου, η Λακωνική πεδιάδα. Ελληνικές εικόνες πλήρεις καθαρότητας και δωρικής αλήθειας.
New York Club (Ασπρόμαυρο, 7’, 1981)
Strobe lights, άνθρωποι στην πίστα, go-go boys, σκιές που χορεύουν. Μια νύχτα σ’ ένα κλαμπ της Νέας Υόρκης. Όχι στα συνηθισμένα καρέ, όχι η συνηθισμένη μουσική, όχι με τη συνηθισμένη ματιά.
Πέτρινη υδρόγειος, Πέτρινη υδρόγειος I, Πέτρινη υδρόγειος III / Rock Globe, Rock Globe I, Rock Globe III (Έγχρωμο-Ασπρόμαυρο, 3’, 3’, 1’ 1986)
Ένα πέτρινο μονοπάτι, άνθρωποι. Ένας βράχος, σαν μια πέτρινη υδρόγειος. Σχεδόν στριφογυρίζει. Λίγα βήματα. Επανάληψη. (Ταινία σε 3 μέρη.)
Στροβιλισμός / Repetition. (A 3-part film.) Spin Me Round (Ασπρόμαυρο, 3’ 1985)
Όλα γυρίζουν. Αχτίδες φωτός, ο σκηνοθέτης στροβιλίζεται. Το «Inertia Creeps» των Massive Attack ορίζει την δύναμη που τον σπρώχνει.
Βγαλμένο από μέσα μου: Εντουάρντο σ’αγαπώ / You Ripped It Out of Me: Eduardo I Love you (Ασπρόμαυρο, 4’ 1986)
Ο Ντερκ Μπόγκαρντ βιώνει το δράμα των απαγορευμένων συναισθημάτων του στο Victim του Basil Dearden, μα σαν αντίστιξη, τα αγόρια στην παραλία σερφάρουν δίχως ενοχές στα κύματα. Και οι Yello δεν ντρέπονται να το πουν: «I Love You».

Αθήνα – πύλη προς τη Δύση. Στα απόνερα της κατάρρευσης του κομμουνιστικού μπλοκ, άλλο ένα τρένο καταφθάνει, γεμάτο οικονομικούς μετανάστες. Ανάμεσα στους απελπισμένους και φτωχούς είναι κι ο Παναγιώτης, 18 χρονών, ένα φιλόδοξο παιδί απ’ την Αλβανία. Στους κατάφωτους νυχτερινούς δρόμους, ο Ηλίας, όμορφος και μοναχικός, ψωνίζεται, γυρεύοντας κάποιον που θα τον αποσπάσει από την κενή του ζωή. Με φόντο το χάος της σύγχρονης πόλης, αυτούς τους δύο χαρακτήρες τους χωρίζει η φυλή τους μα τους ενώνει ο έρωτας, ένας φόνος, και η λαχτάρα τους για μια θέση στον ήλιο.

Ένας άντρας δοκιμάζει να περιπλανηθεί στο λαβύρινθο της επιθυμίας, μέσα από την εικονική πραγματικότητα ενός virtual προγράμματος στον υπολογιστή του. Από τις δημόσιες τουαλέτες και τις «αθλητικές» φαντασιώσεις των φίφτις, έως τους κλώνους των έιτις και τα σκοτεινά σοκάκια με τους ναύτες, όλη η αλφάβητος των γκέι ερωτικών φαντασιώσεων ξετυλίγεται κινηματογραφικά. Όμως ο πόθος, τι θέση έχει σ’ αυτόν τον θαυμαστό(;) νέο virtual κόσμο;

Ένα κολάζ εικόνων, μια μεταφορά για τον έρωτα στα χρόνια του AIDS, μια προσωπική ανάγνωση της κληρονομιάς του Ζαν Ζενέ στη γκέι κουλτούρα και την queer αισθητική. Χτισμένη σαν ψηφιδωτό εικόνων και ήχων, η ταινία φέρνει τις λέξεις του Ζενέ σε πρώτο πλάνο και τις μεταφράζει σε πλάνα που δεν εικονογραφούν το έργο του αλλά το ανασαίνουν, μας το μεταδίδουν σαν ερωτικό φιλί της ζωής.

Σάββατο πρωί, ένας νεαρός άνδρας παίρνει το τοπικό λεωφορείο του ΚΤΕΛ από ένα χωριό έξω απ’ τη Θεσσαλονίκη. Οπλισμένος με Kαλάσνικοφ και χειροβομβίδες, απάγει το λεωφορείο και κρατάει ομήρους εφτά από τους επιβάτες. Ο δράστης, ο 24χρονος Aλβανός μετανάστης Έλιον Σένια, απαιτεί 50 εκατομμύρια δραχμές σε λύτρα για «να ξαναφτιάξει τη ζωή του» και να εξασφαλίσει την επιστροφή στη χώρα του. Η απαγωγή μεταδίδεται ζωντανά από την τηλεόραση. Για τις επόμενες είκοσι ώρες, ακολουθεί ένα τρελό, αν όχι τραγελαφικό, κυνηγητό που διασχίζει τη βόρεια Ελλάδα και τη νότια Αλβανία, με επικεφαλής το λεωφορείο και πίσω του μια αλλόκοτη αυτοκινητοπομπή από περιπολικά, τηλεοπτικά συνεργεία, απελπισμένους συγγενείς και διάφορους περίεργους. Το λεωφορείο οδεύει μετ’ εμποδίων προς τα αλβανικά σύνορα...

Μια καλειδοσκοπική ματιά στη ζωή και στο έργο του ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη. Ιδιότυπο ντοκιμαντέρ, ειλικρινής βιογραφία και μαζί συναρπαστική «μετάφραση» του κόσμου, των εμμονών, των ηδονικών αισθήσεων της ποίησης και της ζωής του, σε εικόνες και ήχους.

Ένας ποιητής εγκαταλείπει τη Νέα Υόρκη και με το ανοιχτό του αμάξι κατευθύνεται δυτικά. Καθ’ οδόν θα συνα- ντήσει ένα ναύτη και μια σερβιτόρα και θα ταξιδέψουν μαζί, στο αμερικάνικο τοπίο, στα σύμβολα μιας κουλτούρας και στις μπερδεμένες διαδρομές της ερωτικής επιθυμίας.

Αύγουστος στην Αθήνα. Εποχή απόδρασης. Το καλοκαίρι τελειώνει και οι χαρακτήρες της ταινίας αναζητούν ένα θαύμα που θα αλλάξει τη ζωή τους. Αναζητούν τη φυγή προς μια καινούρια αρχή. Η ζέστη έχει φτάσει στο απροχώρητο. Πορείες αδιέξοδες. Πόθοι και όνειρα καθημερινά, κάνουν τη ζωή να μοιάζει αβάσταχτη. Στο κέντρο της πόλης μια τριώροφη πολυκατοικία αδειάζει από τους ενοίκους που ετοιμάζονται να δραπετεύσουν για λίγες μέρες. Τρία διαμερίσματα, τρεις παράλληλες ιστορίες, τρεις απόψεις της καθημερινής ζωής και τα «θαύματα» που όλοι τους προσεύχονται να γίνουν. Αυτό το Δεκαπενταύγουστο... Μέσα από το μάτια ενός 17χρονου διαρρήκτη που εισβάλλει στα άδεια διαμερίσματα, μαθαίνουμε τη σκοτεινή πλευρά, τις άλλες επιθυμίες, παραβιάζουμε τα μυστικά των ηρώων και περιμένουμε να δούμε αν τα όνειρα θα γίνουν πραγματικότητα. Κάθε Δεκαπενταύγουστο άλλωστε, όλοι μας έχουμε ανάγκη ένα θαύμα.

Μια ματιά στον «ελληνικό έρωτα», την πραγματικότητα της ομοφυλοφιλίας στην Ελλάδα το 1991. Πρωταγωνιστές του κινήματος GLBT (Gay, Lesbian, Bisexual & Transgender) κινήματος, ή απλά άνθρωποι που είχαν το θάρρος να σταθούν μπροστά στην κάμερα και να μιλήσουν για την ζωή τους, μας δίνουν μια καθαρή εικόνα. Που δυστυχώς δεν μοιάζει να έχει αλλάξει πολύ από τότε. (επεισόδιο του Out on Tuesday, σειράς του βρετανικού Channel Four)

Απηχώντας με τον τίτλο του μια καθοριστική ταινία του Βρετανικού σινεμά, το A Matter of Life and Death καταγράφει μια εξίσου καθοριστική πραγματικότητα της βρετανικής κοινωνίας τη δεκαετία του ’90: τη μάστιγα του AIDS που στοίχισε τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Πώς είναι να ζεις και να πεθαίνεις από μια «μεγάλη ασθένεια με ένα μικρό όνομα»; (επεισόδιο του Out on Tuesday, σειράς του βρετανικού Channel Four)

Φορέστε παπούτσια για χορό! Ένα ντοκιμαντέρ για τις καταβολές, την παράδοση και την επίδραση της μουσικής disco. Για το «gay γονίδιό» της, για τον πυρετό που σκόρπισε στις πίστες, για τον τρόπο που πήρε την εκδίκησή της, αποτελώντας έμπνευση για τη μουσική των ημερών μας και κερδίζοντας την αναγνώριση που της άξιζε. (επεισόδιο του Out on Tuesday, σειράς του βρετανικού Channel Four)

Στιγμές από τα φιλμ του Ιταλού σκηνοθέτη εναλλάσσονται με συνεντεύξεις συνεργατών και συνοδοιπόρων, για την προσωπικότητα και το έργο του. Ένα homage στο σινεμά και στη ζωή ενός σκηνοθέτη που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τον Γιάνναρη.

Απρίλιος 2008, στον πολυχώρο του BIOS, στο κέντρο της Αθήνας, ένα τριήμερο καλλιτεχνικών δρώμενων πάνω σε θέματα ρόλων φύλου και ταυτότητας.