Επίσημο Πρόγραμμα Α-Ζ

Στην τάξη, ο δάσκαλος μιλά για τους αρχαιολόγους του σύμπαντος. Στο προαύλιο, τα παιδιά παίζουν μπουγέλο. Στο λεωφορείο, η Έλλη θα κλέψει την ψυχή της Φαίης και η Φαίη στο δωμάτιο θα χαρίσει στην Έλλη μια σπάνια κασέτα. Όταν το σκοτάδι θα πέσει και ο ουρανός θα γεμίσει από αστέρια, μια μουσική από το παρελθόν θα θυμίσει στα κορίτσια ότι τίποτα δεν κρατά πραγματικά για πάντα.

Η παιχνιδιάρικη και ακαταμάχητα κομψή μουσική ταινία μυστηρίου του Φρανσουά Οζόν είναι μια technicolor γιορτή ίντριγκας και femme fatale λάμψης, αλλά και διασκευή του διάσημου θεατρικού έργου του Γάλλου συγγραφέα Ρομπέρ Τομά. Παγιδευμένες λόγω χιονοθύελλας σε μια πολυτελή έπαυλη της δεκαετίας του 1950, οκτώ γυναίκες –τις οποίες υποδύονται ορισμένες από τις μεγαλύτερες σταρ του γαλλικού κινηματογράφου– προσπαθούν να εξιχνιάσουν τη δολοφονία του μοναδικού άντρα του σπιτιού. Καθεμία τους έχει κίνητρο. Μία είναι η δολοφόνος. Ανάμεσά τους, η Ιζαμπέλ Ιπέρ, ως πανικοβλημένη, μελοδραματική θεία Ογκουστίν, είναι μια αποκάλυψη. Με δραματική ένταση, καυστικό χιούμορ και απίστευτη κωμική αντίληψη, η Ιπέρ προσφέρει μια ανατριχιαστικά τρυφερή ερμηνεία, με κλασική πλέον τη σκηνή όπου ερμηνεύει στο πιάνο το «Message Personnel». Ο Οζόν εστιάζει στο πρόσωπό της με ένα κοντινό πλάνο που αποτυπώνει τη συναισθηματική της φόρτιση, καθώς εκείνη ομολογεί «σ'αγαπώ... ίσως». Το λαμπερό καστ περιλαμβάνει επίσης τις Κατρίν Ντενέβ, Φανί Αρντάν, Εμανουέλ Μπεάρ και Ντανιέλ Νταριέ. Η ταινία κέρδισε την Αργυρή Άρκτο για Εξαιρετική Καλλιτεχνική Επίδοση στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και απέσπασε πολλαπλές υποψηφιότητες στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, καθιστώντας την ταινία μια ακαταμάχητη κινηματογραφική εμπειρία – σημείο αναφοράς, με ένα αξέχαστο soundtrack από τον Κρίσνα Λέβι.

Στοιχεία νουάρ ίντριγκας και φιλοσοφικής κωμωδίας μπλέκουν απροσδόκητα σε αυτή την τρυφερή ταινία του Χαλ Χάρτλεϊ, που αποτελεί μέρος της αναγέννησης του αμερικανικού ανεξάρτητου κινηματογράφου της δεκαετίας του 1990. Σε ένα συναρπαστικό ερμηνευτικό tour-de-force, η Ιζαμπέλ Ιπέρ υποδύεται μια (συνονόματή της) πρώην καλόγρια που έγινε συγγραφέας ερωτικής λογοτεχνίας και πιστεύει ότι η Παναγία της έδωσε εντολή να αλλάξει τη μοίρα μιας εύθραυστης πορνοστάρ. Η πορεία της διασταυρώνεται με εκείνη του Τόμας, ενός γοητευτικού αμνησιακού που συναντά στον δρόμο, παρασύροντας και τους δύο σε μια παράξενη αλυσίδα ηθικών διλημμάτων, επιθυμίας και παράλογης βίας. Το Amateur, που είχε κάνει πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του Φεστιβάλ των Καννών, αναδεικνύει τη χαρακτηριστική ισορροπία του Χάρτλεϊ μεταξύ ειρωνείας και συμπόνιας, χαρίζοντάς μας μία από τις πιο συγκινητικές ερμηνείες της Ιζαμπέλ Ιπέρ στην αγγλική γλώσσα. Μια ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα μελαγχολικά στοχαστική προσέγγιση της αμαρτίας, της λύτρωσης και της επανεφεύρεσης, που αντλεί από το σύμπαν των ταινιών του Γκοντάρ.

Στο ευρηματικό Atropia της Χέιλι Γκέιτς ένα κινηματογραφικό πλατό μεταμορφώνεται σε προσομοιωμένη εμπόλεμη χώρα με σκοπό την εκπαίδευση Αμερικανών στρατιωτών ακριβώς προτού σταλούν στην κόλαση του Ιράκ. Το ειδύλλιο ανάμεσα στη Φαϊρούζ, το αστέρι του «καστ», και έναν βετεράνο που υποδύεται τον εξεγερμένο θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο τις φιλοδοξίες της πρώτης, αλλά και ολόκληρο το εγχείρημα. Μια κωμική ιστορία αγάπης σε συσκευασία πολιτικής σάτιρας, βγαλμένη από την καρδιά του αμερικανικού παραλόγου. «Η Χέιλι Γκέιτς με την ταινία Atropia θέτει το ζήτημα ξεκάθαρα. Στην έρημο της Νεβάδα εκτείνεται μια επινοη- μένη μεσανατολική πόλη, χτισμένη από τον αμερικανικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ. Εκεί, ηθοποιοί υποδύονται τους κατοίκους, ενώ στρατιώτες εκπαιδεύονται σε επιδρομές, στην αντιμετώπιση βίαιων επιθέσεων που εξαπολύονται σε γάμους, στον χημικό πόλεμο κ.ο.κ. Η ταινία ακολουθεί μια βετεράνο ηθοποιό που παίρνει τον ρόλο της στα σοβαρά, απαιτώντας αυθεντικότητα και να έχει τις «καλύτερες σκηνές»· από την άλλη, οι συνάδελφοί της το βλέπουν απλώς σαν ένα ακόμα μεροκάματο. Οι λεπτομέρειες είναι γκροτέσκες: μηχανές παραγωγής ομίχλης υποκαθιστούν αυτοσχέ- διους εκρηκτικούς μηχανισμούς, αρώματα παρασκευα- σμένα από την εταιρεία Glade διαχέουν μυρωδιές που θυμίζουν τσάι μπαχαρικών και καμένη σάρκα, ενώ ηθοποιοί εναλλάσσονται ανά τρεις εβδομάδες χωρίς να βγαίνουν ποτέ από τον ρόλο τους. Η Γκέιτς συλλέγει όλους αυτούς τους παραλογισμούς ώσπου το γέλιο κόβεται μαχαίρι. Τότε έρχεται η συνειδητοποίηση ότι εδώ δεν υπάρχει καμία προσποίηση. Η πρόβα δεν είναι μαξιλαράκι ασφαλείας αλλά αγωγός, ενώ η γραμματική της προσομοίωσης γρήγορα αποκρυσταλλώνεται σε γραμματική της Αυτοκρατορίας και της Αρχής» (Μίριαμ Μπεν Σαλά).

Ο Stillz, η αινιγματική περσόνα πίσω από βιντεοκλίπ κορυφαίων ονομάτων της μουσικής βιομηχανίας όπως ο Bad Bunny και η Rosalía, κάνει ένα εμφατικό πέρασμα στο σινεμά, με ένα ντεμπούτο DIY υφής και παραισθησιογόνου δυναμικής, που συνδυάζει μοναδικά το found-footage με την επιστημονική φαντασία και την ταινία (μιας χαμένης από χέρι) ενηλικίωσης. Στο Μεδεγίν της Κολομβίας, στα τέλη των 80s, μια παρέα νεαρών παραβατικών αρπάζει την κάμερα ενός ρεπόρτερ την ώρα που αυτός μεταδίδει μαρτυρίες κατοίκων για κάτι παράξενες λάμψεις που εμφανίζονται στον ουρανό. Από εκείνη τη στιγμή καταγράφουν ανελλιπώς τη ζωή τους στη φαβέλα και τις βίαιες καταστάσεις στις οποίες μπλέκουν. Εμβόλιμα τους βλέπουμε να πασχίζουν να βρουν λέξεις για όσα νιώθουν ή τι τους συμβαίνει, σε κάτι αγνώστου προελεύσεως τετ-α-τετ με τον φακό, που περισσότερο μοιάζουν με εξομολόγηση παρά με ανάκριση. Προικισμένο με το ψυχεδελικό μουσικό άγγιγμα της Arca και σε παραγωγή Χάρμονι Κορίν, το τριπαριστό και απολύτως υποβλητικό Barrio Triste επιμένει να αναζητά την ελπίδα στα πιο απροσδόκητα μέρη. Και μεταδίδει το σήμα της από την αναλογική εποχή του VHS, κατευθείαν στην καρδιά της ψηφιακής εποχής.

Ο Θωμάς και η Δάφνη, ένα ζευγάρι στα 35, φεύγουν απ’ την Αθήνα για ένα τριήμερο στο χωριό, αναζητώντας ηρεμία. Το ίδιο βράδυ, μια απρόσμενη συνάντηση με έναν κυνηγό και τον σκύλο του ανατρέπει τα σχέδιά τους.

Η Μπαμπού (Ιζαμπέλ Ιπέρ) ζει με τους δικούς της όρους, αδιαφορώντας για τις δουλειές, τις ευθύνες ή τις συμβάσεις. Όταν όμως ανακαλύπτει ότι η κόρη της, η Εσμεράλντα (την οποία υποδύεται η πραγματική κόρη της Ιπέρ, Λολιτά Σαμά) ντρέπεται να την καλέσει στον γάμο της, η Μπαμπού αποφασίζει να αποδείξει ότι μπορεί να αλλάξει. Αναλαμβάνοντας μια δουλειά ως πωλήτρια χρονομεριδίων στη γκρίζα ακτή του Βελγίου, αναδεικνύεται απροσδόκητα σε πρότυπο υπαλλήλου, ώσπου η ανήσυχη φύση της αντιδρά στην πρόσκαιρη αυτή σταθερότητα. Η βραβευμένη ερμηνεία της Ιπέρ προσδίδει στην Μπαμπού έναν ακαταμάχητο μαγνητισμό, ενσαρκώνοντας τόσο την τρέλα όσο και το ελεύθερο πνεύμα της ηρωίδας. Ταυτόχρονα, το φρενήρες μοντάζ μεταφέρει την αστείρευτη ενέργεια της Μπαμπού, σε μια κωμωδία που βασίζεται στην αντίθεση μεταξύ της φαντασιακής επιθυμίας της για τόπους εξωτικούς και των σκόπιμα μελαγχολικών τοποθεσιών όπου διαδραματίζεται η ταινία.

Τι θα συμβεί όταν ένας νεαρός και περίεργος σκηνοθέτης δοκιμάσει τη δημιουργικότητά του με ένα ψεύτικο AI απεριόριστων δυνατοτήτων; Ένας απρόσμενος συνδυασμός ιστοριών, παλιών και νέων, για τον αρχέγονο μύθο του Δράκουλα: καταδιώξεις βρικολάκων, ορδές ζόμπι και ένας Δράκουλας που συνθλίβει μια απεργία, μια sci-fi ιστορία για την επιστροφή του Βλαντ του Παλουκωτή, μια διασκευή της πρώτης βαμπιρικής νουβέλας, ένα τραγικό ρομάντζο, ένας κακόγουστος θρύλος, κιτς ιστορίες που δημιουργήθηκαν με τεχνητή νοημοσύνη… και πολλά άλλα! Μια προβοκατόρικη, θρασύτατα κακοφτιαγμένη και απολαυστικά ωμή ταινία με αυτογνωσία που σοκάρει, ενώ παράλληλα θυμίζει παρωδία. Ανεξαρτήτως των χαρακτηριστικών και των περιγραφών, αυτή η εφευρετική σύνθεση αναφορών και αφηγήσεων δεν κατατάσσεται σε καμία κατηγορία, ενώ μάλιστα τροφοδοτείται από την υπερβολή τους. Ίσως η εποχή μας να μην είναι έτοιμη για το Dracula του Ράντου Ζούντε – όμως ας μην ξεχνάμε ότι στο αριστούργημα του Μπραμ Στόκερ, το είδωλο του Κόμη Δράκουλα δεν αντανακλάται στον καθρέφτη.

Στο πλαίσιο του διαγωνιστικού τμήματος ταινιών επαυξημένης πραγματικότητας Immersive – All Around Cinema του επίσημου προγράμματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρουσιάζεται εκτός συναγωνισμού και για τις ημέρες της διοργάνωσης υπό μορφήν εγκατάστασης το έργο Drinking Brecht: An Automated Laboratory Performance. Το έργο αποτίει φόρο τιμής στο «επιστημονικό θέατρο» του Μπρεχτ, το οποίο προσπαθούσε να πυροδοτήσει την επανάσταση. Μέσα από μια βιωματική εμπειρία, σας προσκαλούμε να «πιείτε τον Μπρεχτ» σε αυτό το καινοτόμο, διαδραστικό ντοκιμαντέρ της πολυμεσικής καλλιτέχνιδας sister sylvester, που χρησιμοποιεί τη μικροβιολογία και τη γενετική για να συγχωνεύσει το παρελθόν με το παρόν.

Ήδη από την αρχή αυτού του εξαιρετικά πρωτότυπου road movie, η κάμερα εστιάζει σε ένα ξερό φύλλο – εύθραυστο όσο και οι εικόνες που τραβήχτηκαν με ένα παλιό κινητό Sony Ericsson. Η Λίζα, φωτογράφος αθλητικών διοργανώσεων, εξαφανίζεται χωρίς προειδοποίηση, αφήνοντας πίσω ένα γράμμα με το οποίο ζητά να μην την αναζητήσουν. Η τελευταία φορά που εθεάθη ήταν εν ώρα εργασίας, φωτογραφίζοντας επαρχιακά γήπεδα ποδοσφαίρου σε απομακρυσμένα χωριά της Γεωργίας. Ο πατέρας της, o Ιράκλι, ανήμπορος να αποδεχτεί την εξαφάνισή της, ξεκινά ένα ταξίδι για να τη βρει. Ενώνει τις δυνάμεις του με τον αινιγματικό Λεβάνι, τον καλύτερο φίλο της Λίζας, και μαζί ταξιδεύουν σε όλη την ύπαιθρο, ακολουθώντας τα ίχνη της σε ήσυχα χωριά, ενώ παράλληλα συναντούν ευγενικούς ξένους και συνομιλούν με παιδιά που παίζουν μπάλα. Ό,τι ανακαλύπτουν δεν είναι παρά ψήγματα της παρουσίας της – ίχνη που χάνονται όλο και περισσότερο όσο πιο πολύ απομακρύνονται. Όταν αρχίζουν να χάνουν την ελπίδα τους, ένα μυστηριώδες συμβάν δίνει ένα τελευταίο στοιχείο που τους παρασέρνει στο άγνωστο και αναζωπυρώνει μια αχνή σπίθα ελπίδας. «Στην επιτυχημένη ταινία του Αλεξάντρ Κομπερίτζε, Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; (2021), οι θεατές καλούνταν να κλείσουν για λίγο τα μάτια τους… Προκλητικά ιδιόρρυθμη, η ταινία Dry Leaf ενδείκνυται για τους λάτρεις του παράξενου, του μοναδικού και ενίοτε του υπερβατικού. Πρόκειται για μια ταινία που προσκαλεί τον θεατή να γίνει συνοδηγός, παρασέρνοντάς τον, με τα παράθυρα διάπλατα ανοιχτά, σε ένα χαλαρό ταξίδι προς το πουθενά, καταλήγοντας ωστόσο στο παντού» (Τζέσικα Κιάνγκ).

Ένας άνδρας βρίσκεται, δίχως να καταλάβει πώς, εγκλωβισμένος σε μια ατέρμονη λούπα στους έρημους διαδρόμους του μετρό. Αν θέλει να βρει την πολυπόθητη «Έξοδο 8» ωστόσο, θα πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικός και να ακολουθήσει ορισμένους κανόνες, που όσο κι αν φαίνονται απλοί, μόνο τέτοιοι δεν είναι: «Μην παραβλέψεις οτιδήποτε το ασυνήθιστο. Αν παρατηρήσεις κάτι τέτοιο, κάνε αμέσως μεταβολή και γύρνα πίσω. Αν όχι, συνέχισε». Γιατί η αναζήτηση της εξόδου δεν αποδεικνύεται μονάχα εξαντλητική, αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνη. Βασισμένο στο ομότιτλο επιτυχημένο video-game, το Exit 8 πάει την εμπειρία του παιχνιδιού πολλά βήματα παραπέρα, και γίνεται ένα ανατριχιαστικό θρίλερ από την Ιαπωνία που τιμά στο ακέραιο την παράδοση των πλέον αξιομνημόνευτων κινηματογραφικών γρίφων. Κλειστοφοβικό από τη φύση του και υποβλητικό από την πρώτη σκηνή, το αναπόδραστο παζλ του Γκένκι Καουαμούρα, που αιχμαλώτισε το κοινό για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Καννών, φροντίζει να στήνει διαρκώς παιχνίδια με το μυαλό και την αντίληψη του θεατή. Όπως ακριβώς κάνει και με τον ήρωά του.

Το Father Mother Sister Brother είναι μια προσεκτικά δομημένη ταινία σε μορφή τρίπτυχου. Και οι τρεις ιστορίες αφορούν τις σχέσεις ανάμεσα στα ενήλικα παιδιά, τον κάπως απομακρυσμένο γονέα (ή τους γονείς) τους, και μεταξύ τους. Κάθε ένα από τα τρία κεφάλαια διαδραματίζεται στο παρόν και σε διαφορετική χώρα. Το Father διαδραματίζεται στη βορειοανατολική Αμερική, το Mother στο Δουβλίνο (Ιρλανδία) και το Sister Brother στο Παρίσι (Γαλλία). Η ταινία είναι μια μελέτη χαρακτήρων, ήσυχη, παρατηρητική, διόλου επικριτική – μια μελαγχολική κωμωδία.

Σε ένα άχρονο δυστοπικό μέλλον, σε μια πατριαρχική πόλη-κράτος που μαστίζεται από τη βία και τη περιβαλλοντική μόλυνση, δύο γυναίκες επαναστατούν και αγωνίζονται για την ελευθερία και την ταυτότητά τους, μετατρέποντας εαυτές σε σύμβολα αντίστασης και μεταμόρφωσης.

Η ταινία σκιαγραφεί την υλοτομική κουλτούρα στα δάση της Δράμας, τονίζοντας τη σημαντική συμβολή των ανθρώπων που προστατεύουν αυτόν τον φυσικό πλούτο – τις καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν, τις αντίξοες συνθήκες εργασίας, την ανάγκη για βιώσιμες πρακτικές διαχείρισης και τη συνεχή απειλή δασικών πυρκαγιών.

Ένα λυρικό, εκθαμβωτικό ντεμπούτο για την ενηλικίωση, μπολιασμένο με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, σε σκηνοθεσία της Ελβετίδας Ντενίζ Φερνάντες, η ευαίσθητη οπτική αφήγηση της οποίας αντλεί έμπνευση από τις δικές της ρίζες από το Πράσινο Ακρωτήριο. Βρισκόμαστε σε ένα απομακρυσμένο ηφαιστειακό νησί, έναν τόπο τον οποίο οι περισσότεροι ονειρεύονται να εγκαταλείψουν, όμως η νεαρή Νάνα ανακαλύπτει τη δύναμη του να μένεις. Όταν η Νάνα αρρωσταίνει σοβαρά, την στέλνουν στους πρόποδες του ηφαιστείου του νησιού για θεραπεία, σε έναν κόσμο που αιωρείται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Χρόνια αργότερα, ως έφηβη, πρέπει να αντιμετωπίσει την επιστροφή της μητέρας της Νία και να συμβιβαστεί με την συναισθηματική απόσταση που την έχει διαμορφώσει. Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει στην ιαπωνική παράδοση του hanami, την εφήμερη, αλλά λαμπρή άνθιση των κερασιών, που χρησιμεύει ως μεταφορά για το ταξίδι της Νάνα μέσα από την απουσία, την αγάπη και την αναγέννηση. Διακεκριμένη διεθνώς, η ταινία κέρδισε, μεταξύ άλλων, το Βραβείο Καλύτερου Νέου Σκηνοθέτη και την Ειδική Μνεία στο Διαγωνιστικό του τμήματος Cineasti del Presente στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο το 2024.

Ο Χάρρυ Μπέλτεν, ένας υπάλληλος σε κατάστημα σιδηρικών σε μια μικρή πόλη του Ιλινόι το 1959, είναι 64 ετών όταν ξαφνικά βάζει στόχο για τον εαυτό του και τον ανακοινώνει: «Σε έναν χρόνο από τώρα, θα παίξω το κοντσέρτο για βιολί του Μέντελσον με συνοδεία συμφωνικής ορχήστρας σε κανονική αίθουσα συναυλιών στην πόλη του Σπρίνγκφιλντ!». Ακολουθούμε τον Χάρρυ να πολεμάει προς όλες τις κατευθύνσεις για να τα καταφέρει, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο.

Στο Homo Sapiens, οι Γκαστόν Ντουπράτ και Μαριάνο Κον παραδίδουν μια καυστική κωμωδία που ξεπερνά τα σύνορα της χώρας τους και αγγίζει μια πανανθρώπινη αλήθεια. Με τον Γκιγέρμο Φρανσέγια να ενσαρκώνει δεκαέξι διαφορετικούς χαρακτήρες, η ταινία φέρνει στην οθόνη φιγούρες και προσωπικότητες που όλοι αναγνωρίζουμε: τον υποκριτή που υψώνει λάβαρα κοινωνικής δικαιοσύνης ή ηθικής μόνο για ιδιοτελείς σκοπούς, τον αυτόκλητο ειδικό που μιλάει με σιγουριά για όσα αγνοεί, τον πολίτη που πίσω από λόγια ευγένειας δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί τους πάντες. Η σάτιρά τους, καυστική, αστεία ανίερη, στοχεύει όχι μόνο σε συγκεκριμένες κοινωνικές ή πολιτικές δομές, αλλά στη διαχρονική ανθρώπινη τάση να μετατρέπουμε τα ιδανικά σε εργαλεία προβολής και εξουσίας. Με ευρηματικότητα, ρυθμό και οξύτητα, οι Ντουπράτ και Κον μεταβολίζουν το γέλιο σε σχόλιο για τις αντιφάσεις της εποχής μας και όλα εκείνα που μερικές φορές ακόμη και οι πιο τολμηροί από εμάς αρνούμαστε να παραδεχτούμε και στον ίδιο τον εαυτό μας.

Δύο αδέρφια επιστρέφουν στο νησί των παιδικών τους χρόνων, όπου θαμμένα μυστικά και εντάσεις τούς φέρνουν αντιμέτωπους με το σκοτεινό παρελθόν που τους συνδέει.

Η Χάνα (Ολίβια Κόλμαν) μαζί με την έφηβη, μη δυαδική κόρη της τη Φράνσις (Οντ Μέισον-Χάιντ), επισκέπτονται στο Άμστερνταμ τον παππού τους, τον Τζιμ, που αποκαλείται χαϊδευτικά Τζίμπα. Η Φράνσις γοητεύεται αμέσως από την ελευθερία του κόσμου του Τζίμπα και επιθυμεί να μείνει εκεί για έναν χρόνο, κάτι που αναγκάζει τη Χάνα να αμφισβητήσει τις ιδέες της για τη γονεϊκότητα, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπη με τις ανεπίλυτες πληγές του παρελθόντος της. Σε σκηνοθεσία της Σόφι Χάιντ, νικήτριας του βραβείου World Cinema Directing Award στο Σάντανς για τo 52 Tuesdays (2014), η ταινία σκιαγραφεί ένα ζωντανό πορτρέτο των διαγενεακών δεσμών στην queer ζωή. Ο Τζίμπα, τον οποίο υποδύεται χαρισματικά ο Τζον Λίθγκοου, είναι ένας ηδονιστής αλλά μεγαλόκαρδος πατριάρχης, που ζει φωναχτά και χωρίς τύψεις στη ζωντανή γκέι κοινότητα του Άμστερνταμ. Με όχημα τη συγκινητική λεπτότητα με την οποία αποδίδει η Ολίβια Κόλμαν την ηρωίδα της και την έντονη ενέργεια του Τζον Λίθγκοου ως Τζίμπα, η Χάιντ δημιουργεί ένα ζεστό, διεισδυτικό δράμα για την ταυτότητα, την παρακαταθήκη και το θάρρος τού να ζεις αυθεντικά.

Μια θαλάσσια αρρώστια απειλεί ένα απομονωμένο ελληνικό ψαροχώρι. Αντιμέτωποι με τη θαλάσσια κρίση, τρεις νεαροί ψαράδες καταφεύγουν στο παράνομο ψάρεμα με δυναμίτη.

Ο Εντ Σάξμπεργκερ, τον οποίο υποδύεται έξοχα ο Γουίλεμ Νταφόε, είναι ένας ξεχασμένος ποιητής που ζει μια απλή ζωή στη Νέα Υόρκη, δουλεύοντας στο ταχυδρομείο. Ξαφνικά, εμφανίζεται ένας νεαρός θαυμαστής, που τον χαιρετίζει ως οραματιστή του οποίου το έργο έχει αδικαιολόγητα αγνοηθεί. Ο Εντ παρασύρεται σε μια ομάδα εικοσάρηδων καλλιτεχνών και διανοουμένων που τον γοητεύουν με τα κομπλιμέντα και την πυρετώδη ενέργειά τους. Μεταξύ τους και η μυστηριώδης Γκλόρια, η αυτοαποκαλούμενη «τραγική ηρωίδα» της παρέας, την οποία υποδύεται η Γκρέτα Λι (Past Lives). Όμως, καθώς ο θαυμασμός μετατρέπεται σε ιδιοτέλεια, ο Εντ αρχίζει να αμφισβητεί την ειλικρίνεια της αφοσίωσής τους και τη δική του ανάγκη για αναγνώριση. Με φόντο τις γειτονιές του Γουέστ Βίλατζ και του Σόχο στο Μανχάταν, αυτή η πνευματώδης ταινία, όπου η σεναριογράφος Σάμι Μπερτς διασκευάζει μια νουβέλα του Άρθουρ Σνίτσλερ, είναι μια μελαγχολική, αλλά καθόλου ρομαντική ματιά, για το κέντρο της Νέας Υόρκης, που δεν είναι πλέον αυτό που υπήρξε κάποτε.