Οι ταινίες του φεστιβάλ

Ενα δυστήχημα που συμβαίνει στον ήρωα της ταινίας, γίνεται αφορμή για να μαζευτούν τριγύρω του όλοι οι φίλοι, που έπαιξαν κάποτε ρόλο στη ζωή του. Εκεί θα θυμηθούν στις πιο κρίσιμες στιγμές της κοινής ζωής τους, όχι μόνο για να προσεγγίσουν την προσωπικότητα του ήρωα, αλλά κυρίως για να κάνουν έναν προσωπικό απολογισμό. Ενα παιχνίδι με μνήμες γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, ειδωμένες από τη χιουμοριστική τους πλευρά.

Στις παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μια μεγαλοαστική οικογένεια βρίσκεται στα πρόθυρα διάλυσης. Η μητέρα έχει φύγει κι ο πατέρας κρατά τις 3 κόρες του και το νόθο αγόρι της μεγάλης, έγκλειστους στο εξοχικό σπίτι. Μετά το θάνατο του πατέρα, η μεγάλη αδελφή, φορτωμένη ενοχές και μ' έντονο το συναίσθημα της αυτοτιμωρίας, θα υποκαταστήσει τον πατέρα και θα επιβάλλει στις αδελφές της την συνέχιση της προηγούμενης τάξης πραγμάτων.

Ο Αρης αποφασίζει ν' αυτοκτονήσει σ' ένα μήνα, εκτός κι αν σ' αυτό το διάστημα καταφέρει να νιώσει το σκίρτημα του ερωτικού πάθους. Ενθυμούμενος την περίπτωση μιας νεαρής Γαλλιδούλας, που πριν απο 12 χρόνια σώθηκε από λενα αεροπορικό δυστύχημα, πηγαίνει στο Παρίσι με σκοπό να την κατακτήσει. Μια σύγχρονη διασκευή του μύθου της αναδυόμενης Αφροδίτης, που εικονογραφεί το αδιέξοδο των σημερινών ερωτικών σχέσεων, αλλά και μιας ολόκληρης γενιάς διανοουμένων, γυρισμένη στην Αθήνα, στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη.

Ενας υπάλληλος του ΟΤΕ τοποθετεί μια βόμβα στο κτίριο και απειλεί ότι θα το τινάξει, αν δεν του δώσουν 10 λεπτά για να μιλίσει από την τηλεόραση και να καταγγείλει τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας. Οι διωκτικές αρχές συγκεντρώνουν όλους τους φίλους του υπαλλήλου, μερικοί εκ των οποίων είναι κρατικά ή κυβερνητικά στελάχη, μήπως και τον μεταπείσουν. Μια πεσιμιστική κωμωδία γύρω από την αποτελεσματικότητα της "ήπιας" αστυνόμευσης, το συμβιβασμό της αριστερής γενιάς του Πολυτεχνείου και τη σύγχιση των πολιτικών ιδεών στη σημερινή Ελλάδα.

Ο Χρήστος, περνώντας μια περίοδο κρίσης, επιστρέφει στη γεννέθλια πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, όπου ένας φίλος του αρχιτέκτονας οργανώνει ένα ιστορικό θέαμα για τα 2.300 χρόνια της πόλης. Μέσα απ' ολες τις τυπικότητες των οικογενειακών ή φιλικών απαφών, ια βρεί διέξοδο στη γνωριμία μιας φοιτήτριας και πρωταγωνίστριας του θεάματος. Και ́σο ο περίγυρός του απαιτεί μια εξομολόγηση ή παραδοχή, τόσο αυτός βυθίζεται ολοένα στο θέαμα, γίνεται κάτι σα μέλος του θιάσου και ζητά από την κοπέλα να φύγουν από την πόλη.

Στην εποχή του Βυζαντίου, ένα ορφανό παιδί από το χωριό Δοξόμπους, υιοθετείται από τον πρωτόγερο του χωριού, μεγαλώνει σ' ένα μοναστήρι και όταν ενηλικιώνεται προσχωρεί στο στρατόπεδο των επαναστατών και διεκδικητών του θρόνου. Σπουδή πάνω στο Βυζάντιο και τις κοινωνικές ομάδες που το συνιστούσαν, δοσμένη μέσα από μια ιδιόμορφη κινηματογραφική γραφή, που στηρίζεται στα εικαστικά στοιχεία του κάδρου και τους συμβολισμούς.

Η ενσάρκωση του μύθου στη ζωή και την τέχνη του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ (1868 - 1934). Ο Θεόφιλος φορώντας τη φουστανέλα, ψάχνει να βρει το φάντασμα της Ελλάδας που όλο και απομακρύνεται, καθώς "δυτικοποιείται". Αυτό που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη δεν είναι μια ολοκληρωμένη βιογραφία, αλλά ν' ακολουθήσει τον ήρωά του στην περιπλάνησή του σε μια χώρα, που βρίσκεται μισή στη Δύση και μισή στην Ανατολή, να καταγράψει τον κοινωνικο-πολιτιστικό χώρο που μεταλάσσεται και μαζί με τον Θεόφιλο ν' αναζητήσει την ταυτότητα του νεοελληνικού προσώπου.

Ο Γιάννης, μουσικός χωρίς έμπνευση, δέχεται να κάνει μια βρωμοδουλειά, παραλαβαίνοντας στα σύνορα του Εβρου ναρκωτικά για λογαριασμό ενός θείου του. Ο Τούρκος όμως που του παραδίδει το εμπόρευμα, τον ακολουθεί στην Αθήνα, αναζητώντας τη γιαγιά του! Αντιρατσιστική κωμωδία, που όμως δε δικαιώνει πλήρως τους αρχικούς στόχους της.

Η ταινία αποτελεί ένα τρίπτυχο: πραγματικό-ιστορικό-μυθοπλαστικό. Στο "Πραγματικό" ένας πρόξενος που κάνει μια μελέτη για τον οπλαρχηγό Μεϊντάνο, βρίσκει μια αγιογραφία σ' ένα μοναστήρι που συσχετίζεται με την έρευνά του αλλά από την οποία λείπει η κεντρική εικόνα. Στη "Μυθοπλασία" μεταφερόμαστε στα 1715 και παρακολουθούμε τον αγιογράφο Βάιο, που βρίσκει σ' ένα χάνι μια σκλάβα η οποία μοιάζει με την ερωμένη του Μεϊντάνου. Στο "Ιστορικό", οι μοναχοί αφηγούνται ο καθένας με τιν τρόπο του την ιστορία του Μεϊντάνου, αμφιλεγόμενη φυσιογνωμία τηε εποχής του Φραντζέσκου Μοροζίνη. Με το πολύπλοκο αυτό εγχείρημα ο Θεός προσπαθεί ν' αρθρώσει έναν δοκιμιακό λόγο πάνω στην εικόνα (βυζαντινή και αναγεννησιακή), χωρίς ωστόσο να μας μεταδώσει κάτι από τη μαγεία αυτής της εποχής.

Η αληθινή ιστορία έξι αριστερών το φθινόπωρο του 1948, που νιώθοντας ότι ο κλοιός της Ασφάλειας σφίγγει γύρω τους, έκαναν αεροπειρατία σ' ένα αεροπλάνο των εσωτερικών γραμμών και κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία.

Ο Πολυχρόνης, μαοϊκός αριστεριστής την γενιάς του Πολυτεχνείου, κάνει έναν κριτικό απολογισμό της ζωής του και με λύπη διαπιστώνει το συμβιβασμό των πρώην συντόφων του και τον ουτοπισμό των ιδεών του. Μόνο η αυτοκτονία ή η τρέλα θα μπορούσε να διαδεχθεί το "όνειρο" μιας αριστερίστικης νύχτας. Η υπάρχει άλλη ελπίδα;

Το 1950 σε μια πόλη που κανείς δε θα μπορούσε να ισχυριστεί πως θυμίζει παράδεισο, τρία παιδιά το σκάνε από το σπίτι τους και προσπαθούν να επιβιώσουν στους δρόμους, με μόνο φίλος έναν ανάπηρο ακροβάτη, ο οποίος θα τους βοηθήσει σε μια δύσκολη στιγμή ν' αποκτήσουν την πολυπόθητη ελευθερία, μέσα από μια "παιδική" αλληγορία. Η ταινία προβλήθηκε σε αγγλική βερσιόν.

Σε μια έρημη πόλη, μετά την ολοκληρωματική καταστροφή του κόσμου, μια γυναίκα προσπαθεί να πλησιάσει την απαγορευμένη ζώνη, αλλά πρέπει ν' αντιμετωπίσει την Πρωϊνή Περίπολο και τις παγίδες της. Η εφήμερη σχέση μ' έναν άνδρα, θα δώσει κάποιες πρόκαιρες ελπίδες για το μέλλον. Αλλά τι νόημα μπορεί να έχει μια ερωτική ιστορία σ' έναν αβάσταχτο κόσμο;

Ενας σκηνοθέτης της τηλεόρασης, με τη βοήθεια ενόας παλαίμαχου δημοσιογράφου, προσπαθεί να ολοκληρώσει ένα ρεπορτάζ για τα "παιδιά της Χελιδόνας", μιας οικογένειας που κατακερματίστηκε στη περίοδο του εμφύλιου και που τώρα όλοι βρίσκονται ξανά στην Ελλάδα. Μόνο που ο ένας μισεί τον άλλον, κανείς εδν λέει την αλήθεια και κάθε νεότερη μαρτυρία διαψεύδει κάποια προηγούμενη, σε σημείο να γίνεται αδύνατη η προσέγγιση της αλήθειας. Ταινία-στοχασμού πάνω στα τραύματα του εμφυλίου και στο πώς επηρεάζουν το σήμερα, τα "Παιδιά της Χελιδόνας" είναι ταυτόχρονα μια μπρεχτική αναφορά στη σχέση κινηματογράφου και πραγματικότητας, όπου όμως ο θεωρητικός λόγος δεν είναι εμβόλιμος και σε καμιά περίπτωση δε λειτουργεί σε βάρος των δραματικών συμβάντων.

Ο Κώστας, που ζει ασκώντας τη μουσειακή τέχνη του καραγκιοζοπαίχτη, έχει προβλήματα με τη γυναίκα του Μαρία, η οποία εξαιτίας μιας αρρώστιας δεν μπορεί να μιλήσει. Το ζευγάρι πηγαίνει σ' ένα χωρίο να δώσει παραστάσεις, όπου μια μικρότερη γριούλα βλέπει θρησκευτικά οράματα. Το ίδιο θα συμβεί και στη Μαρία, που θα οδηγηθεί σε μια σπουδαία αποκάλυψη και θα γιατρευτεί από την αρρώστιά της. Η ιστορία ενός θαύματος, η κρίση των σχέσεων, η πολιτιστική παράδοση που χάνεται, η αλλοτριωμένη επαρχία, είναι τα βασικά θέματα τούτης της παράξενης ιστορίας, που τη χαρακτηρίζει μια εξαιρετική δραματουργική λιτότητα.