Οι ταινίες των διαγωνιστικών τμημάτων: 38 μεγάλες πρεμιέρες και «εισιτήριο» για τα Όσκαρ

Με μεγάλη χαρά το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ανακοινώνει τις ταινίες που θα συμμετάσχουν στα τρία διαγωνιστικά τμήματα της φετινής διοργάνωσης: το Διεθνές Διαγωνιστικό, το Newcomers και το >>Film Forward.

Τα ντοκιμαντέρ πραγματοποιούν την παγκόσμια, διεθνή ή ευρωπαϊκή πρεμιέρα τους στο Φεστιβάλ, διεκδικώντας τα επίσημα βραβεία, αλλά και τα παράλληλα βραβεία της διοργάνωσης, τα περισσότερα από τα οποία συνοδεύονται από χρηματικά έπαθλα. Παράλληλα, η ταινία που θα κερδίσει τον Χρυσό Αλέξανδρο στο Διεθνές Διαγωνιστικό είναι αυτομάτως επιλέξιμη για τη διαδικασία επιλογής των βραβείων Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους.

Τα 38 ντοκιμαντέρ των διαγωνιστικών τμημάτων –ανάμεσά τους και 9 ελληνικές παραγωγές– συνθέτουν ένα πυκνό και πολυεπίπεδο σώμα που αντλεί τη δύναμή του από τη συνάντηση του προσωπικού με το συλλογικό. Ιστορίες ενηλικίωσης, απώλειας, μνήμης και οικογενειακών δεσμών συνομιλούν με καίρια κοινωνικά ερωτήματα γύρω από την εξουσία, την ανισότητα, τη χειραφέτηση, την οικολογική κρίση και τις τεχνολογικές μεταμορφώσεις του σύγχρονου κόσμου. Με το βλέμμα στραμμένο τόσο στις τομές και τα τραύματα της Ιστορίας όσο και στις εύθραυστες όψεις της σύγχρονης καθημερινότητας, οι ταινίες επιχειρούν να αφουγκραστούν όσα μας διαμορφώνουν και να στοχαστούν εκ νέου τη θέση του ανθρώπου μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Διεθνές Διαγωνιστικό

Οι δεκατέσσερις ταινίες που συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα διεκδικούν τον Χρυσό Αλέξανδρο, με χρηματικό έπαθλο 12.000 ευρώ, καθώς και τον Αργυρό Αλέξανδρο, με χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ. Η κριτική επιτροπή έχει τη δυνατότητα, εφόσον επιθυμεί, να απονείμει και ειδική μνεία σε κάποια/κάποιες από τις ταινίες που συμμετέχουν στο τμήμα.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης συμπεριλαμβάνεται στα Φεστιβάλ που διαμορφώνουν τη λίστα των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία Όσκαρ: το ντοκιμαντέρ που κερδίζει τον Χρυσό Αλέξανδρο είναι αυτομάτως επιλέξιμο για το επόμενο Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.

Τα μέλη της φετινής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος είναι οι: Κάρολαϊν Λιμπρέσκο (επιμελήτρια, προγραμματίστρια, παραγωγός και δημιουργική διευθύντρια), Ντάνα Μπουνέσκου (μοντέζ) και Γιώργος Παπαλιός (παραγωγός).

Οι ταινίες που συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό:

• Αλλού ο δρόμος / The Way Elsewhere, Ειρήνη Βουρλούμη, Ελλάδα, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Ένα πορτρέτο της Αθήνας μέσα από τις ζωές τριών βετεράνων οδηγών ταξί που κινούνται στην πόλη ως σιωπηλοί ονειροπόλοι. Ο Κωνσταντίνος πλησιάζει τη σύνταξη μετά από μισό αιώνα στο τιμόνι και ξεκινά κάθε βάρδια με μια τελετή κάτω από την Ακρόπολη. Ο Σάνι, Νιγηριανός ηθοποιός και οικογενειάρχης, αιωρείται ανάμεσα στην πίστη, την κόπωση και την επιθυμία για την τέχνη. Ο Γιώργος, γεννημένος περφόρμερ, τραγουδά ερωτικά λαϊκά σε μικρά νυχτερινά κέντρα. Συνδυάζοντας παρατήρηση και μουσικές σκηνές, η ταινία ερευνά τη ρουτίνα, τη μνήμη και την επιθυμία σε μια πόλη σμιλεμένη από την κρίση και την επιμονή.

• Σωνιέρου 4 / The Golden Grip, Φωκίων Μπόγρης, Ελλάδα, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Ο Κώστας ξεκίνησε από ένα χωριό της Κρήτης με όνειρο να γίνει ηθοποιός. Πάντα σε ρόλους κινηματογραφικού «σκληρού», πέρασε από κάθε είδους σετ –του Φίνου, του Αγγελόπουλου, του Γκουσγκούνη, της βιντεοπαραγωγής, της τηλεόρασης– κυνηγώντας μια ευκαιρία. Φέρνοντας την ιστορία ενός δευτεραγωνιστή στο προσκήνιο, διανύουμε παράλληλα 50 χρόνια ελληνικού σινεμά.

• Bugboy, Λουκάς Παλαιοκρασσάς, Ελλάδα-Δανία-Γαλλία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Ο Γιώργος, ένας ντροπαλός έφηβος με στραβισμό, δυσκολεύεται να συνδεθεί με τους άλλους μετά το διαζύγιο των γονιών του. Καταφεύγει στον κόσμο των εντόμων και δένεται με έναν γρύλο, την Ιζαμπέλα. Μέσα από μια πορεία μεταμόρφωσης και αυτοανακάλυψης, μας θυμίζει ότι και τα πιο μικρά πλάσματα μπορούν να μας βοηθήσουν να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο.

• Γύρω από τον παράδεισο / Around Paradise, Γιούλια Λόξινα, Γερμανία, 2026 (Διεθνής πρεμιέρα)

Χαμένη στο παρθένο τοπίο της Παραγουάης, μια παράξενη κοινότητα Ευρωπαίων δοκιμάζει να οικοδομήσει έναν περίφρακτο «παράδεισο», μακριά απ’ ό,τι θεωρεί σαθρό στον σύγχρονο κόσμο. Συνωμοσιολόγοι, ακροδεξιοί και κάθε λογής έκκεντροι καταφτάνουν στην κοινότητα, ιδρυτής και καθοδηγητής της οποίας είναι ένας δαιμόνιος Γερμανός. Φιλοτεχνώντας το πορτρέτο του αρχηγού της κοινότητας και παρακολουθώντας περιπτώσεις αποίκων αλλά και ντόπιων Παραγουανών πέριξ της σέχτας που αυτοπαρουσιάζεται ως ουτοπία, το Γύρω από τον παράδεισο είναι μια οξυδερκής ταινία που –πλαγίως και υπαινικτικά, φωτίζοντας με πικρό χιούμορ αλλά και μια μεταφυσική διάσταση ό,τι συμβαίνει στον δήθεν παράδεισο– θίγει μια σειρά από επιτακτικά ζητήματα της εποχής μας: από την άνοδο της ακροδεξιάς και τις ιστορικές καταβολές της έως τη σύγχρονη αποικιοκρατία διά της οικονομίας και της ψηφιακής τεχνολογίας. Ανησυχαστικά αποκαλυπτικό και αισθητικά άρτιο, το εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ της Γιούλια Λόξινα χαράσσεται στη μνήμη.

• Η ενοχλητική αρκούδα / Nuisance Bear, Τζακ Γουάισμαν & Γαμπριέλα Όσιο Βάντεν, ΗΠΑ-Καναδάς, 2026, (Διεθνής πρεμιέρα)

«Δεν έχω ξαναπεί αυτή την ιστορία. Μπορεί να φαίνεται απλή, αλλά κάθε ιστορία είναι ένας λαβύρινθος που μας οδηγεί κάπου που δεν ξαναβρεθήκαμε ποτέ»: Έτσι ξεκινά να αφηγείται ένας ηλικιωμένος Ινουίτ την ιστορία του τόπου του, του Τσόρτσιλ της Μανιτόμπα του Καναδά, «της Παγκόσμιας Πρωτεύουσας της Πολικής Αρκούδας», εκεί όπου καταλήγουν χιλιάδες μεγαλόσωμα ζώα ακολουθώντας τον ρυθμό του σύμπαντος και τον σχηματισμό των πάγων. Καθώς ξετυλίγεται λυρικά και μελαγχολικά ένας αρχέγονος μίτος που συνυφαίνει το ανθρώπινο με το μη ανθρώπινο, μια «ενοχλητική» παρουσία αναταράσσει ένα αχανές τοπίο που έχει ήδη αλλοιωθεί από την ανθρώπινη παρέμβαση – τον υπερτουρισμό, τις εξορύξεις, τη βιομηχανοποίηση, τη μαζική κατοίκηση ή την ερημοποίηση. Ξανασυστήνοντάς μας μια πρωταγωνίστρια που γνωρίσαμε σε μία από τις πιο εντυπωσιακές και πετυχημένες μικρού μήκους ταινίες των τελευταίων ετών (το ομότιτλο Nuisance Bear [24ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, 3ο Evia Film Project]), το σκηνοθετικό δίδυμο από τις παρυφές του Αρκτικού Κύκλου υπονομεύει το κυριαρχικό βλέμμα του ανθρώπου στον πλανήτη και προτείνει ένα σινεμά κατ' ουσίαν οικολογικό – ένα οικοσύστημα όπου όλα τα όντα περιηγούνται με τον ίδιο τρόπο, γελώντας, πονώντας, απορώντας και αναζητώντας τροφή για την επόμενη μέρα.

• Η ομορφιά των σφαλμάτων / The Beauty of Errors, Γιούκα Κάρκαϊνεν, Φινλανδία-Νορβηγία-Σουηδία, 2026 (Διεθνής πρεμιέρα)

Οι οικογενειακοί δεσμοί παραμένουν ένα από τα πιο θαυμάσια ανθρώπινα μυστήρια, και η σχέση ανάμεσα σ’ έναν πατέρα κι έναν γιο είναι μια σχέση που τα έχει όλα: τρυφερότητα, αλληλεξάρτηση, θαυμασμό, αντιπαλότητα, διάψευση. Σπάνια μια ταινία συλλαμβάνει σε όλες της τις λεπτές αποχρώσεις την πικρή, αφόρητη ενίοτε καθημερινότητα του δεσμού πατέρα-γιου, αλλά και το μεγαλείο της αφοσίωσης που προϋποθέτει: στην Ομορφιά των σφαλμάτων, ο Γιούκα Κάρκαϊνεν επιστρέφει σε δύο πρόσωπα που μας σύστησε το 2009 στην ταινία του Το σαλόνι ενός έθνους, τον Τέρο και τον νεογέννητο τότε γιο του, τον Χένρι. Η διακριτική αλλά διεισδυτική παρατήρηση της σχέσης του Τέρο με τον έφηβο και στο κατώφλι της ενηλικίωσης πλέον Χένρι ξεδιπλώνει, με φόντο τη ληθαργική φινλανδική επαρχία, μια ιστορία που άλλοτε μοιάζει με έπος τσέπης –όλο πάθη και ένταση– και άλλοτε σαν φιλμ του Καουρισμάκι ή σαν νοσταλγικό βαλς, με γλυκόπικρη κατάφαση της ζωής και της αδιάκοπης συνέχειάς της.

• Λύτρωση / Closure, Μίχαου Μάρτσακ, Πολωνία-Γαλλία, 2026 (Ευρωπαϊκή πρεμιέρα)

Λίγο πριν ξημερώσει η αυγή της 27ης Μαΐου 2023, ο δεκαεξάχρονος Κρις έφυγε κρυφά από το σπίτι του και πήρε το λεωφορείο για τη Βαρσοβία. Μια κάμερα κλειστού κυκλώματος τον απαθανάτισε να στέκεται για είκοσι συνεχόμενα λεπτά σε μια κεντρική γέφυρα της πόλης, ατενίζοντας σιωπηλά το νερό. Όταν η κάμερα επέστρεψε στο ίδιο σημείο λίγες στιγμές αργότερα, ο Κρις ήταν πλέον άφαντος. Ο Ντάνιελ, ο πατέρας του Κρις, τον αναζητεί έκτοτε κατά μήκος του ποταμού Βιστούλα, αυτοσχεδιάζοντας ασταμάτητα σε μεθόδους και μέσα έρευνας. Χαρτογραφώντας μια υποθετική πορεία χαμού και αυτοχειρίας, ο Ντάνιελ μετατρέπεται σε έναν διαχρονικό και συνάμα σύγχρονο τραγικό ήρωα, που πασχίζει να ξεθάψει απαντήσεις σε απορίες καταδικασμένες να μείνουν άλυτες. Ένα σπαρακτικό οδοιπορικό ανολοκλήρωτου πένθους και απέθαντης θλίψης, με τελικό προορισμό το ανέφικτο της λύτρωσης.

• Ντέρεκ εναντίον Ντέρεκ / Derek vs Derek, Τζέιμς Ντόσον, Ηνωμένο Βασίλειο, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Σ’ έναν επαρχιακό δρόμο στο Ντέβον της Αγγλίας, ζουν δύο αδυσώπητα αντίθετοι γείτονες, που ονομάζονται και οι δύο Ντέρεκ. Ο ένας πιστεύει στην εντατική καλλιέργεια της γης του, προκειμένου να παράγεται αφθονία τροφής· ο άλλος δημιουργεί μια όαση για τη φύση στη δική του γη, κινούμενος από μια εντελώς άλλη αντίληψη για τη γεωργία και τα καθήκοντα ενός αγρότη. Ένα θαυμάσιο οικολογικό ντοκιμαντέρ που αντιπαραθέτει δυο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις στην αγροκαλλιέργεια, και μας συστήνει δυο συνονόματους χαρακτήρες, που δεν χορταίνεις να βλέπεις να κοντράρονται. Το εξαιρετικό Ντέρεκ εναντίον Ντέρεκ θίγει ζητήματα επιτακτικής περιβαλλοντικής σημασίας ενώ, παράλληλα, πραγματοποιεί μια εξαιρετική μελέτη ιδιοσυγκρασιών, χωρίς καμία σοβαροφάνεια, με πολύ χιούμορ αλλά και πολλή ουσία. Δύο Ντέρεκ, δύο κοσμοθεωρίες, δύο ηθικές στάσεις, ενδεχομένως και δύο Αγγλίες, βρίσκονται απέναντι ενώ γειτονεύουν, κι η συνύπαρξή τους αποβαίνει (κινηματογραφικά τουλάχιστον) απολαυστική!

• Ο χρυσός κύκνος / The Golden Swan, Ανέτε Όστρε, Νορβηγία-Σουηδία-Δανία-Ολλανδία (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Το 1995, ο νεαρός Νορβηγός καλλιτέχνης Χανς Κρίστιαν Όστρε ταξιδεύει στην Ινδία αναζητώντας το νόημα της ζωής και της τέχνης του παραδοσιακού χορού της Κεράλα. Λίγους μήνες αργότερα, τον απαγάγει η ένοπλη οργάνωση al-Faran και τον κρατάει όμηρο επί πέντε εβδομάδες στο Κασμίρ. Στη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, γράφει κρυφά ποιήματα και επιστολές προς την αδελφή του, Ανέτε Όστρε, σκηνοθέτρια της ταινίας. Τα κείμενα αυτά, που βρέθηκαν κρυμμένα πάνω του μετά τη μοιραία κατάληξη της ομηρίας του, αποτελούν τη βάση μιας προσωπικής ανασύνθεσης των τελευταίων μηνών της ζωής του. H ταινία μετατρέπει ένα εμβληματικό γεγονός της πρώιμης σύγχρονης τρομοκρατίας σε μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία.

• Όλα για το χρήμα / All About the Money, Σινέντ Ο’Σι, Ιρλανδία, 2026 (Ευρωπαϊκή πρεμιέρα)

Ο Φέργκι Τσέιμπερς είναι ένας κομμουνιστής που, ως κληρονόμος μίας από τις πλουσιότερες οικογένειες στην ιστορία της Αμερικής, έχει τη δυνατότητα να κάνει το όραμά του για τον κόσμο πραγματικότητα με έναν τρόπο που λίγοι μπορούν. Χρηματοδοτεί ανθρώπους και έργα –όπως μια μαρξιστική-λενινιστική κολεκτίβα στη Μασαχουσέτη– που επιδιώκουν να καταστρέψουν την υπερκαπιταλιστική δομή από την οποία ο ίδιος προέρχεται. Με τους πόρους που διαθέτει, θα έπρεπε να είναι εύκολο, αλλά γιατί δεν είναι άραγε; Από τη σκηνοθέτρια Σινέντ Ο’Σι καταφθάνει μια συναρπαστική σπουδή πάνω στη δύναμη του χρήματος να διαμορφώνει και να καταστρέφει, αλλά και στον αντίκτυπο που έχει η πρόσβαση σε αστρονομικό πλούτο στο άτομο και στους γύρω του. Το Όλα για το χρήμα είναι ένα ντοκιμαντέρ για την εποχή μας –μια εποχή συσσώρευσης πλούτου και εξουσίας–, αλλά και για το όνειρο να χτίσεις έναν άλλον κόσμο ενώ παραμένεις αμετάκλητα γειωμένος σε αυτόν που ήδη υπάρχει.

• Πουλιά του πολέμου / Birds of War, Τζανάι Μπούλος & Χαμπάντ Άλκαντερ Χαμπάκ, Ηνωμένο Βασίλειο-Συρία-Λίβανος, 2026 (Ευρωπαϊκή πρεμιέρα)

Ενώ μαίνεται ο εμφύλιος στη Συρία, δύο νέοι δημοσιογράφοι συνεργάζονται εξ αποστάσεως, ανταλλάσσοντας γραπτά και ηχητικά μηνύματα. Ο Χαμπάντ ρισκάρει τη ζωή του για να καταγράψει με την κάμερά του τα γεγονότα στην πατρίδα του. Η Τζανάι αξιοποιεί δημοσιογραφικά τα πλάνα του, από το Λονδίνο όπου εργάζεται από τότε που άφησε τον Λίβανο. Αν και δεν έχουν συναντηθεί ποτέ από κοντά, σταδιακά η επαγγελματική επικοινωνία τους γίνεται πιο προσωπική. Μέσα από ένα ογκώδες αρχειακό υλικό, που εκτείνεται σε μια περίοδο δεκατριών χρόνων γεμάτη επαναστάσεις και πολέμους, το ντοκιμαντέρ που συνυπογράφουν αφηγείται μια συγκινητική ιστορία αγάπης που διαμορφώνεται από την απόσταση, το ρίσκο και τον κοινό σκοπό που τους ενώνει, ενώ κάνει ένα εύστοχο σχόλιο για τον ρόλο της δημοσιογραφίας και τις ιστορίες που συχνά παραβλέπονται από τη συμβατική ειδησεογραφική κάλυψη.

• Στον πυρετό της σαπουνόπερας / Soap Fever, Ίνκα Αχτέ, Φινλανδία-Σουηδία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης να συμπαρασύρει την οικονομία της γειτονικής Φινλανδίας, η σκανδιναβική χώρα βρέθηκε βυθισμένη σε μια παρατεταμένη περίοδο ύφεσης. Κι ενώ σημάδια ανάκαμψης δεν διαφαίνονταν στον ορίζοντα, διέξοδο από τη ζοφερή πραγματικότητα προσέφερε στους Φινλανδούς μια σαπουνόπερα: η εμφάνιση της Τόλμης και γοητείας στους τηλεοπτικούς τους δέκτες δημιούργησε σε χρονο dt ένα τεράστιο και φανατικό κοινό, ενώ η έλευση των Αμερικανών ινδαλμάτων τους στη χώρα για περιοδεία προκάλεσε έναν άνευ προηγουμένου παροξυσμό. Πέραν όμως από μια απολαυστική –meta διαθέσεων– αναδρομή στον ιστορικό αντίκτυπο που είχε στη Φινλανδία η σειρά-φαινόμενο των αρχών των 90s, το Στον πυρετό της σαπουνόπερας εξετάζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η ανάγκη για ονειροπόληση χτυπάει κόκκινο, ιδίως όταν όλα γύρω μοιάζουν μαύρα.

• Οι εκλεκτοί του θανάτου / Candidates of Death, Mάτσιεϊ Τσούσκε, Πολωνία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Ένας πατέρας με τον γιο του και δύο φίλους του γιου του πηγαίνουν διακοπές, στη διάρκεια των οποίων γυρίζουν όλοι μαζί μια ερασιτεχνική ταινία τρόμου. Τα χρόνια περνάνε κι εκείνοι συνεχίζουν να φτιάχνουν σκηνές για το «χειροποίητο», ανέμελα ευφάνταστο horror πρότζεκτ τους, όλο και πιο παθιασμένα, με σταθερότητα και αφοσίωση: το ντοκιμαντέρ καταγράφει μια δεκαετία απ’ αυτή την όμορφη περιπέτεια, όπου ο Μάτσεϊ και τα παιδιά γίνονται μια παρέα ανθρώπων που μεγαλώνουν και… μικραίνουν μαζί. Ένας διαφορετικός, μη αναμενόμενος συνδυασμός ντοκιμαντέρ και ταινίας ενηλικίωσης, κάπως σαν τα παιδιά του Στάσου πλάι μου να αποφάσιζαν να φτιάξουν ένα θρίλερ, έχοντας στην παρέα τους κι έναν μπαμπά-σκηνοθέτη που αρνείται να σοβαρευτεί. Το making of αυτής της ταινίας θα έμοιαζε με το αστείο, γλυκά μελαγχολικό, υπέροχο Οι εκλεκτοί του θανάτου.

• La Pietà, Ράφα Μολές & Πέπε Αντρέου, Ισπανία-Ισλανδία-Λιθουανία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Στους πρόποδες του μεγαλύτερου παγετώνα της Ευρώπης, επτά αδέρφια από την Ισλανδία ζούσαν κάποτε σε ηθελημένη απομόνωση, αφιερώνοντας τη ζωή τους στην παρατήρηση του πάγου και της φύσης, πολύ πριν η κλιματική αλλαγή αποκτήσει όνομα. Το εγκαταλελειμμένο αγρόκτημά τους μετατρέπεται σε ένα ζωντανό αρχείο, το οποίο ξεδιπλώνεται μέσα από φωτογραφίες, αντικείμενα και ένα 16mm φιλμ που επαναφέρει κινήσεις, χώρους και έναν τρόπο ζωής που έχει πια εξαφανιστεί. Συνδυάζοντας την ταινία παρατήρησης με υλικό από αρχείο, οι Ράφα Μολές και Πέπε Αντρέου, το δίδυμο πίσω από την αξέχαστη ισλανδική ιστορία του 2020 Σούπα αστακού επιστρέφει στον αρκτικό βορρά για να συνθέσει μια ποιητική, στοχαστική ελεγεία στην οποία συγκλίνουν ο χρόνος, η μνήμη και η ύλη. Ο παγετώνας –που τώρα είναι τυλιγμένος σε τεράστια λευκά καλύμματα σε μια απελπισμένη προσπάθεια να επιβραδυνθεί η τήξη του– αναδύεται ταυτόχρονα ως θέμα και σώμα, ως βωμός και απώλεια. Το La Pietà είναι μια χαμηλότονη αλλά εντυπωσιακή σπουδή στο οικολογικό πένθος, τον σεβασμό και την καθυστερημένη προσπάθεια να προστατεύσουμε ό,τι κάποτε διαμόρφωσε την ύπαρξή μας.

Newcomers

Στο διαγωνιστικό τμήμα Newcomers δεκατέσσερις πρώτες ή δεύτερες ταινίες νέων δημιουργών διεκδικούν τον Χρυσό Αλέξανδρο «Δημήτρης Εϊπίδης», με χρηματικό έπαθλο 10.000 ευρώ, και τον Αργυρό Αλέξανδρο του Newcomers, με χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ. Η κριτική επιτροπή έχει τη δυνατότητα, εφόσον επιθυμεί, να απονείμει και ειδική μνεία σε κάποια/κάποιες από τις ταινίες που συμμετέχουν στο τμήμα.

Τα μέλη της φετινής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού Newcomers είναι οι: Μέλοντι Γκίλμπερτ (σκηνοθέτρια ντοκιμαντέρ και εκπαιδευτικός), Φαραχνάζ Σαριφί (σκηνοθέτρια και μοντέζ), και Χρύσα Τζελέπη (σκηνοθέτρια ντοκιμαντέρ).

Οι ταινίες που συμμετέχουν στο τμήμα Newcomers:

• Δεν κοστίζει τίποτα / At No Cost, Μαίρη Μπουλή, Ελλάδα, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Η Δανάη δουλεύει σε μπαρ, αλλά ονειρεύεται να γίνει χορεύτρια μπαλέτου. Είναι μία από τις πολλές νέες κοπέλες στην Αθήνα που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά. Αποφασίζει να γίνει δότρια ωαρίων. Γιατί όχι; Μοιάζει να μην κοστίζει τίποτα. Όμως η διαδικασία δεν είναι τόσο απλή.

• Μικροσκοπικοί Θεοί / Tiny Gods, Πάνος Δεληγιάννης, Ελλάδα, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Η ζωή είναι μια διαρκής κίνηση από τον βυθό του προσωπικού μας σύμπαντος στην επιφάνεια του κόσμου. Καταδυόμαστε μέσα μας, αναδυόμαστε στην καθημερινότητα. Ταλαντευόμαστε από την ενδοσκόπηση στην εξωστρέφεια, από το μικρόκοσμό μας στον κόσμο. Αυτό το εκκρεμές είναι η ιστορία της εικαστικού Κλειούς Γκιζελή, εκκρεμές που φτάνει από τον μυστικό χώρο ενός διαμερίσματος έως τον φανερό κόσμο μιας σχολικής τάξης, από ένα ρετιρέ της Κυψέλης στη ζωή των δρόμων της, από έργα μινιατούρες έως το κοινωνικό έργο της εκπαίδευσης. Αυτό το εκκρεμές είναι η ιστορία της ταινίας, το εκκρεμές μιας γυναίκας αλλά και όλων μας.

• EXILE(S), ιστορίες ενός νησιού / EXILE(S), Tales From an Island, Γιώργος Ηλιόπουλος, Ελλάδα, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Εκατό χρόνια μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι κάτοικοι της Ίμβρου αναζητούν ένα νέο παρόν, με τις συνέπειες των μετακινήσεων πληθυσμών γύρω τους ακόμα ορατές. Ερειπωμένα χωριά, ζωές που χάθηκαν στον χρόνο, ήθη, έθιμα και τελετουργίες συνδιαμορφώνουν ένα ιδιότυπο πολιτισμικό παλίμψηστο, όπου οι μνήμες και τα σύνορα μετατοπίζονται διαρκώς. Η συνύπαρξη όμως δεν είναι πάντα εύκολη.

• Αυτοκινητόδρομος Τιρένικα / Tirrenica, Ροζάριο Μινερβίνι, Ιταλία-Ισπανία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Στην Ιταλία της δεκαετίας του ’60, οι εξαγγελίες για έναν υπερσύγχρονο αυτοκινητόδρομο που θα συνέδεε τον οικονομικά ασθμαίνοντα Νότο με τον προηγμένο Βορρά ήταν όσο πομπώδεις το μέγεθος του έργου επέτρεπε να είναι. Μόνο που η υλοποίησή του πήρε πάνω από 60 χρόνια, το όνομά του (Tirrenica) έγινε συνώνυμο των περιοχών που θα συνέδεε –από τις παρυφές της Νάπολης μέχρι το Σαλέρνο– για όλους τους λάθος λόγους, ενώ ήταν το έργο που αποτύπωσε όσο κανένα άλλο τις δομικές παθογένειες της ιταλικής πολιτείας, επιβεβαιώνοντας στην πράξη το αφήγημα περί μιας χώρας δύο ταχυτήτων. Μέσα από την καίρια αντιπαραβολή των προσδοκιών του χθες με την πεζή πραγματικότητα εκείνων που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη σκιά ενός έργου-φάντασμα, ο Ροζάριο Μινερβίνι ανατέμνει με κλινική ακρίβεια τις ματαιώσεις που βαραίνουν διαχρονικά το ιταλικό συλλογικό ασυνείδητο.

• Είμαστε αστερόσκονη / We Are Stardust, Ελίζαμπεθ Ράσμουσεν, Νορβηγία-Δανία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Οι αστρονόμοι της NASA είχαν επί δεκαετίες στραμμένη την προσοχή τους στον διαστρικό χώρο προκειμένου να συλλέξουν μικροσκοπικούς μετεωρίτες, αυτά τα σπάνια απομεινάρια του σχηματισμού του ηλιακού μας συστήματος, τα οποία πιστεύεται πως κρύβουν πολύτιμα μυστικά για την προέλευση της ζωής στο σύμπαν. Ο Νορβηγός μουσικός της τζαζ και ερασιτέχνης γεωλόγος Γιον Λάρσεν κοίταξε στην αντίθετη κατεύθυνση: κάτω στη γη. Ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε αστρόσκονη σε πεζοδρόμια και υδρορροές. Όμως, το επιστημονικό κατεστημένο αμφισβήτησε την ανακάλυψή του. Κι αν η αστρόσκονη του Jon αποδεικνυόταν αληθινή; Μέσα από το πρίσμα της καταγωγής, των μύθων και των παραδόσεών της, η Σάαμι σκηνοθέτρια Ελίζαμπεθ Ράσμουσεν, αποφασίζει να συμμετάσχει στην απίστευτη αναζήτηση του Γιον. Μια υπερβατική περιπέτεια ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας, που έχει πολλά να μας διδάξει για την αξία της μεθόδου, της επιμονής και της ταπεινότητας.

• Η λαθρέμπορος / The Smuggler, Σίλβελιν Μέκεσταντ, Σουηδία-Φινλανδία-Νορβηγία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Η Λίζμπεθ, μια ηλικιωμένη γυναίκα που βγήκε πρόσφατα στη σύνταξη, ξεκινά να βρει το όπλο που χρησιμοποίησε ο πατέρας της σε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας το 1940 – ένα όπλο που έγινε οικογενειακός θρύλος. Επιβιβάζεται σε ένα «λεωφορείο θεραπείας» με παιδιά βετεράνων πολέμου, ταξιδεύει στη Φινλανδία όπου συναντά έναν έμπορο όπλων, μαθαίνει να πυροβολεί, αναζητά την καθοδήγηση μιας μάγισσας και πλησιάζει προς το πιστόλι – και το παρελθόν της. Ένα πανέμορφα γλυκόπικρο ντοκιμαντέρ, μια προσωπική ιστορία αναζήτησης (υπαρξιακής ταυτότητας, ριζών, εξηγήσεων, γενεαλογικών συμβόλων) κι ένα σχόλιο για το βάρος της Ιστορίας πάνω στις ζωές των απλών ανθρώπων: το έξοχα κινηματογραφημένο Η λαθρέμπορος μιλά για την ανάγκη μιας γυναίκας να καταλάβει τον πατέρα της, να γιατρέψει αναδρομικά το τραύμα του και να βρει μέσω της παράδοξης αυτής «θεραπείας», τον ρόλο και τη θέση της στον κόσμο.

• Με το βλέμμα ψηλά / Just Look Up, Έμα Γουόλ & Μπέτσι Χέρσεϊ, ΗΠΑ-Δανία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Ο Μάικλ Γκρίνμπεργκ, ένας ανυπότακτος νεαρός οραματιστής, εν μέρει κωμικός stand-up, εν μέρει νεαρός Μπομπ Ντίλαν, ηγείται του ανατρεπτικού κινήματος Climate Defiance (Κλιματική Ανυπακοή) και τίποτα δεν τον σταματά! Με αποφασιστικότητα, καυστικό χιούμορ και θράσος, επαναφέρει τον ριζοσπαστικό τρόπο διαμαρτυρίας: δεν συνομιλεί, δεν ζητά χώρο να ακουστεί, αλλά «μπουκάρει» με το κίνημά του σε συνέδρια με εκπροσώπους πετρελαϊκών εταιρειών, καταγγέλλοντας διευθύνοντες συμβούλους και την πολιτική ελίτ της Ουάσινγκτον για τις ολέθριες περιβαλλοντικές επιπτώσεις των δραστηριοτήτων τους. Όπως υποστηρίζει ο Μάικλ, «η ντροπή είναι ένα ισχυρό όπλο», και μόνο η δημόσια κατακραυγή μπορεί να κάνει αυτά τα άτομα να καταλάβουν ότι είναι υπόλογoι. Ανυποχώρητος και αμετανόητος, με βαθιά –σχεδόν θρησκευτική– αφοσίωση στον σκοπό για τον οποίο αγωνίζεται και στην πεποίθηση ότι ο κόσμος θα καταστραφεί αν δεν δράσουμε τώρα, καταφέρνει με την ομάδα του να προσελκύσουν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης και να δημιουργήσουν ένα κίνημα με μεγάλη προβολή. Ωστόσο, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα μετά την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, γεγονός που προκαλεί μεγάλη ανησυχία στον Μάικλ και τους συντρόφους του. Πλέον η αποστολή τους είναι πιο επικίνδυνη και απαιτητική από ποτέ…

• Μία στο εκατομμύριο / One in a Million, Τζακ ΜακΊνες & Ιτάμπ Αζάμ, Ηνωμένο Βασίλειο-Γερμανία, 2026 (Ευρωπαϊκή πρεμιέρα)

Για πάνω από μια δεκαετία οι σκηνοθέτες ακολουθούν από κοντά την Ίζρα, μια νεαρή κοπέλα από τη Συρία, της οποίας η παιδική ηλικία καταστρέφεται από τον πόλεμο και ξαναχτίζεται πέρα από τα σύνορα της χώρας της. Από το ισοπεδωμένο Χαλέπι έως την αβέβαιη υπόσχεση μιας νέας ζωής στη Γερμανία και πάλι πίσω, διασχίζοντας με μεγάλο κίνδυνο την Ελλάδα με μια υπερπλήρη λέμβο, η ταινία παρακολουθεί την ενηλικίωση μιας κοπέλας που βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ πολιτισμών και προσδοκιών. Παράλληλα με τις οικογενειακές εντάσεις, την ταραγμένη περίοδο της εφηβείας και τις προκλήσεις της μετανάστευσης, η Ίζρα έρχεται αντιμέτωπη με ζητήματα ταυτότητας και ματαίωσης της αίσθησης του ανήκειν. Τρυφερή και βαθιά ανθρώπινη, η ταινία αποτυπώνει το βάρος της απώλειας και την εύθραυστη ελπίδα της αλλαγής, προσφέροντας ένα συγκινητικό πορτρέτο της δύναμης που απαιτείται.

• Μοτέλ Παραΐσο / Motel Paradise, Χοσέ Εδουάρδο Καστίγια Πόνσε, Μεξικό, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Σε μια παραθαλάσσια πόλη στον Κόλπο του Μεξικού ζει ο απείθαρχος Ντανιέλ, ιδιοκτήτης ενός μικρού μοτέλ. Τον γνωρίζουμε μέσα από τα μάτια του εγγονού του, ο οποίος αποφασίζει να χρησιμοποιήσει την ίδια ακριβώς VHS κάμερα που κάποτε χρησιμοποιούσε ο Ντάνιελ για να τον καταγράφει ως παιδί. Μέσα από αυτή την αντιστροφή ρόλων, η κάμερα απαθανατίζει την καθημερινότητα του Ντανιέλ ως ιδιοκτήτη του μοτέλ με έναν αυθόρμητο, αβίαστο και ταυτόχρονα χιουμοριστικό τρόπο, φανερώνοντας σταδιακά την πληθωρική προσωπικότητά του και την κάπως ταραχώδη σχέση του με τη γυναίκα του, τη Λούρδες. Ταυτόχρονα, σε ανύποπτο χρόνο, ο Ντανιέλ μετατρέπεται σε πρωταγωνιστή μικρών κινηματογραφικών βινιετών, εμπνευσμένων από διαφορετικά είδη σινεμά, αναπαριστώντας αλλόκοτα περιστατικά που ίσως συνέβησαν –ίσως κι όχι– στα χρόνια λειτουργίας του μοτέλ. Ένα δημιουργικό πάντρεμα πραγματικότητας και μυθοπλασίας, με επίκεντρο τη μνήμη, καθώς η ενήλικη ματιά –ωμή και ανεπιτήδευτη– βρίσκεται διαρκώς σε διάλογο με μια πιο παιδική και εξιδανικευμένη, σαν σκηνοθετημένο γουέστερν. Ένα πρωτότυπο ντοκιμαντέρ με επιρροές από B-movies, που κάνει τον θεατή να γελάσει, να νοσταλγήσει και να θυμηθεί πως μέσω του κινηματογράφου και της μνήμης μπορούμε, όπως ισχυρίζεται και ο σκηνοθέτης, «έστω και λίγο, να ξεγελάσουμε τον θάνατο».

• Μπακαλιάρος κι άγιος ο Θεός / In Cod We Trust, Γκούρο Σάνιολα Μπγερκ, Νορβηγία-Φινλανδία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Στις βορειότερες περιοχές της Νορβηγίας, όπου ο χειμώνας παρατείνεται για μήνες υπό το πέπλο της πολικής νύχτας και η θάλασσα καθορίζει κάθε απόφαση, βρίσκεται το Μπάτσφιορντ, ένα ψαροχώρι όπου ο μπακαλιάρος έχει μεγαλύτερη σημασία κι από τον Θεό. Αυτό το σκωπτικά παιχνιδιάρικο πορτρέτο ξεδιπλώνεται σαν ένα καλλιτεχνικό υφαντό φτιαγμένο από προσεκτικά επιλεγμένες βινιέτες, απαθανατίζοντας το πνεύμα μιας απομονωμένης κοινότητας στην Αρκτική. Οι διαφορετικοί και ευρηματικοί κάτοικοί της, απρόβλεπτοι όσο και οι χιονοθύελλες που σαρώνουν την περιοχή, συνδέονται μέσα από το ψάρεμα, τη φύση και μια κοινή αίσθηση του ανήκειν. Η ταινία προσκαλεί τους θεατές να βιώσουν τον ρυθμό, τη δραματική ένταση και την οικειότητα της ζωής στα πέρατα του κόσμου, αποκαλύπτοντας ότι στις ψυχρότερες γωνιές της γης συναντάμε τους πιο θερμούς ανθρώπους – ανθρώπους ευφυέστατους, γενναιόδωρους και με δύναμη ψυχής.

• Ξένοι στη χώρα τους / Inner Emigrants, Λένα Κάρμπε, Γερμανία-Γαλλία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Μια ομάδα ψυχολόγων στη Μόσχα παρέχουν ανώνυμη τηλεφωνική ψυχολογική στήριξη μετά τη ρωσική εισβολή του 2022 στην Ουκρανία. Για τις ανάγκες της δεύτερης μεγάλου μήκους ταινίας της, η Ρωσίδα σκηνοθέτρια Λένα Κάρμπε επιστρέφει στη χώρα καταγωγής της μετά από 15 χρόνια στη Γερμανία και αποφασίζει να εστιάσει στο αποσιωπημένο, συχνά δυσβάσταχτο έργο των επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Πώς αντιλαμβάνεται η ρωσική κοινωνία την εισβολή και γιατί δεν αντιδρά; Τι αντίκτυπο έχει στις μάζες η κυβερνητική προπαγάνδα; Τι γίνεται όταν ο θεραπευόμενος έχει εντελώς διαφορετικές απόψεις από τον θεραπευτή – π.χ., όταν είναι υπέρ του πολέμου, ή ζητά συμβουλή για καταστάσεις που στη Ρωσία είναι εκτός νόμου, όπως τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα; Τι σημαίνει «ουδετερότητα», πού μπαίνουν όρια και πώς τα θέτει ο κάθε επαγγελματίας, προσπαθώντας να διαφυλάξει την επαγγελματική του ακεραιότητα, την προσωπική του ασφάλεια αλλά και τον ψυχισμό του;

• Όντα με συνείδηση / Sentient, Τόνι Τζόουνς, Αυστραλία, 2026 (Ευρωπαϊκή πρεμιέρα)

Ένα θαρραλέο και βαθιά ανθρώπινο ντοκιμαντέρ που ανοίγει με εντιμότητα μία από τις πιο σύνθετες ηθικές συζητήσεις της εποχής μας: τη χρήση ζώων στην επιστημονική έρευνα. Μέσα από την πορεία της ζωολόγου Δρ. Λίζα Τζόουνς-Έντγκελ, η ταινία ρίχνει φως όχι μόνο στον πόνο των ζώων που χρησιμοποιούνται σε πειράματα, αλλά και στο ψυχικό βάρος που σηκώνουν οι ίδιοι οι επιστήμονες. Με σπάνιο υλικό από εργαστήρια και μαρτυρίες από ανθρώπους «εκ των έσω», το φιλμ δεν δαιμονοποιεί ούτε απλοποιεί. Αναγνωρίζει τη συμβολή των πειραμάτων σε κρίσιμες ιατρικές κατακτήσεις, ενώ ταυτόχρονα θέτει με ευαισθησία το θεμελιώδες ερώτημα: είναι τα πειράματα πάνω σε ζώα μια αναγκαία επιστημονική συνθήκη, κι ακόμη κι αν η απάντηση είναι ναι, ποιος μας δίνει το δικαίωμα να τα κάνουμε; Στοχαστικό και συγκινητικό, το φιλμ καλεί τον θεατή να ξανασκεφτεί τη σχέση μας με τα άλλα έμβια όντα με ενσυναίσθηση και κριτική σκέψη.

• Ψηφιακοί σύντροφοι / Replica, Τζούγουα Λιανγκ, Αυστραλία-Γαλλία-Κίνα, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Στην Κίνα κερδίζει συνεχώς έδαφος η τάση νεαρές γυναίκες να επιλέγουν συντρόφους βγαλμένους κατά παραγγελία από προγράμματα Τεχνητής Νοημοσύνης, είτε ως αντίδραση στην κοινωνική πίεση να παντρευτούν είτε για να αποφύγουν την απογοήτευση των σχέσεων εκεί έξω. Γιατί στο άυλο, ψηφιακό περιβάλλον, οι προσδοκίες σπανίως διαψεύδονται και οι σύντροφοι, πάντα συναισθηματικά διαθέσιμοι, ώριμοι και συγκροτημένοι, προσφέρουν άνευ όρων συντροφικότητα μέσω οθόνης. Αν κάποτε το Δικός της του Σπάικ Τζόνζι έμοιαζε με επιστημονική φαντασία, είναι πλέον βέβαιο πως μοιάζει ολοένα και πιο αληθινό, την ώρα που πασχίζουμε να επεξεργαστούμε ψυχοκοινωνικά τα τραύματά μας και τον κόσμο γύρω μας, τα οποία θάβονται πίσω από την ακατάσχετη ροή δεδομένων και τις ψηφιακές υποσχέσεις μιας επίπλαστης τελειότητας.

• Hex, Μάγια Χόλαντ, Νορβηγία, 2026 (Διεθνής πρεμιέρα)

Στην καρδιά της black metal σκηνής της Νορβηγίας, μια ορμητική γυναικεία δύναμη αναδύεται ξαφνικά. Τρεις νέες κοπέλες συνάπτουν τριετή συμφωνία να αφιερωθούν στην αφύπνιση της κοινωνίας, μέσω της ακραίας μουσικής και της μαγείας. Χρησιμοποιώντας το black metal με σκοπό να απελευθερώσουν την ακατέργαστη, θηλυκή ενέργεια και να περάσουν φεμινιστικά (και όχι μόνο) μηνύματα, οι Witch Club Satan, μάγισσες και μουσικοί, έρχονται να κλονίσουν ένα ανδροκρατούμενο σύμπαν (που έχει κατηγορηθεί για τοξική αρρενωπότητα, μισαλλοδοξία και ρατσισμό), επιβάλλοντας εκκωφαντικά την ισχύ της «δαιμονικής» τους χειραφέτησης. Ένα διαφορετικό μουσικό ντοκιμαντέρ, ηλεκτρισμένου φεμινισμού και άγριας ευαισθησίας, το φοβερό Hex εντοπίζει τους αναπάντεχους δρόμους της γυναικείας ενδυνάμωσης, και βάζει στο τέρμα τους κινηματογραφικούς ενισχυτές του για να ουρλιάξει την ανάγκη για αυτοδιάθεση και ελευθερία, θυμίζοντάς μας τη διαχρονική αξία της πρόκλησης στην τέχνη.

>>Film Forward

Στο διαγωνιστικό τμήμα >>Film Forward, που παρουσιάζει ταινίες που αμφισβητούν τις συμβάσεις και αρθρώνουν μια νέα και τολμηρή κινηματογραφική γλώσσα, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει δέκα ταινίες. Τα βραβεία που απονέμονται είναι ο Χρυσός Αλέξανδρος >>Film Forward, με χρηματικό έπαθλο 6.000 ευρώ, και ο Αργυρός Αλέξανδρος >>Film Forward, με χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ. Η κριτική επιτροπή έχει τη δυνατότητα, εφόσον επιθυμεί, να απονείμει και ειδική μνεία σε κάποια/κάποιες από τις ταινίες που συμμετέχουν στο τμήμα.

Τα μέλη της φετινής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού >>Film Forward είναι οι: Αλμπέρτο Βαλβέρδε (υπεύθυνος προγράμματος), Αικατερίνη Γεγησιάν (εικαστικός) και Σάντρα Πίρες (αρχιτέκτονας και υπεύθυνη πολιτιστικού προγράμματος).

Οι ταινίες του τμήματος >>Film Forward:

• Άλογο και Αναβάτης / Horse and Rider, Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Ελλάδα, 2026, 78΄ (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Τρεις μέρες μιας συνάντησης δύο ανθρώπων σε ένα ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, μέσα στον καύσωνα του Ιουλίου. Η Σύλβια και ο Γιάννης μιλάνε, αστειεύονται, κοιτάζουν, ξαφνιάζονται, ερωτεύονται και μαθαίνουν να ακούνε τους ήχους του κόσμου που τους περιβάλλει, υφαίνοντας το δικό τους κουκούλι. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

• Ιστορίες ενός ψέματος / Stories of a Lie, Όλια Βερροιοπούλου, Ελλάδα-Γαλλία, 2025 (Ελληνική πρεμιέρα)

Στη διάρκεια μιας επίσκεψής της στην Ελλάδα, η σκηνοθέτρια μαθαίνει ότι µια παιδική της φίλη είναι άρρωστη. Οι γιατροί και η οικογένειά της τής το κρύβουν, κι έτσι πρέπει και η σκηνοθέτρια µε τη σειρά της να το κρατήσει µυστικό. Μπερδεµένη, αρχίζει να αναλογίζεται το παρελθόν της. Έχοντας µεγαλώσει περιτριγυρισµένη από γιατρούς, θυµάται ότι παλιά ήταν µέρος αυτής της πρακτικής στο παρελθόν, κι ότι αυτή η προσέγγιση έχει επηρεάσει αγαπηµένα της πρόσωπα. Αποφασίζει να µιλήσει στον πατέρα της, που είναι γιατρός: έτσι ξεκινά µια βαθιά προσωπική έρευνα, σε μια προσπάθεια κατανόησης του σκεπτικού πίσω από τα ιατρικά ψέµατα σήµερα και τότε...

• Dear Future, Χριστιάνα Χειραναγνωστάκη, Ελλάδα-Ελβετία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Ένα υπόγειο αρχείο για την ανθρωπότητα στην Αρκτική, μουσειακά αντικείμενα που περιμένουν την τύχη τους σε μια αποθήκη στην Ολλανδία, αθέατες τοιχογραφίες σε ένα δάσος της Ελβετίας και μια νευροεπιστημονική μελέτη πάνω στο συναίσθημα, αποκαλύπτουν έναν κόσμο σε παύση, που περιμένει να διαμορφωθεί από τη μνήμη και τη φύση· έναν κόσμο ανάμεσα σε όσα έχουν χαθεί και σε όσα ακόμα δεν έχουν έρθει.

• Η μαγική πόλη – Το Μπέρμινχαμ του Σαν Ρα / The Magic City - Birmingham According to Sun Ra, Γκιγιόμ Μοπέν & Πάμπλο Γκουαρίς, Βέλγιο-Ιταλία-Γαλλία, 2025 (Διεθνής πρεμιέρα)

Στις 22 Μαΐου 1914, ο Χέρμαν Πουλ Μπλάουντ έφτασε στη Γη, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα. Θα γινόταν γνωστός πολλά χρόνια αργότερα ως Σον Ρα, ένας από τους πιο εξαιρετικούς και παραγωγικούς μουσικούς τζαζ του αιώνα του, καθώς και ο ιδρυτής μιας παράξενης κοσμικής φιλοσοφίας. Η «Μαγική Πόλη», γνωστή ως Μπέρμιγχαμ, ήταν μια διαχωρισμένη πόλη στον βιομηχανικό Νότο. Παρότι εχθρική με την πρώτη ματιά, εκεί ήταν που ο Σον Ρα έθεσε τα θεμέλια της μυστικιστικής του σκέψης και της μουσικής του, βλέποντας στην πόλη του έναν απίστευτο κόσμο γεμάτο σημάδια. Την άφησε για το Σικάγο σε ηλικία 32 ετών και δεν επέστρεψε μέχρι το 1992, λίγο πριν τον θάνατό του. Απεικονίζοντας αυτόν τον καλλιτέχνη ως νεαρό άνδρα όσο και ως μια πόλη, η Μαγική Πόλη αφηγείται την ιστορία των πρώτων χρόνων του Σον Ρα σε αυτό το αστικό σύμπαν που ήταν ταυτόχρονα πολιτικό και μαγικό, συνηθισμένο και φανταστικό, ανησυχητικό και συναρπαστικό. Γυρισμένο σε συνεργασία με τις κοινότητες του Μπέρμιγχαμ, αυτό το μη παραδοσιακό μουσικό ντοκιμαντέρ συνδυάζει αρχειακό υλικό, παιχνιδιάρικη σκηνοθεσία και αναπαραστάσεις για να παρουσιάσει τον Σαν Ρα όχι ως έναν οραματιστή ξένο, αλλά ως έναν ευφυή μουσικό που συμμετέχει σε μια πλούσια και δημιουργική κοινότητα, μέρος μιας αρχαίας μουσικής παράδοσης.

• Η Τρίνε φλέγεται / Trine on Fire, Αλεξάντερ Λιντ, Δανία, 2025 (Διεθνής πρεμιέρα)

Έντεκα χρόνια πριν, η 34χρονη τότε Τρίνε έβαζε φωτιά στο σπίτι της – μια πράξη που θα την οδηγούσε σε μακρόχρονο ψυχιατρικό εγκλεισμό. Παρά τις αμέτρητες απόπειρες αυτοκτονίας και με τις (αυτο)καταστροφικές ενορμήσεις να μην έχουν καταλαγιάσει πλήρως, η γυναίκα αυτή δηλώνει πια αποφασισμένη για ένα εξαιρετικά φιλόδοξο νέο ξεκίνημα: να αποδώσει τον ψυχικό της κόσμο με τη μορφή ενός θεατρικού. Καθώς ετοιμάζει το έργο με τη βοήθεια του σκηνοθέτη Αλεξάντερ Λιντ, εκείνος γυρίζει παράλληλα κάτι που συνιστά τον ορισμό του μετα-ντοκιμαντέρ. Στην άκρη αυτής της καταγραφής και στην πρώτη σειρά απέναντι από τη θεατρική σκηνή περιμένουν οι γονείς της Τρίνε, με τους οποίους εκείνη ανυπομονεί να συμφιλιωθεί. Το Η Τρίνε φλέγεται είναι μια σπάνια, οπτικά πλουσιοπάροχη και αφιλτράριστα ειλικρινής αποτύπωση του ψυχικού άρρητου, σαρωτική όσο η φλόγα που καίει μέσα στην πρωταγωνίστρια.

• Στάθμη / Level, Κάρλος Μόρα Φουέντες & Άννα Μπέρκχοφ, Ισπανία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Ένας προσωπικός στοχασμός πάνω στη ζωή και τον θάνατο, που συνυφαίνει προσωπικές εμπειρίες με σκέψεις για την κλιματική αλλαγή και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Η γραμμή μέσα από την ταινία σχηματίζεται από τον θάνατο ενός πατέρα και τη γέννηση ενός γιου, για να εξελιχθεί σε μια εξερεύνηση των τόπων που κατοικούμε και πώς μας διαμορφώνουν. Δομημένο ως δίπτυχο, το Στάθμη αποτυπώνει δύο ξεχωριστά κεφάλαια: το πρώτο στην Ολλανδία, όπου η Άννα θρηνεί τον θάνατο του πατέρα της ανάμεσα στα ανοιχτά τοπία και τα φράγματα του Usquert· το δεύτερο στην Ισπανία, όπου η Άννα και ο Κάρλος καλωσορίζουν τον γιο τους, τον Λέο, και ανακαινίζουν ένα ιστορικό σπίτι στην αρχαία κοιλάδα της Μιέρα. Μέσα από ζωντανές εικόνες, ήχο και φωνή, η ταινία πλοηγείται σε θέματα απώλειας, ανανέωσης και επίδρασης της ανθρωπότητας στον φυσικό κόσμο. Καθώς η Άννα συνδέεται με την σχολαστική καταγραφή της ολλανδικής φύσης από τον πατέρα της, ο Κάρλος αντιμετωπίζει τη δυσοίωνη θάλασσα πέρα από τα φράγματα. Στη Μιέρα, η άφιξη της νέας ζωής πυροδοτεί σκέψεις για τον χρόνο, την εργασία και ένα αβέβαιο μέλλον. Συνδυάζοντας ντοκιμαντέρ και πειραματικές φόρμες, το Στάθμη γίνεται ένα πορτρέτο τοπίων ως παλίμψηστα – στρώματα ιστορίας και μνήμης που συνυφαίνονται με τους ρυθμούς της ζωής. Τελικά, είναι μια ιστορία συνεχειών, όπου η θλίψη δίνει τη θέση της στην ανακάλυψη και η ζωή επιμένει.

• Της μάνας τους καμάρια / Mummy’s Boys, Γέσπερ Ντέλγκαρ, Δανία, 2025 (Διεθνής πρεμιέρα)

Για πάνω από είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό της, το φάντασμα μιας άκρως χειριστικής μητέρας εξακολουθεί να στοιχειώνει τους πέντε, μεσήλικες πια, γιους της. Στην ταινία, όλα ξεκινούν το 2002 και την πικρόχολη, αποχαιρετιστήρια επιστολή που τους άφησε, στην οποία μάλιστα κατέληγε με ένα άκρως ανατριχιαστικό «θα επιστρέψω!» Η ανάγκη να καταλάβουν τον τοξικό της χαρακτήρα και να συμβιβαστούν με το κουβαριασμένο τους συναίσθημα πυροδοτεί ένα ευρηματικότατο docudrama, όπου οι σκελετοί στην ντουλάπα έχουν την τιμητική τους, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές διαπλέκονται με ηθοποιούς, ενώ η ατμόσφαιρα θυμίζει κάτι από το Ψυχώ του Χίτσκοκ, τις οικογενειακές αναπαραστάσεις του Βίντερμπεργκ και την εκφραστική ευελιξία του Φον Τρίερ. Τι κι αν το σινεμά δεν μπορεί τελικά να επουλώσει τραύματα; Σημασία έχει ότι είναι ξεκάθαρα σε θέση να μετακινεί κάτι μέσα μας.

• Τραγούδι δίχως σπίτι / A Song Without Home, Ράτι Τσιτελάτζε, Γεωργία-ΗΠΑ-Δανία, 2026 (Διεθνής πρεμιέρα)

Τι είναι η ελευθερία χωρίς εσωτερική γαλήνη; Η Αντελίνα, μια νεαρή τρανς γυναίκα, μετά από 11 χρόνια εγκλεισμού σε ένα χωριό της Γεωργίας διαφεύγει στη Βιέννη αναζητώντας την ελευθερία. Καθώς χτίζει μια νέα ζωή εκεί, το παρελθόν εξακολουθεί να επηρεάζει την αίσθηση του ανήκειν της. Η ταινία, που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας, και με μεγάλο ρίσκο για τους εμπλεκόμενους που υπέστησαν πολιτικές πιέσεις, είναι παράνομη στη Γεωργία βάσει του νόμου κατά των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, γεγονός που ανάγκασε τους δημιουργούς της να την ολοκληρώσουν στο εξωτερικό. Εξελίσσοντας την αφήγηση του διακεκριμένου μικρού μήκους Prisoner of Society (2018), το ντοκιμαντέρ συνδυάζει καθηλωτικές εικόνες με μια έντονη ιστορία μεταξύ μητέρας και κόρης, για να εξερευνήσει ζητήματα ταυτότητας, ανθεκτικότητας και της πολύπλοκης έννοιας της απελευθέρωσης, αποτελώντας μια ισχυρή πράξη αντίστασης ενάντια στην εξάλειψη των κουίρ ατόμων.

• Φταίχτρες / The Culprits, Μάρτα Ντουράν Λοσάνο, Ισπανία, 2025 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Μετά από χρόνια σιωπής σχετικά με την άμβλωση που έκανε ως έφηβη, η σκηνοθέτρια Μάρτα Ντουράν Λοσάνο συγκεντρώνει μαρτυρίες γυναικών που έχουν βιώσει παρόμοιες εμπειρίες. Μαζί με έφηβες που προέβησαν πρόσφατα σε τερματισμό εγκυμοσύνης, η Λοσάνο ξεκινά μια συλλογική δημιουργική διαδικασία, επανεξετάζοντας, ενσαρκώνοντας και επαναπροσδιορίζοντας αυτές τις προσωπικές ιστορίες. Η ταινία αποτυπώνει ένα συναισθηματικό τοπίο φόβου, ευαλωτότητας και σιωπηλής ανθεκτικότητας, καταγράφοντας τους κρυφούς αγώνες των νέων γυναικών που έρχονται αντιμέτωπες με τον κοινωνικό στιγματισμό, την εσωτερικευμένη ενοχή και την ανεπαρκή θεσμική υποστήριξη. Σε μια εποχή που το δικαίωμα στην άμβλωση απειλείται όλο και περισσότερο, η ταινία αποτελεί μια αιχμηρή πράξη αλληλεγγύης, μετατρέποντας τη μοναξιά σε συλλογική εμπειρία, την ντροπή σε αλληλοκατανόηση και τη μυστικότητα σε χώρο ψυχικού σθένους και ενσυναίσθησης.

• Φωτοψία / Phosphene, Μιγκέλ Φιλγκέιρας, Πορτογαλία, 2026 (Παγκόσμια πρεμιέρα)

Το Φωτοψία είναι ένας ζωώδης μύθος. Είναι μια πρόσκληση για στοχασμό, μια αντιπαράθεση της άνεσης του πραγματικού με τη δυσφορία του φανταστικού. Μια απελευθέρωση από ρεαλιστικά κατηγορήματα, ώστε να γίνουν ποιητικές μυθοπλασίες. Η πραγματικότητά του είναι αυτή του κόσμου των βουνών, των ανθρώπων και των άλλων όντων που τα κατοικούν. Αποτελείται από εικόνες που αποκαλύπτουν γεγονότα με αντίκτυπο που, από μόνες τους, αποτελούν άκαμπτα μπλοκ θάρρους για όσους κινηματογραφούν και για όσους κινηματογραφούνται. Είναι ένας μύθος για την αντιπαράθεση μεταξύ του ανθρώπου και της δύναμης της φύσης· τη σύγκρουση μεταξύ του άγριου και του πολιτισμένου. Αντλώντας τον τίτλο του από ένα οπτικό τεχνούργημα που συμβαίνει όταν ένα άτομο βλέπει φωτεινές λάμψεις, παρόλο που δεν υπάρχει φως που να μπαίνει στα μάτια του –μια μεταφορά για μια εσωτερική, ασταθή και αισθητηριακή αντίληψη– αυτή η απόλυτη καθηλωτική εμπειρία φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με την υλικότητα του χρόνου, της ζωής, του θανάτου και του μυστηρίου, και με τα λόγια του δημιουργού της, «επιδιώκει να προσεγγίσει και να διορθώσει τη βαθιά και διφορούμενη σχέση μεταξύ των ανθρώπων και του πορτογαλικού ιθαγενούς αλόγου, του Garrano, σε μια περιοχή όπου το πραγματικό και το συμβολικό είναι αχώριστα».