Μεγάλο αφιέρωμα στην κινηματογραφική κωμωδία - Μέρος Δεύτερο

Παίρνοντας τη σκυτάλη από το πρώτο σκέλος του αφιερώματος, που προβλήθηκε τον Δεκέμβριο του 2025 και περιελάμβανε ταινίες από την εποχή του βωβού σινεμά μέχρι τη δεκαετία του 1960, το δεύτερο μέρος της αναδρομής στην κινηματογραφική κωμωδία παρουσιάζει έξι ταινίες που τοποθετούνται χρονικά από τη δεκαετία του 1970 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα.

Μια αναρχική κωμωδία με πρωταγωνιστή έναν από τους πιο cool ήρωες όλων των εποχών, μια κατάμαυρη σάτιρα για το δράμα της γιουγκοσλαβικής ιστορίας, δύο απολαυστικές παρωδίες ταινιών τρόμου, μια κωμωδία καταστάσεων και αχαλίνωτου γυναικείου ταμπεραμέντου, αλλά και μια θεοπάλαβη αποδόμηση της αγγλικής παράδοσης από την σπουδαιότερη κωμική παρέα όλων των εποχών, μας περιμένουν σε ένα άχαστο τετραήμερο ατελείωτου κινηματογραφικού γέλιου.

Ο μεγάλος Λεμπόφσκι (1998) των αδερφών Κοέν, με τον Τζεφ Μπρίτζες στον αξέχαστο ρόλο του The Dude, αφήνεται με στωικότητα στον παραλογισμό και το χάος της ζωής, διακωμωδώντας αλύπητα τα μεγαλύτερα κειμήλια της νουάρ λογοτεχνίας, σαν ένα ντελιριακό και παραισθησιογόνο όνειρο.

Το επικών διαστάσεων Underground (1995) του Εμίρ Κουστουρίτσα, που χάρισε στον Σέρβο σκηνοθέτη τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του, ξεδιπλώνει πέντε δεκαετίες της αιματοβαμμένης γιουγκοσλαβικής ιστορίας στη συσκευασία μιας θεοσκότεινης κωμωδίας με απόηχους τραγωδίας.

Το Φρανκενστάιν Τζούνιορ (1974) του Μελ Μπρουκς, μία από τις πιο επιτυχημένες κωμωδίες στην ιστορία του αμερικανικού σινεμά, με τον μοναδικό Τζιν Γουάιλντερ, αποτίει έναν παραληρηματικό και σπαρταριστό φόρο τιμής τόσο σε μια σπουδαία μυθολογία του τρόμου όσο και στο σινεμά αλλοτινών εποχών.

Το ξύσιμο των νεκρών (2004) του Έντγκαρ Ράιτ γράφει ένα νέο χρυσό κεφάλαιο στον τόμο της horror παρωδίας, μπολιάζοντας το φλεγματικό αγγλικό χιούμορ με τις millennial φοβίες, σε μία από τις πιο αυθεντικά αστείες ταινίες που έχουμε δει τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια στη μεγάλη οθόνη.

Το εμβληματικόΓυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης (1988), που κέρδισε πέντε Βραβεία Γκόγια και εκτόξευσε την καριέρα του Πέδρο Αλμοδόβαρ σε διεθνή τροχιά, ξεδιπλώνεται σαν μια φάλτσα ορχήστρα που παίζει στον δικό της τρελό ρυθμό, αποθεώνοντας την πολυσύνθετη γυναικεία ψυχοσύνθεση.

Όσο για το φινάλε του αφιερώματος, οι τετραπέρατοι Monty Python κάνουν φύλλο και φτερό έναν από τους πιο χιλιοτραγουδισμένους μύθους της βρετανικής λογοτεχνικής-πολιτισμικής παράδοσης, στο αμίμητο και αξεπέραστο Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης (1975), σε μια ατρόμητη κωμωδία που άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σάτιρα και το χιούμορ.