Future Frames: Οι νέοι δημιουργοί στο προσκήνιο με την υποστήριξη της Allwyn

Η παρουσίαση του Future Frames, της ετήσιας πρωτοβουλίας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κάρλοβι Βάρι, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου, στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, με την υποστήριξη της Allwyn, σε συνεργασία με το European Film Promotion.

Η πρωτοβουλία έχει ως στόχο την ενίσχυση της νέας γενιάς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Το Future Frames προσφέρει κάθε χρόνο σε δέκα ανερχόμενους σκηνοθέτες και αποφοίτους κινηματογραφικών σχολών από όλη την Ευρώπη την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και να κάνουν τα επόμενα βήματα στην κινηματογραφική τους πορεία.

Στο πάνελ συμμετείχαν ο Δημήτρης Τσακαλέας και η Λήδα Βαρτζιώτη, δημιουργοί της ταινίας Sad Girl Weekend, η οποία είχε επιλεγεί στο πρόγραμμα το 2020, ο Ντέιβιντ Σαμπέιν, σκηνοθέτης της ταινίας Self-Sown, καθώς και ο Χρήστος Νίκου, μέντορας των δέκα δημιουργών που επιλέχθηκαν για το 2026.

Οι ταινίες Sad Girl Weekend και Self-Sown προβλήθηκαν στο πλαίσιο της παρουσίασης του προγράμματος, ενώ ακολούθησε συζήτηση, την οποία συντόνισε ο Γιάννης Παλαβός, μέλος της ομάδας του Διεθνούς Προγράμματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. «Είναι μεγάλη μας χαρά, καθώς στην αίθουσα βρίσκεται σήμερα και η Νόρα Γκόλντσταϊν, διευθύντρια του προγράμματος Future Frames», ανέφερε, δίνοντας στη συνέχεια τον λόγο στους δημιουργούς.

«Η συμμετοχή μας στο πρόγραμμα, κατά κάποιον τρόπο, σηματοδότησε τη δημιουργική μας “ενηλικίωση”. Ήταν μεγάλη τιμή», τόνισε ο Δημήτρης Τσακαλέας, συμπληρώνοντας πως είναι συγκινητικό μετά από έξι χρόνια να βλέπει ξανά την ταινία του στη μεγάλη οθόνη. Από την πλευρά του, ο Ντέιβιντ Σαμπέιν συμπλήρωσε ότι και για εκείνον το Future Frames αποτέλεσε «τον ιδανικό τρόπο ολοκλήρωσης των κινηματογραφικών σπουδών του».

Η συζήτηση επικεντρώθηκε αρχικά σε πρακτικά ζητήματα, όπως η διαδικασία υποβολής αιτήσεων, αλλά και στις εμπειρίες που αποκόμισαν οι νέοι σκηνοθέτες από τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα, με τον σκηνοθέτη Χρήστο Νίκου να μοιράζεται τη δική του εμπειρία ως μέντορας.

«Η ιδέα είναι να βοηθήσουμε τους φοιτητές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα να αναπτύξουν την ταινία τους και να ανακαλύψουν τη φωνή τους, καθώς και τους προσωπικούς τους στόχους. Αυτό είναι για μένα το κυριότερο. Αποκαλώ τον εαυτό μου πρώτα σινεφίλ και μετά σκηνοθέτη. Μου αρέσει να ρωτάω τους φοιτητές ποιος είναι ο αγαπημένος τους δημιουργός ή ποια η αγαπημένη τους ταινία. Έχει ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς σε ποιο βαθμό αυτές οι αναφορές συναντώνται και στο δικό τους έργο», σημείωσε.

Από την πλευρά της, η Λήδα Βαρτζιώτη, υπογράμμισε ότι το Future Frames τούς άνοιξε τον δρόμο, δίνοντάς τους την ευκαιρία, σε μια περίοδο κατά την οποία οι γνώσεις τους γύρω από τον κινηματογράφο ήταν κυρίως θεωρητικές, να ανακαλύψουν εκ των έσω τον τρόπο λειτουργίας της βιομηχανίας. «Δημιουργήσαμε μια κοινότητα με τους υπόλοιπους δημιουργούς που συμμετείχαν στο πρόγραμμα και μέχρι σήμερα εξακολουθούμε να διατηρούμε την επαφή μαζί τους», σημείωσε. «Αυτό το πρόγραμμα αποτέλεσε για εμάς κίνητρο να συνεχίσουμε. Μας έδωσε την επιβεβαίωση ότι κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση», συμπλήρωσε σχετικά ο συνεργάτης της, Δημήτρης Τσακαλέας.

Ο Ντέιβιντ Σαμπέιν στάθηκε ιδιαίτερα στο δίκτυο επαγγελματικών επαφών που απέκτησε μέσα από τη συμμετοχή του στο Future Frames. «Βρίσκομαι στη διαδικασία ανάπτυξης της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας μου και το γεγονός ότι γνώρισα και συνομίλησα με τόσο σημαντικούς παραγωγούς με κάνει να αισθάνομαι μεγαλύτερη σιγουριά για τα επόμενα μου βήματα», τόνισε.

Με την ιδιότητα του μέντορα των νέων δημιουργών στο πλαίσιο του προγράμματος, ο Χρήστος Νίκου αναφέρθηκε εκτενώς στη σημασία της καλλιτεχνικής ταυτότητας και της προσωπικής φωνής, σε μια εποχή κατά την οποία οι τάσεις της αγοράς και οι προτεραιότητες των χρηματοδοτικών φορέων ενδέχεται να περιορίσουν την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης. «Πριν από μερικά χρόνια, όταν κάναμε τα Μήλα, οι χρηματοδοτήσεις απευθύνονταν κυρίως σε ταινίες σχετικές με την οικονομική κρίση. Υποβάλαμε αιτήσεις σε διάφορες χώρες, αλλά απορρίφθηκαν από παντού. Τελικά, εξασφαλίσαμε χρηματοδότηση από την Πολωνία και καταφέραμε να ολοκληρώσουμε την ταινία. Τέτοιου είδους πολιτικές περιορίζουν τα περιθώρια της δημιουργίας, αντί να λειτουργούν υποστηρικτικά προς τη μοναδικότητα», σημείωσε.

«Οι δημιουργοί θέλουμε οι ταινίες μας να ταξιδεύουν στα φεστιβάλ και να φτάνουν στο ευρύ κοινό. Με την πάροδο του χρόνου, αρχίζουμε ενίοτε να αντιλαμβανόμαστε τις τάσεις που διαμορφώνονται, ωστόσο δεν είναι πάντα εύκολο να τις αναγνωρίσουμε. Έτσι, γίνεται ιδιαίτερα δύσκολο να παραμείνεις πιστός σε αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις», συμπλήρωσε ο Ντέιβιντ Σαμπέιν.

Ο ίδιος τόνισε πως η συμπαραγωγή σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι μια σύνθετη διαδικασία και ότι συχνά οι νέοι δημιουργοί χρειάζεται να παλέψουν προκειμένου να εξασφαλίσουν τη θέση τους σε αυτό το τοπίο, ενώ ο Δημήτρης Τσακαλέας φάνηκε συγκρατημένα αισιόδοξος με την εκπροσώπηση της νέας γενιάς στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι.

Αναφερόμενος στο αφιέρωμα του ελληνικού προγράμματος της φετινής διοργάνωσης, ο Γιάννης Παλαβός σχολίασε ότι η ταινία Sad Girl Weekend του θυμίζει, κατά κάποιον τρόπο, τους Απόντες του Νίκου Γραμματικού. «Αυτό θα το αναπαράγουμε σίγουρα ως κομπλιμέντο», ανέφεραν γελώντας οι δύο δημιουργοί. «Το βρίσκω καταπληκτικό όταν, βλέποντας μια ταινία, χωρίς να ξέρεις τον δημιουργό της, μπορείς να τον αναγνωρίσεις απλώς και μόνο από το ύφος της. Αυτό λείπει, σίγουρα, από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο», σημείωσε σχετικά ο Χρήστος Νίκου.

Αναφερόμενη στην επιτυχία του Future Frames, η Νόρα Γκόλντσταϊν σημείωσε ότι περίπου το 70% των ταινιών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα εξελίσσονται σε ταινίες μεγάλου μήκους. «Συγκεντρώνουμε περίπου 65 ταινίες, σχεδόν δύο από κάθε ευρωπαϊκή χώρα, οι οποίες υποβάλλονται στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι. Η αρμόδια επιτροπή τις αξιολογεί και επιλέγει τις δέκα καλύτερες. Πρόκειται για μεγάλη επιτυχία», ανέφερε. «Σου δίνει ιδιαίτερη ελπίδα να βλέπεις ότι άνθρωποι που σήμερα έχουν καταξιωθεί επαγγελματικά βρίσκονταν κάποτε στην ίδια θέση με εσένα», συμπλήρωσε η Λήδα Βαρτζιώτη, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της προς τους ανθρώπους του προγράμματος.