ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ

H δόκιμη μοναχή Βιριδιάνα επισκέπτεται τον θείο της, δον Χάιμε, ο οποίος μετά το θάνατο της γυναίκας του ζει αποτραβηγμένος στο κτήμα του, συντροφιά με την υπηρέτρια Ραμόνα, την κόρη της Ρίτα και το γερο-Μόντσο. Θαμπωμένος από την ομορφιά της ανιψιάς του, η οποία του θυμίζει τη γυναίκα του, ο δον Χάιμε προσπαθεί μάταια να την πείσει να μείνει κοντά του. Πριν την αναχώρησή της για το μοναστήρι, η Βιριδιάνα δέχεται να εκπληρώσει ένα καπρίτσιο του θείου της και να φορέσει το νυφικό της μακαρίτισσας. Με τη βοήθεια της Ραμόνα, ο δον Χάιμε δίνει υπνωτικό στη Βιριδιάνα, αλλά δεν τολμά να την κάνει δική του. Αυτοκτονεί, αφήνοντας την περιουσία του στη Βιριδιάνα και το γιο του, Χόρχε, ο οποίος έρχεται στο κτήμα μαζί με την ερωμένη του, Λουθία. Η Βιριδιάνα εγκαταλείπει τη μοναστική ζωή κι αποφασίζει να εγκατασταθεί στο μέρος που της ανήκει. Θέλοντας να εφαρμόσει τις αρχές τής χριστιανικής ελεημοσύνης, μετατρέπει το σπίτι σε άσυλο για φτωχούς, άρρωστους και ζητιάνους. Εκμεταλλευόμενοι την απουσία των κυρίων, οι ζητιάνοι οργανώνουν ένα δείπνο στο σπίτι, όπου τα πράγματα βγαίνουν εντελώς εκτός ελέγχου...
• Χρυσός Φοίνικας, Φεστιβάλ Κανών 1961
- Μιλήστε μας για το σκάνδαλο που προκάλεσε η ταινία.
- Τελειώσαμε τα γυρίσματα λίγο πριν το Φεστιβάλ των Καννών, όπου η ταινία είχε επιλεγεί να διαγωνιστεί. Το φεστιβάλ είχε ξεκινήσει, κι εμείς ακόμα κάναμε το μιξάζ στο Παρίσι. Δύο μέρες πριν το τέλος του φεστιβάλ, έφτασε στις Κάννες ο γιος μου, Χόρχε, με μια κόπια της ταινίας, η οποία πήρε τελικά τον Χρυσό Φοίνικα. Ένας δομινικανός ιερέας, αδελφός γνωστού τραπεζίτη, που βρισκόταν στο φεστιβάλ ως ανταποκριτής της εφημερίδας L’ Osservatore Romano, έγραψε ότι η Βιριδιάνα βλασφημούσε τα θεία, ότι ο κινηματογράφος ήταν μια χαμένη ηθικά υπόθεση κ.λπ. Η ιδέα αυτή, πέρασε από την εφημερίδα στην Ισπανία, στην Αρχιεπισκοπή, στους υπουργούς. Ο διευθυντής της ισπανικής κινηματογραφίας, που είχε παραλάβει για λογαριασμό μου το Χρυσό Φοίνικα, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, όπως και ο υπουργός τύπου της κυβέρνησης του Φράνκο...
(Από το βιβλίο «Conversaciones con Luis Bunuel» των Jose de la Colina και Tomas Perez Turrent)
Στις Κάννες η ταινία θριάμβευσε και ο επίσημος ισπανός αντιπρόσωπος ανέβηκε στη σκηνή (καμαρωτός κι ανυποψίαστος) να παραλάβει το Χρυσό Φοίνικα. Όμως, το άλογο είχε αφηνιάσει κι οι πόρτες του στάβλου είχαν αρχίσει να βροντούν. Οι αρχές έφριξαν: λέγεται ότι ο ίδιος ο Πάπας εξέφρασε την αποδοκιμασία του. Κρατικοί λειτουργοί απολύθηκαν και άρχισε μια εκστρατεία για να βρεθεί και να καταστραφεί το αρνητικό. Έγινε επίκληση εμπορικών συμφωνιών, προκειμένου να αποτραπεί η προβολή της ταινίας στη Γαλλία και απαγορεύτηκε στον ισπανικό τύπο να αναφέρεται ακόμα και ο τίτλος της. Το 1961 ο Μπουνιουέλ υπήρξε τόσο σκανδαλώδης, όσο και το 1929 όταν η Χρυσή Εποχή, είχε προκαλέσει στο Παρίσι διαδηλώσεις και βομβιστικές ενέργειες...
(Απόσπασμα κριτικής του David Robinson)