ΒΕΡΥΚΟΚΑ ΣΤΟ ΚΑΛΑΘΙ

ΠΟΛΩΝΙΑ 1991: Ο Δημοσθένης και ο Αργύρης, έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες, βρίσκονται στο δρόμο, κάνοντας το 1237ο τους ταξίδι, από την ανθρακωρυχογειτονιά, που εδώ και 40 χρόνια μένουνε, προς το νεκροταφείο, που είναι θαμμένη εδώ και 22 χρόνια, η γυναίκα του Δημοσθένη και η Μητριά του Αργύρη. Περιμένοντας να σταματήσει η νεροποντή που τους αιφνιδίασε, μέσα στο στενό, τώρα και υγρό βαγόνι, που χρησιμοποιούνε κάθε φορά σ' αυτό το κάθε κυριακάτικό τους "ταξίδι", δεν τους απομένει άλλη επιλογή, παρά μια ριζική εξομολόγηση μέσα από κουβέντες και καμώματα που διαρκώς αγγίζουνε τη γραμμή που παραλόγου, χωρίς να τη σπάνε, και δίνεται έτσι η δυνατότητα στο θεατή να παρακολουθήσει δύο ανθρώπους χωμένους βαθιά μέσα στο θλιβερό, μα και "ειδικό - στην περίπτωση των δύο Ελλήνων στην Πολωνία- εμιγκρέδικο είναι τους" από το οποίο να ξεφύγουν δεν φαίνονται πια ικανοί.