ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

Ο Θόδωρος είναι ένας φιλήσυχος ανθρωπάκος που ζει στην Αθήνα. Βρισκόμαστε στο 1947, η Κατοχή είναι παρελθόν και οι Γερμανοί έχουν φύγει, οι Έλληνες, όμως, φαγώνονται μεταξύ τους. Ο Εμφύλιος είναι η νέα εθνική τραγωδία και ο αμέτοχος στις έντονες κομματικές διαμάχες Θόδωρος απογοητεύεται, καθώς βλέπει πως η ομοψυχία της Κατοχής έχει δώσει τη θέση της στο διχασμό. Ένα μεσημέρι, γυρνώντας αποκαμωμένος στο σπίτι του, κοιμάται στην πολυθρόνα του. Και βλέπει έναν εφιάλτη: τους Γερμανούς να ξανάρχονται...
Πρόκειται για την πρώτη ελληνική ταινία που γυρίστηκε στη χώρα μας, με σύγχρονη εγγραφή εικόνας και ήχου, δηλαδή χωρίς ντουμπλάζ.
«Κήρυγμα άξιο να το δει ο καθένας μας», χαρακτήριζε την ταινία κριτικός της εποχής. Εκφράζοντας την άποψη του «μέσου ανθρώπου» της εποχής, που έπειτα από μια πενταετία πολέμου και καταστροφής έβλεπε με τρόμο τη δεξιά και την αριστερά να σηκώνουν και πάλι τα όπλα, ο Σακελλάριος επιλέγει μέσα από το είδος της κωμωδίας να καταγγείλει τους «επαγγελματίες της κουμπούρας» και από τις δύο πλευρές. Μέσα από το εύρημα του εφιάλτη της επιστροφής των Γερμανών προειδοποιεί για την εύθραυστη ελευθερία που καταστρέφεται επειδή «σκοτωνόμαστε μεταξύ μας». Ταυτόχρονα, με μια κλασική αντιστροφή, χρησιμοποιεί έναν τρόφιμο ψυχιατρείου για να διατυπώσει τη μόνη λογική σκέψη μέσα στο όνειρο. Πρόκειται για τον μονόλογο του Τσαγανέα: «Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Για όλους υπάρχει γη, για όλους υπάρχει ήλιος». Την ίδια στιγμή που αυτά τα λόγια ακούγονται στις αίθουσες, έξω από τις μεγάλες πόλεις ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται –και μάλιστα με αμφίρροπη ακόμη την έκβασή του. Ένα εν θερμώ σχόλιο για τον ελληνικό εμφύλιο και για πολλά χρόνια μια από τις ελάχιστες ταινίες που θα τολμήσουν να αναφερθούν σε αυτόν.