FFGR
ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ Ι
90
Περιγραφή ταινίας
Αμερικάνικο αφιέρωμα: Επιδημία / America Homage: Contagion (Ασπρόμαυρο, 3’ 1986)
Ένα κολάζ από εικόνες απόλυτα αμερικάνικες, απόλυτα συμβολικές. Το τέλος ενός πολέμου, η επιδημική μετάδοση μιας νοοτροπίας μέσω των εικόνων. Μόνο που εδώ αναποδογυρίζονται, τεμαχίζονται, αλλοιώνονται. Αυτό που νιώθεις κι αυτό που βλέπεις δεν συμβαδίζουν.
Black Derek Boy (Ασπρόμαυρο, 8’ 1989)
Ένα αγόρι ξαπλωμένο ηδονικά σ’ ένα κρεβάτι. Δυο χέρια του χαϊδεύουν την πλάτη. Μια αντανάκλαση στον καθρέφτη. Το συντακτικό της επιθυμίας. Η γλώσσα του σινεμά. Το σημείο που συναντιούνται.
Μπλε μάτια 2 / Blue Eyes 2 (Έγχρωμο, 6’, 1987)
Το βλέμμα και το αντικείμενό του: Ένα ανδρικό κορμί σε μια πετσέτα στον ήλιο. Δυο μάτια τόσο μπλε όσο η θάλασσα.
Η γαλάζια θάλασσα / The Blue Sea (Έγχρωμο, 2’ 1986)
Φιγούρες κόντρα στον ήλιο, σώματα στο χείλος του νερού. Μπλε φως. Όλα έχουν το χρώμα της θάλασσας.
Η Ελένη παντρεύεται σήμερα / Eleni’s Funeral Day (Έγχρωμο, 6’, 1979)
Η Ελένη πέθανε από λευχαιμία. Κηδεύεται τη μέρα που θα έπρεπε να παντρεύεται. Στο φέρετρο φοράει νυφικό. Αντί για κόλλυβα μοιράζουν κουφέτα. Μια σύγχρονη Περσεφόνη σ’ ένα μύθο πιο σπαρακτικό από οποιαδήποτε τραγωδία, σε μια ταινία συγκλονιστικά ελληνική.
Εuropean Son: Queer Διαδήλωση / European Son: Queer Demonstration (Ασπρόμαυρο, 12’, 1988)
Μια διαδήλωση στο Λονδίνο, τέλη της δεκαετίας του ’80, για τα δικαιώματα της κοινότητας GLBT (Gay, Lesbian, Bisexual & Transgender). Κοντινά στα πρόσωπα, εικόνες από το πλήθος, άνθρωποι που συναντάς, χάνεις, ξαναβρίσκεις. Δύναμη και απελπισία, οργή και ελπίδα. Πάθος και συλλογικότητα. Απαίτηση και γιορτή. Υπό τους ήχους του Λου Ριντ και των Velvet Underground.
Το φιλί / The Kiss (Ασπρόμαυρο, 5’, 1985)
Δύο αγόρια φιλιούνται σε μια ταράτσα, στο ρυθμό του «The Roof is on Fire» των Rock Master Scott & the Dynamic Three. Η στέγη παίρνει φωτιά, η πόλη γύρω δεν υπάρχει. Τίποτα δεν έχει σημασία. Μόνο το φιλί τους.
O κήπος μου στο Λονδίνο / London Garden (Ασπρόμαυρο, 4’, 1989)
Ένα τριαντάφυλλο είναι ένα τριαντάφυλλο είναι ένα τριαντάφυλλο, αλλά τα φυλλώματα ενός κήπου αποκτούν μια αληθινά κινηματογραφική ποιότητα σ’ αυτό το φιλμ που καταγράφει ανατρεπτικά κάτι τόσο συνηθισμένο, και το επενδύει με μια ηχητική μπάντα που κυριολεκτικά το μεταμορφώνει.
Maurizio Siciliano (Έγχρωμο-Ασπρόμαυρο, 7’, 1989)
Ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο του Μαουρίτσιο. Ένα ταξίδι στο δωμάτιό του. Στο βλέμμα του. Στο σώμα του. Συνοδεία του «Heroin» των Velvet Underground. Γιατί, μερικά αγόρια μπορεί να είναι σαν ναρκωτικό.
Εγώ, φαντάρος / Me as a Soldier (Ασπρόμαυρο, 7’, 1988)
O σκηνοθέτης στρατιώτης. Ένα τσιγάρο σε μια ταράτσα. Η Αθήνα απλώνεται γύρω του. Πολυκατοικίες, ένα δάσος από κεραίες. Στο βάθος η Ακρόπολη. Ο σκηνοθέτης κοιτάζει την κάμερα. Καπνίζει. Χαμογελά. Στραβά, όπως και το πηλήκιό του.
Μυστράς και Γεράκι / Mystras and Geraki (Έγχρωμο, 8’, 1991)
Βυζαντινές εκκλησίες, αρχαία ερείπια, γαλάζιες αντανακλάσεις τις θάλασσας, βαθυπράσινα κυπαρίσσια, ο επιβλητικός όγκος του Ταΰγετου, η Λακωνική πεδιάδα. Ελληνικές εικόνες πλήρεις καθαρότητας και δωρικής αλήθειας.
New York Club (Ασπρόμαυρο, 7’, 1981)
Strobe lights, άνθρωποι στην πίστα, go-go boys, σκιές που χορεύουν. Μια νύχτα σ’ ένα κλαμπ της Νέας Υόρκης. Όχι στα συνηθισμένα καρέ, όχι η συνηθισμένη μουσική, όχι με τη συνηθισμένη ματιά.
Πέτρινη υδρόγειος, Πέτρινη υδρόγειος I, Πέτρινη υδρόγειος III / Rock Globe, Rock Globe I, Rock Globe III (Έγχρωμο-Ασπρόμαυρο, 3’, 3’, 1’ 1986)
Ένα πέτρινο μονοπάτι, άνθρωποι. Ένας βράχος, σαν μια πέτρινη υδρόγειος. Σχεδόν στριφογυρίζει. Λίγα βήματα. Επανάληψη. (Ταινία σε 3 μέρη.)
Στροβιλισμός / Repetition. (A 3-part film.) Spin Me Round (Ασπρόμαυρο, 3’ 1985)
Όλα γυρίζουν. Αχτίδες φωτός, ο σκηνοθέτης στροβιλίζεται. Το «Inertia Creeps» των Massive Attack ορίζει την δύναμη που τον σπρώχνει.
Βγαλμένο από μέσα μου: Εντουάρντο σ’αγαπώ / You Ripped It Out of Me: Eduardo I Love you (Ασπρόμαυρο, 4’ 1986)
Ο Ντερκ Μπόγκαρντ βιώνει το δράμα των απαγορευμένων συναισθημάτων του στο Victim του Basil Dearden, μα σαν αντίστιξη, τα αγόρια στην παραλία σερφάρουν δίχως ενοχές στα κύματα. Και οι Yello δεν ντρέπονται να το πουν: «I Love You».







