ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΚΟΡΠΙΟΥ

Σ’ αυτήν τη γριφώδη και αινιγματική ιστορία, μία ομάδα αντρών -επιζήσαντες από έναν ισχυρό σεισμό στο νησί τους-, καταφθάνει σε ένα άλλο νησί, εξίσου σεισμογενές, και προσπαθεί να πείσει τους κατοίκους του (που ζουν από την καλλιέργεια της γης) να την ακολουθήσουν στην ενδοχώρα προκειμένου να οικοδομήσουν μια νέα και πιο ασφαλή κοινωνία. Οι «εισβολείς» θα χρησιμοποιήσουν ακόμη και βίαιες μεθόδους για να επιτευχθεί ο σκοπός τους: θα σκοτώσουν τους άντρες του νησιού ενώ θα απαγάγουν τις γυναίκες τους και θα μετακινηθούν στην ενδοχώρα...
Επηρεασμένοι από το κύμα μοντερνισμού που σαρώνει την κινηματογραφική Ευρώπη αλλά και από τον Μάη του ’68, οι νεωτεριστές αδελφοί Ταβιάνι, στην πρώτη ολοκληρωμένη ταινία τους, σκηνοθετούν αυτήν την «περίεργη» ιστορία που εκτυλίσσεται σε απροσδιόριστο χρόνο. Από τη μια μεριά εφαρμόζουν ακραία τη μπρεχτική μέθοδο της αποστασιοποίησης, σχεδόν «εξαναγκάζοντας» τον θεατή να στοχαστεί και να ερμηνεύσει-αποκρυπτογραφήσει τα δρώμενα, ενώ από την άλλη «εξαφανίζουν» τα γνωστά ονόματα που συμμετέχουν στην ταινία (Τζιαν Μαρία Βολοντέ, Λουτσία Μποζέ), καθώς δεν υπάρχουν «ατομικοί» ήρωες, αλλά συλλογικά υποκείμενα που αντιπαρατίθενται. Οι διαμάχες και οι συγκρούσεις των δύο αντιθετικών ομάδων, έχουν πολιτική χροιά και χαρακτήρα, ακόμα και στο πλαίσιο, μιας αρχαϊκής και πρωτόγονης εποχής, τυλιγμένης στην αχλή του μύθου. Πρόκειται για ένα διαχρονικό πολιτικό σχόλιο γύρω από τις σχέσεις εξουσίας και τις αντιστάσεις της, όποιας, καθεστηκυίας τάξης, όταν αυτή βρίσκεται υπό πίεση και αντιμέτωπη με την αναγκαιότητα της αλλαγής. Το Κάτω από τον Αστερισμό του Σκορπιού, έργο αφαιρετικό, δύστροπο και εσωστρεφές, είναι μια έντονα «σωματική», αλληγορία, υπό μαρξιστικό πρίσμα, για την πρωτόγονη φυσική κατάσταση και τη γέννηση των πρώτων κοινωνιών, και κυρίως υπό το φως της ρήσης «η βία είναι η μαμή της Ιστορίας».