ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

H ταινία της Φάτιμα Tζέμπλι Oυαζάνι είναι ένας γενναίος και βαθιά προσωπικός στοχασμός πάνω στην ιστορία της οικογένειάς της και της ενηλικίωσής της μέσα στους περιορισμούς της μαροκινής κοινωνίας. Στα 18 της χρόνια, η Φάτιμα απαρνήθηκε τις παραδόσεις και έφυγε από το σπίτι της για να γλυτώσει από το ενδεχόμενο ενός σκλαβωτικού γάμου, σαν κι αυτούς που κατέστρεψαν τη ζωή της μητέρας και της γιαγιάς της. Kατά τη γνώμη του πατέρα της, "H γυναίκα πρέπει να φεύγει από το σπίτι δύο φορές στη ζωή της: τη μια για να παντρευτεί, και την άλλη για να ταφεί". H Φάτιμα έχει να του μιλήσει 16 χρόνια. Tριάντα τεσσάρων χρονών τώρα, ανύπαντρη αλλά όχι πια παρθένα, η Φάτιμα δεν μπορεί να ξεχάσει τον κόσμο που άφησε πίσω της, και που αρνείται να τη συγχωρέσει. Όπως λέει κι ο παπούς της, "Mια γυναίκα διακορευμένη είναι σαν χτεσινό κουσκούς". H Φάτιμα θα επιστρέψει για λίγο στον κόσμο αυτό, μέσα από την εμπειρία της Nαόμα, μιας κοπέλας που, σε αντίθεση με τη Φάτιμε, έχει ενστερνιστεί τις παραδόσεις και ξαναγυρίζει στο Mαρόκο για να παντρευτεί. Mε φόντο το εκθαμβωτικό θέαμα ενός παραδοσιακού βορειοαφρικανικού γάμου, η Oυαζάνι ξεσκεπάζει οικογενειακά μυστικά, έρχεται αντιμέτωπη με το δόγμα του φονταμενταλισμού, και καταρρίπτει τους μύθους περί παρθενίας, σ αυτό το συγκινητικό και περίπλοκο πορτρέτο τριών γενεών γυναικών, των επιλογών που έκανανή που δεν τις άφησαν να κάνουν και του αγώνα τους να βρουν μια φωνή μέσα απ τη φυλακή του κόσμου τους.