ΜΑΖΙ ΠΟΤΕ

Το «Μαζί ποτέ» του ελληνικού τίτλου της ταινίας του τούρκου συγγραφέα θα μπορούσε κάλλιστα να αντιπαραβληθεί, ως ο άλλος πόλος του: «Για πάντα μαζί» που ακολουθεί ρητά ή άρρητα τη μυθολογία του ετερόφυλου/ ετεροσεξουαλικού ζευγαριού της δυτικής κουλτούρας.
Είναι αλήθεια ότι και στην ψυχαναλυτική θεωρία, το ζευγάρι, αυτό που κυρίως εξυπηρετεί τη λειτουργία της αναπαραγωγής ντύθηκε, τόσο μέσα από τις βιολογικές θεωρίες όσο και μέσα από τη ρομαντική ιδεολογία, τον μανδύα του απόλυτου κανονιστικού προτύπου και εξιδανικεύτηκε. Ταυτόχρονα αυτό το ίδιο ζευγάρι αρχίζει να αποδομείται από τον προηγούμενο κιόλας αιώνα καθώς η διαφωτιστική ιδεολογία αναδεικνύει τις αντιφάσεις της, καθώς ο ψυχολογικός άνθρωπος αντικαθιστά τον ορθολογικό, καθώς, μέσα από την φεμινιστική συνειδητοποίηση οι γυναίκες αρχίζουν να βγαίνουν μαζικά από το σπίτι και κυρίως καθώς οι αξίες και οι θεσμοί του δυτικού πολιτισμού αρχίζουν να παγκοσμιοποιούνται. Στην ταινία του Φατίχ Ακίν παρακολουθούμε ένα ζευγάρι που αντιμετωπίζει τις επιπτώσεις αυτών των εξελίξεων. Οι ήρωες της ταινίας, Τουρκοι μετανάστες στη Γερμανία, παντρεύονται μετά από πρωτοβουλία της γυναίκας, που θέλει να δραπετεύσει από τον καταπιεστικό κλοιό της συντηρητικής της οικογένειας, με τη μεγάλη απροθυμία του αλκοολικού άντρα, ο οποίος δεν μπορεί να ξεπεράσει τον θάνατο της γυναίκας που αγαπούσε. Το ζευγάρι αρχίζει να συγκατοικεί και ο καθένας ζει τη ζωή του χωρίς να δίνει λογαρισμό στον άλλον, μέχρι που ερωτεύονται και σμίγουν υπακούοντας στην έλξη που ασκούν ο ένας στον άλλον, έξω από θεσμικούς ή άλλους καταναγκασμούς. Στο πλαίσιο αυτό, όπου την σχέση την καθορίζουν σχεδόν αποκλειστικά τα συναισθήματα και οι παρορμήσεις, οι ήρωες της ταινίας σύντομα αποδεικνύονται εντελώς ανοχύρωτοι και υποκύπτουν ο ένας μετά τον άλλον στις αυτοκαταστροφικές τους παρορμήσεις. Η ταινία αφήνει καθαρά να διαφανεί ότι ένα τέτοιο ζευγάρι όσο ερωτευμένο και να είναι ή ακόμη και εξ αιτίας αυτού του έρωτα, μπορεί μονο να αναπαραγάγει καταναγκαστικά την καταστροφή.