ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Ο Λεονάρδο Φάβιο (1938–2012) ήταν σκηνοθέτης, ηθοποιός και τραγουδιστής, αλλά και μια από τις πιο διαχρονικές μορφές της πολιτιστικής ζωής της Αργεντινής. Ξεκίνησε να παίζει σε ταινίες στη δεκαετία του ’50 και σύντομα έγινε ο «Αργεντινός Τζέιμς Ντιν». Το 1965 σκηνοθέτησε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το ημι-αυτοβιογραφικό Χρονικό ενός μοναχικού παιδιού. Αυτή και κάποιες από τις επόμενες, πρώιμες ταινίες του διερευνούν τις δυσκολίες της ζωής στο περιθώριο της κοινωνίας. Ενώ πολλές από αυτές δέχτηκαν καλές κριτικές, ο Φάβιο δεν γνώρισε εμπορική επιτυχία πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’70. Ο Νασαρένο Κρους και ο λύκος, η δική του εκδοχή του μύθου των λυκανθρώπων, έγινε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της Αργεντινής. Τη δεκαετία του ’60, ξεκίνησε την καριέρα του ως τραγουδιστή, γράφοντας πολλές επιτυχημένες μπαλάντες καθώς η δημοτικότητά του μεγάλωνε, άρχισε να ασχολείται με την πολιτική. Υποστήριζε ανοιχτά τον πρώην πρόεδρο Χουάν Ντομίνγκο Περόν, κι έτσι μετά την ανατροπή της κυβέρνησής του από το στρατό αναγκάστηκε να φύγει από την Αργεντινή. Πέρασαν περισσότερα από δέκα χρόνια προτού γυρίσει κι αφού είχε πέσει η χούντα. Στο τέλος της δεκαετίας του ’90 γύρισε το Peron, sinfonia del sentimiento, ένα εξάωρο ντοκιμαντέρ για τον πρώην ηγέτη. Το 2001 η Film Society of Lincoln Center στη Νέα Υόρκη διοργάνωσε μια μεγάλη ρετροσπεκτίβα στο έργο του.