ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΡΑΝΓΚΟΥΝ

O John Boorman, ένας από τους μεγάλους Eυρωπαίους σκηνοθέτες που ασχολήθηκε συστηματικά με την ανανέωση δημοφιλών κινηματογραφικών ειδών, εντάσσοντάς τα στο αισθητικό του όραμα, γεννήθηκε στην Αγγλία το 1933. Από παιδί, μεγαλώνοντας στο Σέπερτον, πλάι στον Τάμεση και τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο της περιοχής, ένιωσε την ακατανίκητη έλξη του σινεμά. Η καριέρα του ξεκίνησε στην αρχή της δεκαετίας του εξήντα από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, όπου εργάστηκε αρχικά ως μοντέρ και αργότερα ως υπεύθυνος δημιουργικών τηλεμαγκαζίνων και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ. Το 1965 σκηνοθετεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Catch Us If You Can, ένα νεανικό μιούζικαλ με πρωταγωνιστή τον ποπ τραγουδιστή Dave Clark. Δύο χρόνια αργότερα, στην Αμερική, ολοκληρώνει τον Επαναστάτη του Αλκατράζ, μια τομή στην ιστορία του γκανγκστερικού φιλμ, με πρωταγωνιστή το στενό φίλο του Lee Marvin. Η συνεργασία τους επαναλαμβάνεται στην παράξενη και ποιητική, αντιπολεμική ταινία Δυο λιοντάρια στον Ειρηνικό το 1968. Όμως, η καταστροφική παρέμβαση των παραγωγών στο τελικό μοντάζ της ταινίας πείθει τον Boorman να επιστρέψει στην πατρίδα του για να σκηνοθετήσει, σε συνθήκες απόλυτης ελευθερίας, την πολιτική παραβολή Λέων ο έσχατος, με πρωταγωνιστή τον Marcello Mastroianni, που τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών το 1970. Έχοντας αποφασίσει να μη ριψοκινδυνέψει πλέον τον καλλιτεχνικό έλεγχο των ταινιών του, αναλαμβάνει ο ίδιος και τα καθήκοντα του παραγωγού. Το 1972 επιστρέφει στην Αμερική με την καλτ ταινία Όταν ξέσπασε η βία, που αναμειγνύει δεξιοτεχνικά την περιπέτεια με τον τρόμο και προτάθηκε για τρία Όσκαρ. Στις υπόλοιπες ταινίες του κινείται συνεχώς από την Αμερική στη Βρετανία, περνώντας από την επιστημονική φαντασία (Ζαρντόζ 1973), στην ταινία τρόμου (Εξορκιστής 2: Ο αιρετικός 1977) και αργότερα στο μεγαλειώδες ιστορικό έπος (Εξκάλιμπερ 1981). Για το οικολογικό γουέστερν Το σμαραγδένιο Δάσος του 1985 "εκστρατεύει" ως το τροπικό δάσος του Αμαζονίου και στη συνέχεια επιστρέφει στην Αγγλία και φιλμάρει ένα τρυφερό κεφάλαιο από το οικογενειακό του χρονικό, με φόντο τα χρόνια του πολέμου (Ελπίδα και δόξα 1987). H ταινία προτάθηκε για 5 Όσκαρ. Η ευφάνταστη δραματική κομεντί Εκεί που βρίσκεται η καρδιά (1990) τον ξαναφέρνει στη Νέα Υόρκη, αλλά η άδικη εμπορική αποτυχία αυτής της πολύ προσωπικής ταινίας φρενάρει για λίγο την καριέρα του. Η επόμενη κινηματογραφική "εκστρατεία" του γίνεται στην Ασία, με τη φεμινιστική πολιτική μυθοπλασία Πέρα από τη Ρανγκούν (1995), που καταγράφει μια στιγμή από τον αγώνα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς της Βιρμανίας το 1988. Ο Στρατηγός (1998), που του χαρίζει το Bραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Kαννών, είναι ένα ασπρόμαυρο αστυνομικό χρονικό, με ήρωα τον σύγχρονο εγκληματία-Ρομπέν των Δασών, Μάρτιν Κάιλ και γυρίζεται εξ ολοκλήρου στην Ιρλανδία, όπου ο Boorman ζει τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, απομονωμένος στο θαυμάσιο κτήμα του. Η τελευταία του ταινία, Ο ράφτης του Παναμά, μια απροσδόκητη μεταφορά της ομώνυμης κατασκοπικής περιπέτειας του John Le Carre, διαδραματίζεται στον Παναμά του 2000, σ'ένα σκηνικό γεμάτο από διαφθορά, κυνισμό, ερωτισμό και ανθρώπινη ζωτικότητα.