ΟΛΑ ΟΣΑ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ ΩΣ ΦΩΣ

Το φως και οι λεπτές αποχρώσεις της καθημερινότητας της εργατικής τάξης στη Βομβάη εξετάζονται από κοντινή απόσταση και εξυμνούνται με ζεστασιά, ζωντάνια και ανθρωπιά από μια νεαρή Ινδή σκηνοθέτρια, η οποία κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών για το συναρπαστικό ντεμπούτο της στη μυθοπλασία. Εστιάζοντας σε δύο συγκατοίκους που δουλεύουν αμφότερες σε ένα νοσοκομείο της πόλης (η μία είναι προϊσταμένη, ενώ η άλλη είναι νέα νοσηλεύτρια) και σε μια συνάδελφό τους που μόλις βγήκε στη σύνταξη, η λεπταίσθητη αυτή ταινία στρέφεται σε πεζές στιγμές σύνδεσης και στενοχώριας, ελπίδας και ματαίωσης. Η πρώτη είναι παντρεμένη –από συνοικέσιο– με έναν άντρα που ζει στη μακρινή Γερμανία, αν και τη φλερτάρει ένας γιατρός από το περιβάλλον της. Η δεύτερη συνεχίζει να βγαίνει με έναν Μουσουλμάνο, αλλά πασχίζει να κρατήσει τη σχέση της μυστική από την οικογένειά της, που είναι Ινδουιστές. Όσο για την τρίτη, αυτή απειλείται ξαφνικά με έξωση από το διαμέρισμά της. Καθώς η κάμερα περιηγείται από το βουητό της μητρόπολης στη γαλήνη ενός παραθαλάσσιου θέρετρου, κάθε κάδρο ακτινοβολεί με έναν εκφραστικό, παράδοξα λυρικό νατουραλισμό, κάνοντας την ονειροπόληση εργαλείο αντίστασης και μεταμόρφωσης.