Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ – ΜΙΑ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Η αισθητική θεώρηση της αρχιτεκτονικής παρακολουθεί οχτώ ομάδες φοιτητών κατά την τελική παρουσίαση των εργασιών τους για το ομότιτλο μάθημα ιστορίας και θεωρίας του Αναπληρωτή Καθηγητή Παναγιώτη Τουρνικιώτη, του τέταρτου έτους του προγράμματος σπουδών. Ο φακός καταγράφει τους σπουδαστές να περιγράφουν τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τη συνθετική διαδικασία μέσα από την οποία προέκυψαν γνωστά αρχιτεκτονήματα του εικοστού αιώνα, όπως η διπλοκατοικία στις Σπέτσες του Άρη Κωνσταντινίδη (1966-67), η κατοικία Hanselmann του Michael Graves (1967), η κατοικία Turégano του Alberto Campo Baeza (1989), η κατοικία Schroeder του Gerrit Rietveld (1924-25), η μονοκατοικία στο Παλαιό Ψυχικό της Ζωής Σαμούρκα (1994-99), η κατοικία Saltzman του Richard Meier (1967-69), η Villa Planeix του Le Corbusier (1924), και τέλος η Villa Dall’Ava του Rem Koolhaas (1991). Μία εβδομάδα μετά, μια δεύτερη συνάντηση μας επιτρέπει να επισκεφθούμε εκ νέου το έργο των αρχιτεκτόνων μέσα από τις δουλειές των φοιτητών του μαθήματος. Η διαπλοκή των δύο διαμορφώνει τον κεντρικό κορμό της κινηματογραφικής αφήγησης, στον πυρήνα της οποίας δε βρίσκονται τόσο τα διάσημα έργα, όσο οι σκέψεις των ίδιων των σπουδαστών για το τι περιλαμβάνει η εκπαίδευση του αρχιτέκτονα αλλά και το τι μπορεί να συνιστά την αρχιτεκτονική σήμερα.