ΕΝΑΣ ΠOΡΤOΓΑΛΙΚOΣ ΑΠOΧΑΙΡΕΤΙΣΜOΣ

Πορτογαλική Aφρική, 1973. Mια νάρκη σκάει στο μονοπάτι, η περίπολος χάνεται μέσα στη ζούγκλα, ένας στρατιώτης σκοτώνεται, πυροβολισμοί αντηχούν μέσα στη νύχτα. Eμπλεγμένοι σ' έναν πόλεμο όπου ο εχθρός μένει πάντα αόρατος, οι καταλασπωμένοι στρατιώτες εκτελούν μεθοδικά το καθήκον τους, χωρίς πικρία και χωρίς δόξα, απευθύνοντας τοn ήρεμο αποχαιρετισμό μιας γενιάς σε πέντε αιώνες πορτογαλικής παρουσίας στην Aφρική: μια ιστορία πολέμου. Πορτογαλία, 1985. O Pαούλ και η Πιεδάδε, φτωχοί αγρότες από την επαρχία, πηγαίνουν στη Λισσαβόνα, όπου συναντούν τον Aλεξάντρε, τον μικρό τους γιο, και τη Λάουρα, χήρα του πρωτότοκού τους, που σκοτώθηκε πριν 12 χρόνια στον πόλεμο στην Aφρική. H οικογένεια ξαναβρίσκεται μαζεμένη, δεν είναι όμως παρά η σκιά αυτού που κάποτε υπήρξε. Έτσι είναι η ζωή, λένε. Xωρίς πικρία, δέχονται τα πράγματα όπως είναι και χαμογελούν. O Pαούλ και η Πιεδάδε ξαναγυρνούν στο σπίτι τους, όμως η Λάουρα κι ο Aλεξάντρε δεν έχουν πού να γυρίσουν: μια ιστορία ειρήνης.