ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ»

Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Αθανάσιου Καρανικόλα και ταυτόχρονα η πρώτη αμιγώς ελληνική δημιουργία του πραγματεύεται την ιστορία της Νάντιας, μιας γυναίκας από τη Γεωργία που εργάζεται ως οικιακή βοηθός εδώ και 12 χρόνια σε ένα πλούσιο σπίτι απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη και την αγάπη των μελών της οικογένειας. Όταν όμως η υγεία της κλονίζεται από μια σπάνια ασθένεια η μέχρι τότε «οικογένειά» της, που αντιμετωπίζει τα δικά της οικονομικά προβλήματα, θα αποκόψει κάθε δεσμό μαζί της, εγκαταλείποντάς την κυριολεκτικά αβοήθητη.
Η ταινία «Στο Σπίτι» αποτελεί μια εντυπωσιακά επίκαιρη ταινία για την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη του σήμερα, μια αριστοτεχνική ανατομία της «ελληνικής κρίσης» και του γκρεμισμένου «ελληνικού ονείρου» δοσμένη χωρίς μελοδραματισμούς, αλλά με ακρίβεια, υπόγεια ένταση και ανθρωπιά, τοποθετώντας στο κέντρο της μια γυναίκα. Με τα λόγια του ίδιου του σκηνοθέτη «η Νάντια είναι παράδειγμα αξιοπρέπειας, αφοσίωσης και αυταπάρνησης. Είναι μια πραγματική ηρωίδα γιατί προτείνει ένα νέο πρότυπο συμπεριφοράς. Για μένα στέκει ψηλά γιατί βρίσκει τη δύναμη να συγχωρέσει αυτούς που την αδίκησαν. Πιστεύω πως η μετανάστευση είναι ΤΟ ΘΕΜΑ του 21ου αιώνα, όχι απλά γιατί πρέπει να επανεφεύρουμε την κοινωνία και τους κανόνες της για να το στεγάσουμε, αλλά κυρίως γιατί πρέπει να επανεφεύρουμε την ιδέα της ανθρωπιάς για να ζήσουμε μια ζωή που ν’ αξίζει πραγματικά».

Όταν το εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ. στη Θεσσαλονίκη κλείνει, μερικοί εργάτες αποφασίζουν να κάνουν κάτι επαναστατικό: να το καταλάβουν και να το λειτουργήσουν μόνοι τους με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας. Το εγχείρημά τους εμπνέει ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο, ενώ η πρώην διευθύντρια έκπληκτη παρακολουθεί την οικογενειακή επιχείρηση να μετατρέπεται σε σύμβολο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Για τους εργάτες, η αυτοδιαχείριση εξελίσσεται σε μια περιπέτεια επιβίωσης γεμάτη συγκρούσεις. Σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι για να τα καταφέρουν, θα πρέπει να αλλάξουν πρώτα οι ίδιοι...

Μια γυναίκα ανακαλύπτει κάποιες ξεχασμένες ταινίες σούπερ οκτώ που αναφέρονται στις χρονιές 1985-86, από την Ελλάδα, την Αυστραλία και το Παρίσι, όταν ήταν φοιτήτρια. Τις ανακαλύπτει το 2010, σε μια περίοδο προσωπικών απωλειών που συμπίπτει με την όξυνση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη. Βλέποντας αυτά τα ξεχασμένα ημερολόγια οξειδωμένα από το χρόνο, της δημιουργείται η ανάγκη να κινηματογραφήσει στιγμές από δύο καινούργιες χρονιές της ζωής της το 2010 και το 2011, προσωπικές μεν, αλλά σε ένα περιβάλλον κοινωνικών αναταραχών. Χρησιμοποιώντας πια ένα άλλο μέσο, ψηφιακό, καταγράφει εικόνες της κρίσης μέχρι το Φεβρουάριο του 2012. Το άδειασμα των προσωπικών χώρων των ανθρώπων που πέθαναν, συμπίπτει με το «άδειασμα» των χώρων μέσα στην πόλη, αλλά και το «άδειασμα» των κατοίκων της. «Στέλνει» αυτά τα ξεχασμένα ημερολόγια στο φίλο της Πίτερ στην Αυστραλία.