Ο ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Βασισμένη σε τρία διηγήματα (1996) του Μανουέλ Ρίβας, αφηγείται την ιστορία του Μόντσο, ενός οκτάχρονου αγοριού που στα τέλη του ’36 πηγαίνει στο σχολείο ξεκινώντας τη θητεία του στη μάθηση και στη ζωή με καθοδηγητή τον ιδιόρρυθμο δάσκαλό του (Φερνάντο Φερνάν-Γκόμεθ). Στις 18 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς οι αξίες και οι αρχές που ο δάσκαλος του έχει εμφυσήσει, θα ανατραπούν.
Υποψήφια για 13 βραβεία Γκόγια, βραβείο Γκόγια για καλλίτερη διασκευή σεναρίου.

Με το ψευδώνυμο Λούκατς πολέμnσε στnv Ισπανία, το 1936, ο Ούγγρος συγγραφέας Μάτε Ζάλκα. Πολιτικός εξόριστος στn Σοβιετική Ένωσn, πnγαίνει από τους πρώτους εθελοντές στnv lσπανία και γίνεται ο διοικητής τns 12nς Διεθνούς Ταξιαρχίας. Η ταινία διnγείται τους τελευταίους μήνες τnς ζωής του στρατnγού Λούκατς στnv lσπανία. Γυρισμένη με την πεποίθnσn ότι ο Ισπανικός εμφύλιος θα μείνει στnv ιστορία σαν φωτεινό παράδειγμα διεθνούς αλλnλεγγύnς και συμπαράστασnς, n ταινία είναι ένας φόρος τιμής σ’αυτούς που ξεκίνnσαν από τα πέρατα τns γnς να πεθάνουν στnv lσπανία για τις ιδέες τους.

Μετά τη νίκη των φρανκικών στρατευμάτων το 1939, ο Φράνκο υπόσχεται ότι θα τιμωρηθούν μόνο όσοι από τους αντιπάλους έχουν «ματωμένα χέρια». Δεκατρείς γυναίκες που δεν είχαν διαπράξει κανένα έγκλημα, συλλαμβάνονται με την κατηγορία της ανταρσίας, και καταδικάζονται σε θάνατο. Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα.
Υποψήφια για 14 βραβεία Γκόγια. Κέρδισε 4 (μουσικής, δεύτερου αντρικού ρόλου, φωτογραφίας και κουστουμιών).

Η ταινία αναπαράγει τις αντιξοότητες κατά τη διαδρομή των έργων τέχνης του Μουσείου Πράδο προς τη Γενεύη, όπου στάλθηκαν συσκευασμένα σε 1868 κιβώτια για να διασωθούν από πιθανή καταστροφή στη διάρκεια του εμφυλίου. Το ντοκιμαντέρ υπήρξε αποτέλεσμα μακράς έρευνας, πολυάριθμων συνεντεύξεων και η αφορμή για την ανακάλυψη ανέκδοτου υλικού για τον ισπανικό εμφύλιο.

Οι Ισπανοί «μάκις» ήταν μαχητές που μετά τον ισπανικό εμφύλιο, δεν αναγνώρισαν τη νίκη του Φράνκο και συνέχισαν να πολεμούν στο βουνό. Το 1944, η Λουθία (Λουθία Χιμένεθ) γνωρίζει μια τέτοια ομάδα στην οποία βρίσκεται ο Μανουέλ (Χουάν Ντιέγο Μπόττο). Μεταξύ τους θα γεννηθεί ένας παθιασμένος έρωτας.

Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Φερνάντο Φερνάν Γκόμεθ, αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας της Μαδρίτης το καλοκαίρι του 1936, όταν ο μικρός Λουισίτο ζητάει από τον πατέρα του ένα ποδήλατο. Η αγορά αναβάλλεται λόγω της κατάστασης και η καθυστέρηση, όπως και ο εμφύλιος, θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο.

Βασισμένη σ’ ένα κείμενο του Φράνκο με το ψευδώνυμο Χάιμε ντε Αντράδε, η ταινία συμπυκνώνει τους κανόνες χρηστότητας του καλού Ισπανού από τη σκοπιά του δικτατορικού καθεστώτος μέσα από την ιστορία τριών αδερφών τα πρώτα χρόνια μετά τον εμφύλιο. Η ταινία περιλαμβάνει επίσης ντοκουμέντα του ισπανικού εμφυλίου και διαθέτει μεγάλη ακρίβεια στην αναπαράσταση των στρατιωτικών στολών, του προπαγανδιστικού υλικού και των συμβόλων των δημοκρατικών, κάτι διόλου συνηθισμένο στις ταινίες που γυρίστηκαν στη διάρκεια του φρανκισμού.

Τις πρώτες μέρες του εμφυλίου μια νεαρή μοναχή που δραπετεύει από τη μονή της, γνωρίζεται με μια ομάδα της φεμινιστικής οργάνωσης «Ελεύθερες Γυναίκες» του ισπανικού ελευθεριακού κομμουνιστικού κινήματος. Θα τις ακολουθήσει μέχρι το μέτωπο του Έβρου κοντά στη Θαραγόθα, όπου θα βιώσει τη φρίκη του πολέμου και την κοινωνική ισπανική επανάσταση του 1936.

Σ’ ένα βασκικό χωριό στη διάρκεια του εμφυλίου ο γιος ενός προύχοντα αρνείται να ακολουθήσει την οικογένειά του και φεύγει όταν αρχίζει ο πόλεμος. Ωστόσο, αφού βιώσει τον βομβαρδισμό της Γκερνίκα, αποφασίζει να καταταγεί στον δημοκρατικό στρατό.

Στο μέτωπο του ισπανικού εμφύλιου, τα μεγάφωνα του εθνικού στρατού αναγγέλλουν μια γιορτή σε κάποιο κοντινό χωριό, όπου θα γίνει μια ταυρομαχία. Μερικοί στρατιώτες του δημοκρατικού στρατού αποφασίζουν να παρεισφρήσουν στο εχθρικό έδαφος για να κλέψουν τον ταύρο σε μια προσπάθεια να βρουν τροφή και να μην αφήσουν τον εχθρό να κάνει τη γιορτή.

Μια μυθιστοριογράφος που έχει εγκαταλείψει τη συγγραφική της καριέρα, ερευνά μια πραγματική ιστορία που συνέβη τις τελευταίες ημέρες του εμφυλίου: Ο συγγραφέας και μέλος της Φάλαγγας Ραφαέλ Σάντσεθ Μάθας τουφεκίστηκε μαζί με άλλους πενήντα αιχμαλώτους αλλά σώθηκε με απλό τραυματισμό και κατάφερε να διαφύγει με τη βοήθεια ενός στρατιώτη της αντίθετης πλευράς.
Υποψήφια για 8 βραβεία Γκόγια, βραβείο Γκόγια για καλλίτερη φωτογραφία.

Η ταινία εκτυλίσσεται τον χειμώνα του 1931 στη διάρκεια της τελευταίας μοναρχικής περιόδου. Μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση στο στρατόπεδο της Χάκα, ο στρατιώτης Φερνάντο λιποτακτεί. Ο Μανόλο, ένας καλλιτέχνης και πατέρας τεσσάρων κοριτσιών, τον δέχεται στο σπίτι του όπου ο Φερνάντο γίνεται ο καρδιοκατακτητής και των τεσσάρων κοριτσιών.
Είναι η δεύτερη ισπανική ταινία που κέρδισε Βραβείο Όσκαρ καλλίτερης ξενόγλωσσης ταινίας και 9 Βραβεία Γκόγια της Ακαδημίας Τεχνών και Κινηματογραφικών Επιστημών της Ισπανίας.

Τους πρώτους μήνες του ισπανικού εμφυλίου, ένας νεαρός Άγγλος κομουνιστής αφήνει το Λίβερπουλ για να καταταγεί στις Διεθνείς Ταξιαρχίες του δημοκρατικού στρατού στο μέτωπο της Αραγονίας και βιώνει τις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των αναρχικών του POUM και των δημοκρατικών των Διεθνών Ταξιαρχιών.

Ένα μπουλούκι κωμικών προσπαθεί να διασκεδάσει τους στρατιώτες του δημοκρατικού στρατού στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η Καρμέλα, ο Παουλίνο και ο Γκουστάβετε κατευθύνονται προς τη Βαλένθια αλλά μπαίνουν κατά λάθος σε περιοχή του εθνικού στρατού, όπου πιάνονται αιχμάλωτοι. Ο μόνος τρόπος να σώσουν τη ζωή τους είναι να δώσουν μια παράσταση για μια ομάδα στρατιωτικών, πράγμα που αντιτίθεται με την ιδεολογία τους.
Η ταινία έχει κερδίσει 13 Βραβεία Γκόγια.

Στη μεταπολεμική Ισπανία και με φόντο το τοπίο του καστελιάνικου οροπεδίου, ένα οκτάχρονο κορίτσι έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τον θάνατο μέσα από την ταινία του Φρανκεστάιν αλλά και αυτόν ενός αντάρτη που βρίσκει καταφύγιο σε μια εγκαταλελειμμένη στάνη. Μια λυρική κατάδυση για την ανακάλυψη της αλήθειας με τα μάτια ενός παιδιού.
Για πρώτη φορά απονεμήθηκε το Χρυσό Κοχύλι του Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν (1973) σε ισπανική ταινία, σηματοδοτώντας έτσι μια νέα ελπιδοφόρα εποχή για τον ισπανικό κινηματογράφο.