ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ

Η ιδιοφυία του Τσάπλιν σε όλο της το μεγαλείο. Ένας ανεμοστρόβιλος χιούμορ, σλάπστικ, πάθους, μελοδράματος και ποιητικών συναισθημάτων, ένα κωμικό ρομάντσο με τη μορφή παντομίμας, το οποίο υπήρξε η αγαπημένη ταινία όλων των εποχών για τον Όρσον Ουέλες.

Ο γνωστός αλητάκος του Τσάπλιν ερωτεύεται με πάθος μια πάμφτωχη τυφλή ανθοπώλισσα και κάνει τα πάντα για να τη βοηθήσει, χωρίς αυτή να το γνωρίζει. Ξοδεύει και την τελευταία του δεκάρα για να αγοράσει τα λουλούδια της, εκμεταλλεύεται τη σχέση του με έναν εκκεντρικό μεγιστάνα για να τη στηρίζει οικονομικά, της αφήνει τα χρήματα που χρειάζεται για να κάνει την πολυπόθητη εγχείρηση που θα αποκαταστήσει την όραση της και βρίσκεται στη φυλακή, κατηγορούμενος για κλοπή. Όταν αποφυλακίζεται, η κοπέλα που στο μεταξύ έχει γιατρευτεί συναντά τον ρακένδυτο ανθρωπάκο με τη μεγάλη καρδιά, αγνοώντας ότι πρόκειται για τον ευεργέτη της μέχρι τη στιγμή που θα αγγίξει τα χέρια του σε ένα από τα πιο συγκινητικά κινηματογραφικά φινάλε της μεγάλης οθόνης.

Η πρώτη ομιλούσα και ηχητική ταινία του Τσάπλιν, δεκατρία χρόνια μετά την εισαγωγή του ήχου, είναι μια γενναία και ανελέητη πολιτική σάτιρα για την άνοδο του Χίτλερ και του Ναζισμού. Η ταινία απαγορεύτηκε από τους Χίτλερ, Μουσολίνι και Φράνκο ενώ ήταν υποψήφια για 5 όσκαρ. Σατιρίζοντας τον Χίτλερ, ο Τσάπλιν υποδύεται εδώ ένα διπλό ρόλο.

Αρχικά είναι ο Αντενόιντ Χίνκελ, ο μεγάλος δικτάτορας του τίτλου και δεσποτικός διοικητής της χώρας της Τομανίας και μετά είναι ένας αμνησιακός Εβραίος κουρέας που επιστρέφει ως ήρωας από τα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για να ανακαλύψει πως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το μαγαζάκι του αποτελεί μέρος ενός γκέτο στο οποίο προΐστανται κτηνώδεις λοκατζήδες του Χίνκελ ενώ ο ίδιος λόγω της εκπληκτικής ομοιότητας του με τον δικτάτορα βρίσκεται μπλεγμένος σε απίστευτες περιπέτειες. Σκηνές όπως αυτή που ο Τσάπλιν χορεύει μπαλέτο με την Υδρόγειο, του τουρτοπόλεμου ανάμεσα στον Χίνκελ και τον Μπεντσίνο Ναπαλόνι (δικτάτορα της Βακτηριδίας), της πύρινης ομιλίας του Χίνκελ που λιώνει τα μικρόφωνα ανήκουν στις πιο ανεξίτηλες στιγμές της κινηματογραφικής ιστορίας.

Το ευφυές και προφητικό σχόλιο του Τσάπλιν (και η τελευταία βουβή ταινία του) πάνω στην παράνοια της βιομηχανικής εποχής, της μοντέρνας κοινωνίας και της τεχνολογικής προόδου. Κοινωνική κριτική, σουρεαλισμός, ανθρωπισμός και ψυχαγωγία συνυπάρχουν μοναδικά σε ένα σπαρακτικό αριστούργημα, γεμάτο υπέροχα ενορχηστρωμένες κωμικές σκηνές ανθολογίας

Ο Τσάπλιν είναι ένας εργάτης φάμπρικας που προσπαθεί να συγχρονιστεί με τη γραμμή παραγωγής σφίγγοντας βίδες, ενώ το τυραννικό αφεντικό του παρακολουθεί το προσωπικό μέσα από μόνιτορ σε στυλ «Μεγάλος Αδελφός». Όταν συναντάει και ερωτεύεται μια ορφανή κοπέλα του δρόμου, οι δυο τους ονειρεύονται μια πιο όμορφη και ήρεμη ζωή μακριά από τον αστικό εφιάλτη της μοντέρνας βιομηχανικής κοινωνίας, όμως μια σειρά από ατυχή περιστατικά τον καθιστούν διαρκώς παρεξηγημένο και κυνηγημένο...