ΕΤΣΙ ΕΙΜΑΙ - ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για ένα αγόρι με Σύνδρομο Ντάουν. Ο πατέρας του αγοριού, Ντουάιτ Λ. Κόρ, ερασιτέχνης σκηνοθέτης και βετεράνος πιλότος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γύρισε αρχικά την ταινία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, ενσωματώνοντας ερασιτεχνικά βίντεο με το γιο του σε παιδική και εφηβική ηλικία. Το 2006, ο εγγονός του Ντουάιτ, Τζορτζ Ίνγκμαϊρ, καθώς έκανε έρευνα για μια ταινία μεγάλου μήκους αφιερωμένη στην ερασιτεχνική κινηματογραφική δραστηριότητα του παππού του, ανακάλυψε τα φιλμ του και ένα ξεχωριστό αρχείο ήχου με την αφήγηση. Η ταινία εξετάζει αντιλήψεις πάνω στο Σύνδρομο Ντάουν από διαφορετικές οπτικές γωνίες: του αγοριού, της αδελφής και του πατέρα του. Ο ειλικρινής και θερμός τόνος της αφήγησης προσδίδει μια ιδιαίτερη συγκινησιακή φόρτιση στην ταινία. Η ιστορία που ξετυλίγεται ρίχνει φως στις δυσκολίες αλλά και στην ευλογία του να μεγαλώνει κανείς ένα παιδί με ειδικές ανάγκες.

Η ζωή της Χριστίνης γίνεται ταινία. Η Χριστίνη, μια κοπέλα 31 ετών με σύνδρομο Down, ζει την καθημερινότητά της σε κέντρο εκπαίδευσης και απασχόλησης ατόμων νοητικά υστερούντων. Ντύνεται, βάφεται, φλερτάρει, και θέλει να αρέσει – ο έρωτας κατέχει κεντρική θέση στη ζωή της. Η ιδιαίτερη όμως ενασχόλησή της με το θέατρο και η συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση Bella Venezia, των Γιώργου Διαλεγμένου και Λευτέρη Βογιατζή, τη φέρνουν στο επίκεντρο του προβληματισμού που αναφέρεται στην ένταξη των νοητικά υστερούντων ατόμων στη λεγόμενη «κεντρική ζωή». Η Πριγκίπισσα Χριστίνη έχει προβληθεί για εκπαιδευτικούς και διδακτικούς σκοπούς στο πλαίσιο του σεμιναρίου Η εξοικείωση των παιδιών με την «εικόνα» και την «ιδέα» της αναπηρίας, που έγινε το 2009 στην ΑΘήνα, καθώς και στο πλαίσιο του μαθήματος «Εκπαίδευση ατόμων με νοητική καθυστέρηση» του Προπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών του τμήματος Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Μια ομάδα παιδιών από το Εργαστήρι Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης της Αλεξανδρούπολης θέλει να μετατρέψει μια ιδέα σε ταινιάκι. Η ιδέα αφορά την εξέταση των ορίων μεταξύ μύθου και πραγματικότητας πίσω από την ιστορία του Κύκλωπα Πολύφημου από την Οδύσσεια του Ομήρου. Σύμφωνα με το μύθο, ο Kύκλωπας ζούσε σε μια παράξενη σπηλιά λίγα χιλιόμετρα μακριά απ’ το σχολείο τους. Η ομάδα μάς καλεί στο σχολείο τους όπου επισκεπτόμαστε τα εργαστήριά τους και βλέπουμε την παιδική δημιουργικότητα να ξεδιπλώνεται, καθώς παράλληλα συνεχίζεται η συζήτηση πάνω στο μύθο. Ποιοι ήταν οι Κύκλωπες και ποια ήταν η πραγματική τους φύση;

Βάσει ποιου κριτηρίου θεωρείται ένας άνθρωπος συγκροτημένος και ικανός και κάποιος άλλος ανάπηρος και ανεπαρκής; Στην ταινία ακούγονται –ανάμεσα στις φωνές πολλών αυτιστικών– εκείνοι που διαφωνούν με την ιδέα ότι πρέπει να «θεραπευτούν» κι εκείνοι που η ζωή τους αποτελεί ζωντανό παράδειγμα του τι σημαίνει ολοκλήρωση. Κεντρικός άξονας της ταινίας είναι οι ζωές τριών ανθρώπων που βρίσκονται σε κρίσιμο ηλικιακό στάδιο και πάσχουν από αυτισμό. Η 3χρονη Βάιολετ αφομοιώνει τον κόσμο των αισθήσεων και μαθαίνει τρόπους να κινείται σ’ αυτόν. Ο έφηβος Νίκολας αρχίζει να αποδέχεται τη διάγνωσή του και την ίδια του την ταυτότητα. Η Πάολα έμαθε πρόσφατα για την ασθένειά της και προσπαθεί να ισορροπήσει τη ζωή της ανάμεσα στη δουλειά της για την προάσπιση του αυτισμού και στις απαιτήσεις της κατ’ οίκον διδασκαλίας του γιου της και της διευθέτησης του υπό διάλυση γάμου της. Μέσα απ’ την εξέταση των διαφορών στη συμπεριφορά και στην αντίληψη από μέρους των αυτιστικών –διαφορών που τους απομακρύνουν από την κοινωνία που ορίζει τα πρότυπα και που τους καλεί να τα ακολουθήσουν– ο ορισμός του «φυσιολογικού» τίθεται υπό αμφισβήτηση. Εντέλει, η ταινία καταφέρνει να διευρύνει την έννοια του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

«Είμαι σαν ένας ερημίτης σ’ ένα νησί». Έτσι περιγράφει ο Πάτρικ τη ζωή του αυτιστικού που ζει παγιδευμένος στο σώμα του. Διαθέτοντας τη σοφία ενός στοχαστή και τα όνειρα και τους φόβους ενός εφήβου, ο Πάτρικ γίνεται οδηγός μας στον κόσμο του και μας επιτρέπει να δούμε, έστω και φευγαλέα, τα συναισθήματά του. H ταινία ακολουθεί τον Πάτρικ στο σχολείο, στο χρόνο που περνά με την οικογένειά του αλλά και μόνος του, και μεταφέρει στην οθόνη τις μύχιες σκέψεις του, αποκαλύπτοντας τη ματιά του η οποία συνήθως περιβάλλεται απ’ την ομίχλη της κατάστασής του. Αυτό που μας αποκαλύπτεται είναι μια πολυσύνθετη, φιλοσοφημένη ψυχή. Βλέπουμε έτσι μια αποστολή που μπορεί να επιτελέσει ο κινηματογράφος: να μας επιτρέψει να κοιτάξουμε –χωρίς οίκτο, αλλά με συμπόνια– μέσα στη ζωή κάποιου άλλου.

To Αγκαλιάσιμοι είναι μια ταινία για την ομορφιά, το χάρισμα και την αγνή χαρά των ανθρώπων που πάσχουν από την σπάνια γενετική ασθένεια Σύνδρομο Ουίλλιαμς. Παρά τις γνωστικές δυσκολίες, οι άνθρωποι με Σύνδρομο Ουίλλιαμς είναι εξαιρετικά δημιουργικοί και έχουν πλήρη αντίληψη της διαφορετικότητάς τους. Το πάθος και το ταλέντο τους στη μουσική είναι τέτοιο που δεν μπορεί να περιγραφεί, αλλά ούτε και να εξηγηθεί επιστημονικά. Η ταινία περιλαμβάνει μαρτυρίες σημαντικών ερευνητών της ασθένειας από το Ινστιτούτο Σαλκ, το Χάρβαρντ και άλλα κορυφαία ερευνητικά κέντρα, αλλά η καρδιά της αφήγησης είναι κάποιες θαυμάσιες συναντήσεις με ανθρώπους που πάσχουν από Ουίλλιαμς καθώς παίζουν μαζί μουσική, συγχρωτίζονται και γοητεύουν το κοινό.

Για δεκαετίες, η γαλλίδα ηθοποιός Σαντρίν Μποναίρ κατέγραφε με την κάμερα την αυτιστική αδελφή της, Σαμπίν. Παρόλο που η Σαμπίν ήταν αλλόκοτη, απρόβλεπτη και ευέξαπτη, διέθετε εξυπνάδα και ταλέντο, μπορούσε να διαβάζει και να γράφει, είχε μάθει να μιλά αγγλικά και να παίζει κομμάτια του Μπαχ στο πιάνο και μπορούσε να νιώσει τη χαρά. Λάτρευε την Αμερική και η Σαντρίν την πήγε εκεί ταξίδι. Μπορούσε να ταξιδέψει – ήταν τόσο ευτυχισμένη! Σήμερα, όμως, στα 38 της χρόνια, κλεισμένη στο ίδρυμα, η Σαμπίν κλαίει. Από χαρά, λέει. Αλλά είναι ένας κατεστραμμένος άνθρωπος, καταρρακωμένη ύστερα από πέντε χρόνια στο ψυχιατρείο, παίρνοντας πολύ δυνατά φάρμακα, χωρίς να έχει διαγνωστεί, γεμάτη ανασφάλειες, νωθρή και βαρύτερη κατά 30 κιλά, επαναλαμβάνει συνέχεια τα ίδια, της τρέχουν τα σάλια και τα χέρια της τρέμουν.

Η πρώτη ταινία της Τζένιφερ Βεντίτι είναι μια ιστορία ενηλικίωσης που δεν φοβάται να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους· μια οδύσσεια στα μύχια της ψυχής ενός Αμερικανού εφήβου. Ακολουθώντας τον Μπίλι στις βόλτες του με το ποδήλατο στη μικρή κωμόπολη της πολιτείας του Μέιν, τον βλέπουμε να διασχίζει το γεμάτο απογοητεύσεις χάσμα μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, να παλεύει με την απομόνωση και την πρώτη νεανική αγάπη. Άλλοτε αισιόδοξη κι άλλοτε ανησυχαστική, η ταινία μάς δείχνει τον κόσμο μέσα απ’ τη προσωπική ματιά ενός εκφραστικού και φαινομενικά ατρόμητου αουτσάιντερ. Αφότου τελείωσε η ταινία ο Μπίλι διαγνώστηκε με Asperger.

Σ’ ένα φούρνο στο Εδιμβούργο, μια ομάδα εργαζομένων με μαθησιακές δυσκολίες φτιάχνουν διαφορετικά είδη βιολογικού ψωμιού, το οποίο μοιράζεται καθημερινά σε μαγαζιά και καφετέριες της πόλης. Οι εργαζόμενοι συνεννοούνται χρησιμοποιώντας προσωπικούς τρόπους έκφρασης και τη νοηματική γλώσσα, φανερώνοντάς μας μια σειρά πολύπλοκων διαπροσωπικών σχέσεων μεταξύ τους αλλά και με τους κοινωνικούς τους λειτουργούς. Ο φούρνος Γκάρβαλντ αποτελεί πρωτοβουλία ενός κέντρου που έχει εμπνευσθεί απ’ τις ιδέες του Ρούντολφ Στάινερ. Εκεί, οι εργαζόμενοι ανακαλύπτουν τις ατομικές τους ικανότητες και τη δημιουργικότητά τους σ’ ένα περιβάλλον κοινωνικοποίησης.

Προτού διαγνώσουν στο γιο του Σάμιουελ εγκεφαλική παράλυση, ο φωτορεπόρτερ Νταν Χαμπίμπ σπάνια σκεφτόταν το θέμα της συμπερίληψης των ατόμων με αναπηρίες. Τώρα αυτό το θέμα είναι καθημερινά στη σκέψη του. Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ Μαζί κι ο Σάμιουελ, που γυρίστηκε στη διάρκεια τεσσάρων χρόνων, καταγράφει με ειλικρίνεια την προσπάθεια των μελών της οικογένειας Χαμπίμπ να συμπεριλάβουν τον Σάμιουελ σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Η ταινία παρουσιάζει και άλλες τέσσερις οικογένειες με ανάλογες εμπειρίες συμπερίληψης καθώς και συνεντεύξεις με δασκάλους, νέους, γονείς και ειδικούς επί θεμάτων αναπηρίας. Το Μαζί κι ο Σάμιουελ είναι μια έντονα προσωπική, με πάθος γυρισμένη ταινία που καταγράφει τους πολιτισμικούς φραγμούς και τα όρια που θέτει το σύστημα στη συμπερίληψη.

Η ταινία παρουσιάζει το αξέχαστο ταξίδι μιας οικογένειας η οποία πηγαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρει το θαύμα που θα θεραπεύσει το γιο τους. Μια μεγαλειώδης και συναισθηματικά φορτισμένη ιστορία, που αποτελεί απτή απόδειξη του ανοιχτού πνεύματος και της πίστης της οικογένειας των Άιζακσον μπροστά στην ευκαιρία να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Απ’ τη στιγμή που ένιωσε ότι η συμβατική ιατρική αδυνατούσε να τους βοηθήσει, ο δημοσιογράφος Ρούπερτ Άιζακσον ξεκίνησε με τη γυναίκα του Κρίστεν και τον 5χρονο αυτιστικό τους γιο Ρόουαν, καβάλα πάνω σε άλογα, να ζητήσει βοήθεια από τους θρυλικούς σαμάνους της Βόρειας Μογγολίας. Το αποτέλεσμα του ταξιδιού μάς αφήνει άφωνους. Ο Πίτερ Ντεμπρούζ, κριτικός του περιοδικού Variety, έγραψε, «Αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ παρουσιάζει την ιστορία από διαφορετικά σημεία πρόσβασης: το θέμα του αυτισμού, τις εναλλακτικές θεραπείες, αλλά και τη γοητεία ενός ταξιδιού στη μακρινή, αδάμαστη Μογγολία. Η ταινία τολμά να είναι πνευματική χωρίς να μπαίνει στο ναρκοπέδιο της πίστης, και μέσα από μια προσεκτική προσέγγιση, θα μπορούσε να έχει ισχυρό αντίκτυπο σ’ ένα ιδιαίτερο κοινό».

To Χάους Μπούκεν κοντά στο Βούπερταλ είναι ένα ίδρυμα για αυτιστικούς που έχει ως στόχο να τους παρέχει στέγη για ολόκληρη την ενήλικη ζωή τους. Ο ντοκιμαντερίστας Βόλφραμ Ζέγκερ προσέγγισε τους ενοίκους με τρυφερότητα και πολλή υπομονή. Είναι σαν να μπαίνει κανείς σ’ έναν παράξενο κόσμο που μερικές φορές είναι δύσκολο να τον αντέξει. Οι αυτιστικοί μοιάζουν με ηθοποιούς σε θέατρο του παραλόγου. Μόνο που αυτό το έργο δεν έχει σκηνοθέτη και κανείς δεν ξέρει τι τους κινεί. Ο Ζέγκερ, που τελεί και χρέη οπερατέρ, καταφέρνει να καταγράψει εικόνες που επιτρέπουν στους θεατές να νιώσουν το μέγεθος της αναπηρίας και το πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η ζωή πλάι σε ανθρώπους που πάσχουν από αυτισμό.

Μια φορά κι έναν καιρό, κοντά σε μια μεγάλη πόλη που την έλεγαν Αθήνα, ήταν ένα προάστιο που το έλεγαν Νέα Πεντέλη. Εκεί τα Χριστούγεννα πάντα χιόνιζε, κοντά σ’ ένα πανέμορφο σπίτι που το λέγαν «Μαργαρίτα». Ξαφνικά, βγήκε ο ήλιος και τα χιόνια έλιωσαν, κι η Μαργαρίτα άνθισε κι έβγαλε λουλουδάκια. Κι εκεί μαζεύτηκαν πολλά παιδάκια, και μιλάγανε, και τρώγανε, και πίνανε, και παίζανε, και δουλεύανε, και γελάγανε, κι ερωτευόντουσαν, και κάθε μέρα υπήρχε ατελείωτη χαρά. Ώσπου ένα πρωινό αποφάσισαν μαζί με το δάσκαλό τους να ανεβάσουν ένα θεατρικό έργο. Διάλεξαν το γιαπωνέζικο παραδοσιακό παραμύθι Το κορίτσι με το πανέρι στο κεφάλι.

Ο Δημήτρης είναι ένας έφηβος με νοητική υστέρηση, ο οποίος φοιτά σ’ ένα σχολείο της Αττικής για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Το σχολείο, όμως, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υποδομών, εξοπλισμού, συντήρησης, και μεγάλες ελλείψεις σε εξειδικευμένα προγράμματα. Οι διαφορετικές περιπτώσεις μαθητών με ειδικές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως μία ενιαία κατηγορία, με αποτέλεσμα να βρίσκονται όλα τα παιδιά αυτά σε μία «γκρίζα περιοχή» εκπαιδευτικής υποβάθμισης. Bλέπουμε από κοντά τους γονείς του Δημήτρη –τη Γιάννα και τον Ματθαίο– να προσπαθούν να βρουν τρόπους που θα εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση στον Δημήτρη.

Η χορευτική ομάδα Danza Down από τη Μαδρίτη μαγεύει το κοινό με τις παραστάσεις της κλασικού μπαλέτου, παραδοσιακών ισπανικών χορών και μιούζικαλ. Αυτό που κάνει ξεχωριστή αυτή την ομάδα είναι το γεγονός ότι τα μέλη της πάσχουν από Σύνδρομο Ντάουν. Κάτω από την υπομονετική σκηνοθετική καθοδήγηση και τη φροντίδα του Ελίας Λαφουέντε, τα παιδιά και οι ενήλικες που πάσχουν από το σύνδρομο εξελίσσονται, αποκτούν αυτοπεποίθηση και μαθαίνουν ν’ αγαπούν τη μουσική και τον χορό.

Όταν ανυποψίαστος πιαστείς στη Φάκα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι έφτασε το τέλος. Η Φάκα αποτελεί μια ταινία τεκμηρίωσης για την αποκατάσταση των αναπήρων (και όχι μόνο). Ψυχιατρεία-αποθήκες ανθρώπων και ξενώνες που βρίσκονται σε κίνδυνο στη χριστουγεννιάτικη Αθήνα. Ο Διονύσης είναι 34 χρόνων και ζει με τη μητέρα του. Είναι τετραπληγικός και έχει ελαφρά νοητική καθυστέρηση. Αγαπά τις κυριακάτικες βόλτες, το τραγούδι, να μιλά στο τηλέφωνο και να πίνει κρυφά κόκα κόλα! Το μέλλον του είναι αβέβαιο. Όπως λέει κι ο ίδιος: «Είναι πάρα πολύ δύσκολα στη σημερινή κοινωνία που ζούμε. Καλά, οι γονείς μας θα φύγουνε, αλλά εμείς, τα παιδιά, τι έχουμε να δούμε;»

Μια βραβευμένη Καναδή σκηνοθέτις στρέφει τον φακό της στον 12χρονο γιο της Άνταμ σ’ ένα δυνατό, πρωτοποριακό ντοκιμαντέρ για το πώς μεγαλώνουν τα αυτιστικά παιδιά. Ο Άνταμ πάσχει από Σύνδρομο Άσπεργκερ, μια έντονη μορφή αυτισμού που χαρακτηρίζεται από κοινωνικά και συναισθηματικά ανάρμοστη συμπεριφορά. Καθώς ο Άνταμ αδυνατεί να έχει μια φυσιολογική κοινωνική επαφή με τους συμμαθητές του, το σχολείο γίνεται γι’ αυτόν εφιάλτης. Τον αποκλείουν και τον φοβερίζουν συστηματικά, ενώ αναγκάστηκε να φύγει από το τελευταίο του σχολείο όταν ένα άλλο αγόρι τον απείλησε με μαχαίρι. Μέσα από μια σπάνια, προσωπική σκιαγράφηση μιας ολοένα και πιο συνηθισμένης μορφής αυτισμού, η ταινία αποτυπώνει τη δραματική οικογενειακή ζωή του Άνταμ καθώς αγωνίζεται να υπερβεί τις δυσκολίες, να αποφοιτήσει απ’ το δημοτικό και να καταλάβει τους νταήδες συμμαθητές του, τα κορίτσια και τη ζωή στον πραγματικό κόσμο.

Μια στοργική αδελφή αποφασίζει να πάρει στο σπίτι της τον μεγαλύτερο, διανοητικά καθυστερημένο αδελφό της, θέλοντας έτσι να του προσφέρει τη φροντίδα και την οικογενειακή θαλπωρή που νιώθει ότι αυτός στερήθηκε από την παιδική του ηλικία. Όπως και πολλοί άλλοι ενήλικες που ζουν με το σύνδρομο Ντάουν, ο αδελφός αρχίζει να βιώνει τα συμπτώματα του Αλτσχάιμερ. Ο πιο μεγάλος φόβος της αδελφής γίνεται τώρα πραγματικότητα, «Τι θα συμβεί αν δεν μπορέσει να τον κρατήσει στο σπίτι για πάντα;» Με πρόσβαση σε πλούσιο υλικό που καταγράφηκε κατά τη διάρκεια τεσσάρων χρόνων, η ταινία αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση για το βάθος της αδελφικής αγάπης και για τις δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν πολλές οικογένειες που ζουν αντιμέτωπες με τη συχνά σκληρή πραγματικότητα των γηρατειών.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Νίκι Γκότλιμπ, ενός παιδιού-ιδιοφυΐα, ο οποίος, στα 21 του χρόνια, διαγνώστηκε με Σύνδρομο Άσπεργκερ. Οι άνθρωποι που υποφέρουν απ’ αυτή την ασθένεια, η οποία είναι ένα είδος αυτισμού, είναι συνήθως ιδιαίτερα έξυπνοι –συχνά διάνοιες σε κάποια θέματα– αδυνατούν, όμως, να αποκτήσουν σωστές κοινωνικές δεξιότητες. Η συμπεριφορά τους θεωρείται συχνά αλλόκοτη και απρεπής. Σήμερα, ένα στα 160 παιδιά γεννιέται με κάποια μορφή αυτισμού. Παρόλο που για τα παιδιά υπάρχουν ολοένα και περισσότερες μορφές στήριξης, είναι πολύ λίγοι οι οργανισμοί και τα προγράμματα που εστιάζουν στους ενήλικες πάσχοντες, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια ολόκληρη «χαμένη» γενιά ανθρώπων που, όπως ο Νίκι, κουβαλούν αυτήν την πολύπλοκη διαταραχή και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους στη ζωή. Η ταινία ακολουθεί τον Νίκι καθώς παλεύει να εγκαταλείψει την ασφάλεια της οικογενειακής εστίας και την παρηγοριά των αγαπημένων του τηλεοπτικών σειρών και να βρει δουλειά κι ένα δικό του σπίτι. Η ταινία, σκηνοθετημένη από την αδελφή του Νίκι, Λίζι Γκότλιμπ, παρουσιάζει και τη δική της προσπάθεια να γνωρίσει τη μυστηριώδη εσωτερική ζωή του αδελφού της και να κατανοήσει το Σύνδρομο Άσπεργκερ και τους ανθρώπους που πάσχουν απ’ αυτό.

Το πορτρέτο μιας γυναίκας που προσπαθεί απεγνωσμένα να κατανοήσει την πολύπλοκη ασθένεια που ελέγχει το γιο της. Μια διαδρομή μέσα από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς, όπου κάθε στάση ανοίγει ένα νέο μονοπάτι προς την καρδιά του αυτισμού – και φανερώνει εντυπωσιακά διαφορετικές πτυχές του γιου της γυναίκας όσο εκείνη προχωρά προς το τέλος της αναζήτησής της. Ο αυτισμός είναι μια πάθηση χωρίς γνωστή αιτία ή θεραπεία, αλλά προσβάλλει 1 στα 150 παιδιά. Η ταινία αναλύει ενδελεχώς τον αυτισμό, αντιμετωπίζοντάς τον ως ένα ολοένα διογκούμενο παγκόσμιο ζήτημα.

Φεβρουάριος 2009, στο Εργαστήρι Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Κατάρτισης (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ.) του Άργους Ορεστικού στο Νομό Καστοριάς. Μια ομάδα παιδιών δουλεύουν με τα χέρια τους αποκαλύπτοντας σκέψεις για τον εαυτό τους.

Η ταινία αποτελεί μια σπάνια, προσωπική ματιά στις ζωές ορισμένων οικογενειών, κάποιο μέλος των οποίων πάσχει από το σύνδρομο Εύθραυστου X. Το σύνδρομο Εύθραυστου Χ είναι η κύρια γνωστή αιτία της κληρονομικής διανοητικής στέρησης και του αυτισμού. Η διαταραχή αλλάζει μόνιμα και δραστικά τις ζωές των παιδιών, των γονιών και των υπολοίπων μελών της οικογένειάς τους. Πολλές φορές δεν γίνεται διάγνωση ή όταν γίνεται είναι λανθασμένη γιατί ο κόσμος αγνοεί την ύπαρξη του συνδρόμου, ενώ η ιατρική κοινότητα συχνά δεν είναι ενημερωμένη. Η ταινία εξηγεί τι ακριβώς είναι το σύνδρομο Εύθραυστου Χ και πώς μεταδίδεται, παρουσιάζει τον καθημερινό αγώνα εκείνων που πάσχουν απ’ αυτό και αναδιφά τη βαθιά απογοήτευση και το φόβο των οικογενειών που το βιώνουν. Καθώς οι ιστορίες ξετυλίγονται, προκύπτουν σημαντικά θέματα όπως η επιλογή ή όχι της αναπαραγωγής, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η γήρανση ενός παιδιού που είναι σ’ όλη του τη ζωή εξαρτημένο, καθώς και οι ηθικές παράμετροι της γενετικής «διόρθωσης» εκείνων που βιώνουν αναπηρίες.