26ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Ενώπιόν μας ξεδιπλώνεται η ιστορία μιας γυναίκας που λέγεται Κιάρα. Είναι ηθοποιός, κόρη του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και της Κατρίν Ντενέβ. Ένα καλοκαίρι, σε κατάσταση απόλυτης ταραχής στη ζωή της, πείθει τον εαυτό της πως θα έπρεπε να ζει τη ζωή του πατέρα της. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ντύνεται, μιλά και αναπνέει σαν εκείνον, σε τόσο έντονο βαθμό ώστε οι γύρω της αρχίζουν να την αποκαλούν «Μαρτσέλο».

C’est l’histoire d’une femme qui s’appelle Chiara. Elle est actrice, elle est la fille de Marcello Mastroianni et Catherine Deneuve et le temps d’un été, chahutée dans sa propre vie, elle se raconte qu’elle devrait plutôt vivre la vie de son père. Elle s’habille désormais comme lui, parle comme lui, respire comme lui et elle le fait avec une telle force qu’autour d’elle, les autres finissent par y croire et se mettent à l’appeler « Marcello ».

Η Νόρα είναι μια 50χρονη καθαρίστρια που ζει φροντίζοντας την μικρή της οικογένεια σ’ ένα οικιστικό συγκρότημα στη βόρεια Μασσαλία. Ανησυχεί για τον εγγονό της, τον Ελίς, ο οποίος βρίσκεται εδώ και μήνες στη φυλακή για ληστεία και αναμένει τη δίκη του με αγωνία και αισιοδοξία. Η Νόρα κάνει ό,τι μπορεί ώστε η αναμονή να είναι όσο το δυνατό λιγότερο επώδυνη... Γυρισμένη από μία από τις πιο σημαντικές ανερχόμενες ηθοποιούς του γαλλικού σινεμά, η ταινία στρέφει τη νεορεαλιστική ματιά της στον θερμό, χαοτικό πυρήνα μιας φτωχής οικογένειας της Μασσαλίας, που έχει για στυλοβάτη την αγάπη μιας μάνας.

Η παιδική ηλικία του Paul Dédalus, alter ego του σκηνοθέτη της ταινίας Αρνό Ντεπλεσέν (που έχει μάλιστα κάνει την εμφάνισή του και σε τρεις παλαιότερες ταινίες της φιλμογραφίας του), και η μύησή του στον κινηματογράφο: πρώτα ως θεατής, έπειτα ως σινεφίλ και τελικά ως σκηνοθέτης.

L'enfance de Paul Dédalus, alter-ego de Arnaud Desplechin, et comment il s'est initié au cinéma : d'abord comme spectateur, puis cinéphile, et enfin réalisateur.

Ο Νοτιοαφρικανός φωτογράφος Έρνεστ Κόουλ ήταν ο πρώτος που αποκάλυψε στον κόσμο τη φρίκη του Απαρτχάιντ. Το βιβλίο του με τίτλο House of Bondage, που κυκλοφόρησε το 1967, τον οδήγησε στα 27 του χρόνια εξόριστο από την πατρίδα του, με αποτέλεσμα να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στη Νέα Υόρκη και στην Ευρώπη δίχως να έχει ποτέ την ευκαιρία να επιστρέψει στις ρίζες του. Ο Ραούλ Πεκ αφηγείται τη ζωή, τους αγώνες και την οργή του για τη σιωπή του Δυτικού κόσμου απέναντι στις φρικαλεότητες της εξουσίας του Απαρτχάιντ. Επιπλέον, μας ξεναγεί στα απίθανα γεγονότα του 2017, όταν 60.000 αρνητικά από τη δουλειά του ανακαλύφθηκαν σε μια θυρίδα σουηδικής τράπεζας.

Ernest Cole, photographe sud-africain, a été le premier à exposer au monde entier les horreurs de l'apartheid. Son livre House of Bondage, publié en 1967 alors qu'il n'avait que 27 ans, l’a conduit à s'exiler à New York et en Europe pour le reste de sa vie, sans jamais retrouver ses repères. Raoul Peck raconte ses errances, ses tourments d’artiste et sa colère au quotidien, face au silence ou la complicité du monde occidental devant les horreurs du régime de l’Apartheid. Il raconte aussi comment, en 2017, 60 000 négatifs de son travail sont découverts dans le coffre d'une banque suédoise.

Η Σελίν ανυπομονεί να γίνει μητέρα, όμως δεν είναι αυτή που έχει μείνει έγκυος: είναι η σύζυγός της, η Ναντιά, εκείνη που σε τρεις μήνες θα γεννήσει την κόρη τους. Αντιμέτωπη με το βλέμμα των φίλων, της οικογένειας, αλλά και του νόμου, αναζητά με πάθος τον ρόλο, τη θέση και τα δικαιώματά της.

Céline attend l’arrivée de son premier enfant. Mais elle n’est pas enceinte. Dans trois mois, c’est Nadia, sa femme, qui donnera naissance à leur fille. Sous le regard de ses amis, de sa mère, et aux yeux de la loi, elle cherche sa place et sa légitimité.

Η Μάγια και ο μπαμπάς της ζουν σε διαφορετικές χώρες. Για να διατηρήσει τον δεσμό με την κόρη του και να συνεχίσει να της λέει ιστορίες, της ζητά κάθε βράδυ το ίδιο πράγμα: «Μάγια, δώσε μου έναν τίτλο!», και από τον τίτλο αυτό φτιάχνει ένα κινούμενο σχέδιο με εκείνη στη θέση της κεντρικής ηρωίδας. Μέσα από τις περιπέτειες που αφηγείται ο Πιερ Νινέ, ο Μισέλ Γκοντρί ζωντανεύει ένα ποιητικό και διασκεδαστικό ταξίδι που θα κάνει τους μικρούς να ονειρευτούν και τους μεγάλους να χαμογελάσουν!

Maya et son papa vivent dans deux pays différents. Pour maintenir le lien avec sa fille et continuer à lui raconter des histoires, son papa lui demande chaque soir « Maya, donne-moi un titre ». À partir de ce titre, il lui fabrique alors un dessin animé dont elle est l’héroïne. À travers ces aventures racontées par Pierre Niney, Michel Gondry donne vie à un voyage poétique et amusant qui fera rêver les petits…et sourire les grands.

Ο Μπιραχιμά, ένα δεκάχρονο ορφανό αγόρι από τη Γουινέα, είναι αναγκασμένος να εγκαταλείψει το χωριό του και να διασχίσει τα σύνορα, με την ελπίδα να βρει μια θεία του στη Λιβερία. Το νεαρό αγόρι ακολουθεί τα βήματα ενός περιπλανώμενου αφηγητή, που γίνεται ο πνευματικός οδηγός του. Στην πορεία ωστόσο, η συνάντησή του με παιδιά-στρατιώτες θα αλλάξει δραστικά τη μοίρα του αγοριού. Στρατολογημένος παρά τη θέλησή του, σύντομα θα ανακαλύψει τι του επιφυλάσσει ο εφιαλτικός δρόμος του πολέμου.

Birahima, orphelin guinéen d’une dizaine d’années, doit quitter son village pour tenter de passer la frontière et retrouver une tante qui se serait installée au Libéria. Le jeune garçon se met dans les pas de Yacouba, bonimenteur de grands chemins jouant les guides de substitution. Mais sur la route, la rencontre avec des enfants soldats fait basculer le destin de Birahima. Engagé involontaire, que lui réserve le sentier de la guerre ?

Ένας ιδιοκτήτης κυνοτροφείου, βαθιά αγχωμένος από την κλιματική κρίση που μαστίζει τον πλανήτη, ερωτεύεται τηλεφωνικά μια υπάλληλο εξυπηρέτησης πελατών. Μέσα στη δίνη μια φυσικής καταστροφής, ξεκινά ένα ρομαντικό ταξίδι για να τη βρει...

Un propriétaire de chenil, en proie à l'angoisse climatique, tombe amoureux d'une représentante du service clientèle au téléphone. Au milieu d'une catastrophe naturelle, il se lance dans une aventure romantique pour la retrouver..

Μετά τον εγκλεισμό του σε άσυλο, ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ εγκαθίσταται στο Auvers-sur-Oise, στο σπίτι του φιλότεχνου γιατρού Γκασέ. Οι τελευταίες μέρες του σημαδεύονται από συγκρούσεις με τον αδελφό του και την εύθραυστη ψυχική του υγεία. Γίνεται εραστής της Μαργκερίτ, κόρης του γιατρού που τον φιλοξενεί, αλλά εκείνη γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι δεν την αγαπάει: μόνο η τέχνη του έχει τη δύναμη να τον τον κρατήσει στη ζωή.

Après son internement à l’asile, Vincent Van Gogh s’installe à Auvers-sur-Oise chez le docteur Gachet, amateur d’art. Les derniers jours du peintre sont marqués par les relations conflictuelles qu’il entretient avec son frère Théo et sa santé mentale vacillante. Il devient l’amant de Marguerite, la fille de son hôte, mais celle-ci comprend vite qu’il ne l’aime pas, que seul son art le fait vivre.