«ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ»: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ (21-24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016, ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ)

David Kennedy. Γλύπτης. Τόπος διαμονής και «εργασίας», το Σφεντούρι της Αίγινας. Σύντροφός του, η Μάγια. Καλλιτεχνική εμμονή: Οι μορφές των ζώων. Πιο πολύ του αρέσει η κατσίκα του η Νιόβη. Κι όταν τον ρωτούν γιατί του αρέσει να σμιλεύει τις μορφές των ζώων απαντά μονολεκτικά: «Σα ζώο που είμαι...». Την πανάρχαια τεχνική του χαμένου κεριού χρησιμοποιούσε, μέχρι που πια δεν μπορεί στα 80 του. Κι έτσι βρίσκει τη διέξοδο στα ξύλινα κουτάλια για το μαγείρεμα της Μάγιας. «Ο χρόνος πετάει» μας λέει κι έπειτα αναχωρεί...
Επίσημη συμμετοχή στο 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Ιεράπετρας 2015

Στην περιοχή του Γράμμου, ζει ο κυρ Σωτήρης τα τελευταία 80 χρόνια. Κάθε φθινόπωρο ξεκινάει ένα δύσκολο ταξίδι αναζητώντας άγριες μέλισσες στο δάσος. Τα τελευταία χρόνια όμως, δεν τις συναντά στην αφθονία που τις συναντούσε στο παρελθόν... Οι ατέλειωτες ώρες αναμονής μέσα στα δάση τον μετέτρεψαν σε έναν φιλόσοφο που ψάχνει να βρει την αρχή και το τέλος της ανθρωπότητας.
Βραβείο «Γιώργος Κολόζης» στο 3ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας.

Ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο στην Κύπρο από τον Μιχάλη Κακογιάννη. Αποτελεί την προσωπική του μαρτυρία για την κυπριακή τραγωδία και για τα γεγονότα που οδήγησαν στην εισβολή του νησιού από τον Τουρκικό στρατό. Περιλαμβάνει συνεντεύξεις τόσο πολιτικών, με κεντρικό πρόσωπο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, όσο και απλών ανθρώπων.

Το ντοκιμαντέρ Ένας τόπος για όλους συνθέτει την ανθρωπογεωγραφία ενός χωριού της Ρουάντας 20 χρόνια μετά την γενοκτονία. Επιζώντες και δολοφόνοι ζουν ξανά ο ένας δίπλα στον άλλον, ενώ μια νέα γενιά έχει μεγαλώσει μέσα από μια εύθραυστη διαδικασία συμφιλίωσης. Γυρισμένο σε διάστημα τεσσάρων ετών, το ντοκιμαντέρ ζωγραφίζει τα πορτρέτα του Tharcisse και της Benoitte, δύο νέων από την Ρουάντα, στην αναζήτηση τους για ένα καταφύγιο ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος, την εκδίκηση και τη συγχώρεση.
Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Λε Μαν, Γαλλία. Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Ανθρωπολογικού Ντοκιμαντέρ «Ζαν Ρους».

Όταν το εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ στη Θεσσαλονίκη κλείνει, μερικοί εργάτες αποφασίζουν να κάνουν κάτι επαναστατικό: να το καταλάβουν και να το λειτουργη?σουν μο?νοι τους με τις αρχε?ς της άμεσης δημοκρατι?ας. Το εγχείρημά τους εμπνέει ακτιβιστές σε όλο τον κο?σμο, ενω? η πρω?ην διευθύντρια έκπληκτη παρακολουθεί την οικογενειακή επιχείρηση να μετατρέπεται σε σύμβολο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Για τους εργάτες, η αυτοδιαχείριση εξελίσσεται σε μια περιπέτεια επιβίωσης γεμάτη συγκρούσεις. Σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι για να τα καταφέρουν, θα πρέπει να αλλάξουν πρώτα οι ίδιοι...
Επίσημη συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ 2015.

Το ντοκιμαντέρ LUDLOW, οι Έλληνες στους πολέμους του άνθρακα αφηγείται την ιστορία των Ελλήνων μεταναστών που βρέθηκαν στο μακρινό Κολοράντο, στις αρχές του περασμένου αιώνα, να δουλεύουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στα ορυχεία του Ροκφέλερ και που μαζί με χιλιάδες μετανάστες από άλλες χώρες ξεσηκώθηκαν, μετά τη σφαγή του Λάντλοου, παίρνοντας τα όπλα για να υπερασπιστούν τη ζωή τους και το δίκιο τους.
Βραβείο της Βουλής των Ελλήνων «Ανθρώπινες Αξίες» στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Στην Ελλάδα σε διάστημα δεκαπέντε χρόνων η ταυτότητα μιας ανάπτυξης συγκρούστηκε βίαια με μια άλλη. Εκείνη της κρίσης. Της κρίσης της οικονομικής, της κοινωνιολογικής, της περιβαλλοντικής. Επιθυμίες που αποδείχτηκαν πλαστές, καταρρέουν και η κοινωνία αμήχανη ψάχνει να δώσει ταυτότητα στην επιθυμία και στην πραγματική αξία. Τρεις νέοι άνθρωποι, σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας ακολούθησαν ένα διαφορετικό δρόμο για την ανάπτυξη και την ζωή τους.

Ένα ντοκιμαντέρ για την πιο ατίθαση συμμορία στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το 1962 τέσσερα ανήλικα κορίτσια έγιναν πρωτοσέλιδο στον Τύπο της εποχής καθώς έφυγαν απ’ τα σπίτια τους για να κλειστούν σε μοναστήρι. Σκοπός τους να δημιουργήσουν ένα Ίδρυμα για να προσφέρουν καταφύγιο σε παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά. Μισό αιώνα αργότερα, οι πρωτεργάτισσες του Λυρείου Παιδικού Χωριού στο Νέο Βουτζά Αττικής, συνεχίζουν να περιθάλπουν και να φροντίζουν παιδιά χωρίς βοήθεια από το κράτος και την Εκκλησία.
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2016.

Οι σύντροφοι και εραστές Αμέρ και Ραγκντά συναντήθηκαν σε ένα κελί φυλακής στη Συρία πριν από 15 χρόνια. Όταν ο σκηνοθέτης συναντά για πρώτη φορά την οικογένειά τους το 2009, η Ραγκντά είναι και πάλι στη φυλακή, ενώ ο Αμέρ έχει μείνει να φροντίζει μόνος του τα παιδιά τους. Καθώς όμως η Αραβική Άνοιξη σαρώνει την περιοχή, η μοίρα της οικογένειας αλλάζει αμετάκλητα. Ύστερα από πέντε χρόνια γυρισμάτων, η ταινία καταγράφει την απίστευτη οδύσσειά τους προς την πολιτική ελευθερία.
Υποψηφιότητα για βραβείο BAFTA, υποψηφιότητα για βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Άμστερνταμ, βραβευμένο σε ακόμη τρία διεθνή φεστιβάλ.

Ο Τζόνι είναι ένας 25χρονος άντρας από την Βαρκελώνη και η ταινία παρακολουθεί μία μέρα από τη ζωή του. Πρωινό ξύπνημα, τηλεόραση, φωτογραφική συνεδρία, μεσημεριανό με τη μητέρα και τον αδελφό του, δουλειά, επίσκεψη σε μια εταιρεία παραγωγής πορνό, σκέψεις για τη ζωή και τον έρωτα, τις δυσκολίες του δοσίματος και της αγάπης, δείπνο στο σπίτι φίλων ένα βράδυ με πανσέληνο. Η σχέση με την οικογένεια, τη σκυλίτσα του και τον κόσμο. Μια μητέρα που λατρεύει, ένας πατέρας απών, μια θέαση του μέλλοντος χωρίς υπέρμετρες φιλοδοξίες και δυσανάλογα όνειρα. Μια καθαρή ζωή, σαν το τατουάζ που χτυπάει στα πλευρά του σε όλη την διάρκεια της ταινίας.

Kάποιες ξεχασμένες ταινίες σούπερ οκτώ του 1985-86 από την Αυστραλία, το Παρίσι και την Κρήτη, είναι το έναυσμα για να ξεκινήσουν τα Ημερολόγια αμνησίας. Η αφηγήτρια τις ανακαλύπτει το 2010, σε μια περίοδο προσωπικών απωλειών που συμπίπτει με την όξυνση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη. Το άδειασμα των σπιτιών των ανθρώπων που χάθηκαν, συμπίπτει με το «άδειασμα» των χώρων μέσα στην Αθήνα, αλλά και το «άδειασμα» των κατοίκων της. «Απευθύνει» αυτά τα ξεχασμένα ημερολόγια στο φίλο της Πίτερ, στην Αυστραλία.
Βραβείο ντοκιμαντέρ στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013

Στην απόμακρη Αμοργό οι άνθρωποι μοχθούν κι απολαμβάνουν τη ζωή με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Ο καπετάν Κωνσταντής και ο Λεωνίδας ο βοσκός έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή σε αυτή τη μικρή γωνιά της γης κι όμως δεν γνωρίζονται. Η καθημερινότητά τους καθορίζεται από μία κοινή παράμετρο: τα σημάδια τ’ ουρανού. Οι Αμοργιανοί κουβαλούν γνώσεις αιώνων για την πρόβλεψη του καιρού. Είναι τα σημάδια του ουρανού, οι άνεμοι, τα αστέρια, τα σύννεφα και η θάλασσα που τους μηνύουν για το αύριο. Ο αέναος κύκλος της ζωής είναι ο κύκλος των εποχών, της γέννησης και του θανάτου μα και μία διαρκής υπενθύμιση της απλής ομορφιάς που πλέει ανενόχλητη γύρω μας: κάθε μέρα ποτέ δεν είναι ίδια με την επόμενη.

Μια ταινία–σταθμός στην ιστορία του ελληνικού ντοκιμαντέρ. Μια «οπτική κοινωνική έρευνα» πάνω στην αποστεγνωμένη Σαντορίνη, τους αποστεωμένους και υποσιτισμένους κατοίκους της και τους ευτραφείς τουρίστες της. Πρωταγωνιστούν τουρίστες, γαϊδούρια και «ιθαγενείς» πεινασμένοι και χορτάτοι.

Φυλακίζοντας στιγμές στην απέραντη γραμμή του χρόνου, αποτυπώνοντας αποσπασματικές εικόνες μιας ένθεης φύσης, συνυφαίνοντας μύθους αλλοτινούς και ιστορικές μαρτυρίες, σταχυολογώντας θραύσματα και ψιθύρους, το κινηματογραφικό βλέμμα επιχειρεί να καταγράψει την ταυτότητα ενός τόπου που συναντά και συναντιέται με τα μεγαλειώδη ερωτήματα της ζωής.EtinArcadiaego. Μια συλλογή θραυσμάτων. Ένας χαιρετισμός, σύντομος κι αμφίθυμος, όπως το πέρασμα του δρομέα που διανύει τα μεσάνυχτα τον κάμπο της Τεγέας.
Βραβείο κοινού στο 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Ένα παράδοξο κινηματογραφικό παζλ για γερά στομάχια, το Silvered Water, Syria Self-Portrait δεν χωράει σε καμία κατηγορία. Πείραμα, ντοκιμαντέρ, δοκίμιο, art installation και ιστορικό ντοκουμέντο ταυτόχρονα, η ταινία αναζητά νόημα στην ίδια την ύπαρξη του κινηματογράφου όταν η βία τον περικυκλώνει από παντού.
Βραβείο Grierson στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Λονδίνου

Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργήθηκε στην Τσεχία ένα πειραματικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, το Theresienstadt. Σε αυτό συγκεντρώθηκαν χιλιάδες Εβραίοι καλλιτέχνες με σκοπό, πέρα από τα καταναγκαστικά έργα, να παράγουν και “πολιτισμό” ώστε να χρησιμοποιηθεί για προπαγανδιστικούς σκοπούς από τους Ναζί. Ανάμεσα στους χιλιάδες καλλιτέχνες βρισκόταν και ο ήδη γνωστός μουσικοσυνθέτης Βίκτορ Ούλμαν.
Βραβείο κοινού ελληνικού ντοκιμαντέρ μικρού μήκους στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Εικόνες της Μεσογείου φτιαγμένες με ψωμί, λάδι και κρασί. Σε ένα γεύμα η ιστορία, η γεωγραφία, η οικονομία, το κλίμα, ο πολιτισμός και οι άνθρωποι της Μεσογείου. Αιώνες τώρα, λιάζονται σε αυτή τη μεγάλη εσωτερική θάλασσα η ελιά, το αμπέλι, το στάρι και πάντα μετά τη σοδειά μια γιορτή θα κλείνει τον κύκλο της παραγωγής, τον κύκλο της φύσης.
Βραβείο κοινού στο 3ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, 2ο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας Ντοκιμαντέρ 2001, Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Περιβαλλοντικού Κινηματογράφου, Teramo 2000.

Γυρισμένη στη διάρκεια τριών ετών στην πόλη Χομς της Συρίας, η ταινία παρακολουθεί δύο ιδιαίτερες περιπτώσεις νεαρών Σύρων από την εποχή που ονειρεύονται την ελευθερία και δηλώνουν ειρηνιστές, μέχρι την ώρα που οι επιλογές τους αναγκαστικά θα αλλάξουν. Ο Μπασέτ, ο 19χρονος τερματοφύλακας της εθνικής ομάδας, ο Οσάμα, ένας 24χρονος ακτιβιστής δημοσιογράφος και η ιστορία μιας μαρτυρικής πόλης για την οποία ο υπόλοιπος κόσμος έχει ακούσει πολλά, αλλά δεν την πλησίασε ποτέ. Ένα σύγχρονο έπος για τους νέους που ζουν τον πόλεμο και για τις αναπόδραστες επιλογές.
Βραβείο ντοκιμαντέρ στο Sundance Film Festival 2014 και στο Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο 2014