Η ΖΩΗ ΕΝΑΜΙΣΙ ΧΙΛΙΑΡΙΚΟ

Ο Ανδρέας Σαββίδης βλέπει τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν σαν πρόσωπα βιβλίων. Τους παρατηρεί, τους εμπλέκει σε καταστάσεις, τους μελετάει και τους ανασυνθέτει για προσωπική του χρήση. Η ενασχόλησή του με το γράψιμο είναι απλώς ένας τρόπος να ζει διαφεύγοντας, και η παραποίηση της καθημερινότητας τον ανακουφίζει και τον διασκεδάζει. Γι' αυτόν, καθαρή επινόηση δεν υπάρχει. Η ζωή και η ανάγκη της αναπαράστασής της παρουσιάζονται ως αδιαχώριστες, μέσα στον τρόπο της σκέψης του και της δράσης του- στάση που ορίζει τις συναλλαγές του με τα άλλα πρόσωπα της ταινίας: τον ταχυδρόμο, τη νοσομόμα, τον αδελφό του, τη μάνα του, το φίλο του, τη νεαρή συνάδελφό του στη βιβλιοθήκη. Τα δυο πρώτα δεν θα διστάσει να τα αναδείξει σε φιλολογικούς ήρωες, σε βάρος των ατομικών αισθηματικών τους συμφερόντων.