ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

"Γωνιά του Παραδείσου" για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη δεν είναι η Σκιάθος που νοσταλγεί, ούτε η Αθήνα του 1896 που τον πνίγει. Είναι ο τόπος που νεκροί ταξιδεύουν, παιδιά συγχωρούν τον πατέρα που πήγε να τα πνίξει, και στείρες γυναίκες γεννούν. Εκεί, το νάι, στα χέρια του Ανατολίτη, δεν είναι νάι, αλλά το τρίξιμο της πόρτας του Παραδείσου, το έρημο δωμάτιο που χωράει όλο τον κόσμο, και οι ’γιοι που κρατούν την Ακρόπολη από κάτω. Είναι, δηλαδή, κάθε τόπος όπου ένα αγιασμένο βλέμμα έπεσε πάνω του: το δικό του βλέμμα.