ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

Ο Τσάι Μινγκ-Λιανγκ γεννήθηκε στη Μαλαισία το 1957. Έκανε το ντεμπούτο του με την ταινία μεγάλου μήκους Rebels of the Neon God στην Μπερλινάλε το 1992. Η δεύτερη ταινία του, το Vive L’amour (1994) απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας, ενώ η ταινία The River (1996) κέρδισε το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Βερολίνο, εδραιώνοντας τη φήμη του ως σημαντικού σκηνοθέτη. Όλες οι μεγάλου μήκους ταινίες του μέχρι τώρα επιλέχθηκαν από τα τρία κορυφαία φεστιβάλ κινηματογράφου διεθνώς, ενώ πέντε από αυτές έχουν κερδίσει και το Βραβείο FIPRESCI. Το 2009, το Face ήταν η πρώτη ταινία που συμπεριλήφθηκε στην κολεξιόν «Le Louvre s’offre aux cinéastes» του Λούβρου. Τα τελευταία χρόνια, ο Τσάι τράβηξε την προσοχή του κόσμου της τέχνης, λαμβάνοντας προσκλήσεις συμμετοχής σε διάφορες εκθέσεις και φεστιβάλ τέχνης, εν μέρει λόγω των ιδεών του περί αισθητικής όπως ο «Χειροποίητος Κινηματογράφος» και η «Κατάργηση των βιομηχανικών διεργασιών στη δημιουργία τέχνης». Το 2012 άρχισε να δημιουργεί τη σειρά «Slow Walk» και έκτοτε έχει ολοκληρώσει οχτώ ταινίες, οι οποίες προβλήθηκαν σε φεστιβάλ τέχνης και γκαλερί ανά τον κόσμο. Στην Ταϊβάν προώθησε ενεργά τις έννοιες του «Μουσείου Τέχνης ως Κινηματογράφου» και του «Προβλεπόμενου από τον Συγγραφέα Τρόπου Παρακολούθησης Ταινιών», εισάγοντας νέους τρόπους παρακολούθησης ταινιών σε αντιστάθμιση της υπέρμετρα εμπορευματοποιημένης κινηματογραφικής αγοράς. Ο Τσάι είναι ο πιο αισθησιακός, ευαίσθητος και σκοτεινός κινηματογραφιστής της γενιάς του. Βλέπει το ανθρώπινο σώμα σαν μια μυστηριώδη, εύπλαστη και χυδαία μηχανή, τις αισθητηριακές λειτουργίες της οποίας προσπαθεί να ξεγυμνώσει μέσω του έργου του. Οι ταινίες του, συχνά χωρίς αφήγηση και διάλογο, αποτελούμενες από μακριά και αργά πλάνα, παρουσιάζουν τη ζωή με την πιο αληθινή της μορφή, δείχνοντάς μας την αδυναμία των ανθρώπων, τον πόθο, την κενότητα και τη μοναξιά τους. Ο φακός του, προσηλωμένος τόσα χρόνια στη Λι Κανγκ-Σενγκ, ουσιαστικά είναι προσηλωμένος στην ίδια τη ζωή.