Οι ταινίες του φεστιβάλ

Αρχές της δεκαετίας του ’90. Ενώ το AIDS έχει ήδη κοστίσει αμέτρητες ζωές τα τελευταία δέκα χρόνια, οι ακτιβιστές της Act Up στο Παρίσι, πολλαπλασιάζουν τις δράσεις τους με σκοπό να ανατρέψουν τη γενική αδιαφορία. Ο Νατάν, νεοφερμένος στην ομάδα, θα συγκλονιστεί από τη δυναμικότητα του Σον, ενός από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης, που καταναλώνει τις τελευταίες του δυνάμεις του στη μάχη ενάντια στο κράτος και τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Κάποια ζεστή ημέρα του Αυγούστου του 1945, κι ενώ οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού είναι αφοσιωμένοι στην προετοιμασία για το γάμο του γιου του τοπικού ιερέα, καταφθάνουν στον σταθμό των τρένων δύο Ορθόδοξοι Εβραίοι κουβαλώντας κάποια μυστηριώδη δέματα. Οι χωρικοί τρέμουν στην ιδέα πως πρόκειται για επιζώντες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που θα διεκδικήσουν τη χαμένη τους περιουσία... Μιλώντας με ευαισθησία για ένα παραγνωρισμένο θέμα της ευρωπαϊκής ιστορίας, ο σκηνοθέτης τολμά ν’ ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και ν’ αποτυπώσει σ’ αυτό το ασπρόμαυρο πορτρέτο μιας ρημαγμένης γης όλες τις γκρίζες ζώνες που καταπατούν οι άνθρωποι σε καιρό ειρήνης.

Μια νεαρή πιανίστρια προετοιμάζεται για μια οντισιόν στο εξωτερικό. Ο αδελφός της της αποσπά την προσοχή λόγω της ανεπιθύμητης κλίσης του προς το παράλογο. Ο πατέρας τους, που είναι αστροφυσικός, μοιάζει ανίκανος να διαχειριστεί τις ανησυχίες των παιδιών του. Ένα πορτρέτο μιας οικογένειας που περνά μαζί το τελευταίο καλοκαίρι της.

Ένα κορίτσι ζει μια ζωή που δεν τη γεμίζει. Γνωρίζει έναν άντρα και ελπίζει σε μια αλλαγή. Ένα αγόρι την παρακολουθεί. Ο άντρας αρρωσταίνει. Το αγόρι εισβάλλει στη ζωή της. Οι άνθρωποι γύρω τους μοιάζουν αλλόκοτοι και εχθρικοί.

Σε ένα βουνό της Λέσβου υπάρχει μια παλιά, εγκαταλειμμένη χωματερή με δυο μεγάλους κρατήρες. Οι κρατήρες είναι πλημμυρισμένοι από χιλιάδες σωσίβια που ξεχύνονται στο χώμα. Ένας εργάτης είναι ο μοναδικός κάτοικος αυτού του απόκοσμου μέρους που μοιάζει με εξωγήινο πλανήτη.

Στο έργο Always a Body, Always a Thing η Παπαμαργαρίτη εξετάζει τη μεταμόρφωση και τη μορφολογική/οντολογική ρευστότητα και μέσα από μια σειρά παράδοξων –καταγεγραμμένων ή και φανταστικών– περιστατικών με κοινό χαρακτηριστικό την κατάποση πλαστικού από έμβιους οργανισμούς (ψάρια, βατράχους), οι οποίοι έτσι μεταλλάσσονται, καθώς και την εμφάνιση πλήθους αχαρακτήριστων άμορφων μα- ζών σε φυσικά τοπία (λιβάδια, λίμνες).

Με γυρίσματα στη Γερμανία, στο Ισραήλ και στη Δανία, αυτή η ταινία είναι μια συνένωση φωνών, ιστοριών και ζωντανών τοπίων από επτά+ χαρακτήρες που ζουν «κόντρα στην καθησυχαστική θαλπωρή της φιλαρέσκειας του σιναφιού τους. Πρόκειται γι’ ανθρώπους κοινωνικά και εκπαιδευτικά απροσδιόριστους, που επαναστατούν ενάντια σε κάθε έννοια του κράτους ή του μη κράτους, πολύγλωσσους και πολυγαμικούς, προδότες, μη περιθωριακούς, αλλά πάντα στο περιθώριο». Ή, σύμφωνα με τον Όμηρο, άνθρωποι «δίχως σόι, δίχως νόμους, δίχως σπιτικό» [Ι.63]

Το υλικό που γυρίστηκε στο Νότιο Εκουαδόρ, συρραμμένο με αποσπάσματα από αμερικανικά παιδικά ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του '50 σχετικά με την προέλευση της «μπανάνας» και άλλες προπαγανδιστικές πηγές, είναι τα σημείο εκκίνησης αυτού του αμφίσημου φιλμ που στοχεύει να επαναδιατυπώσει μια επώδυνη αφήγηση. Μέρος του υλικού γυρίστηκε στο μουσείο διοράματος του Guayaquil, όπου οι αγρότες συχνά απεικονίζονται μέσα από μια δυτική, αποικιοκρατική οπτική, ως ηρωοποιημένοι μάρτυρες.

Εν μέσω μουντιαλικού καλοκαιριού, ο 11χρονος Μπόικο θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει την επίσημη μπάλα της διοργάνωσης, τη «Brazuca», προκειμένου να σταματήσουν οι φίλοι του να τον βάζουν τερματοφύλακα. (Εύφημος Μνεία)

Ο Τζέιμς έχει εμμονή με την σειρά Brigsby Bear, ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά με ήρωα έναν αρκούδο. Ο Τζέιμς έχει γραμμένα σε βιντεοκασέτες όλα τα επεισόδια της σειράς από τη δεκαετία του ’80 και έχει διακοσμήσει το δωμάτιό του αναλόγως. Όλα αυτά θα ήταν φυσιολογικά, αν ο Τζέιμς δεν ήταν 25 χρονών και κλεισμένος σ’ ένα καταφύγιο για όλη του τη ζωή... Εκεί όμως όπου σταματά η ισχύς του εγκλεισμού, αναλαμβάνει η δύναμη της φαντασίας. Το σύμπαν του Μισέλ Γκοντρί συναντά την υπόθεση εργασίας του Κυνόδοντα σε μια αντισυμβατική ταινία που φτιάχτηκε από μια παρέα φίλων απ’ το γυμνάσιο (ανάμεσά τους κι ο Κάιλ Μούνεϊ του Saturday Night Live!).

Cotton Chronicles, (Βαμβακερό Χρονικό ή Χρονικό Βαμβακιού) είναι αυτό που ο τίτλος υπονοεί, το χρονικό της παραμονής ενός καλλιτέχνη στο Μπενίν, μια καταγραφή των δραστηριοτήτων των εργατών στον χώρο εργασίας, σε μια αποθήκη γεμάτη τοξικά και ληγμένα φυτοφάρμακα για την καλλιέργεια βαμβακιού. Πρόκειται για ένα καθημερινό ταξιδιωτικό ημερολόγιο, το οποίο αποτελείται από εντυπώσεις διάσπαρτες, τοπία, πρόσωπα, ένα ημερολόγιο γραμμένο στο σελιλόιντ του super 8, αμοντάριστο. Θα μπορούσε κανείς να τα αναλογιστεί ως μία σειρά μικρών πλάνων, το ένα μετά το άλλο, όπως τα γρήγορα σκίτσα στο μπλοκ ενός καλλιτέχνη. Μικρές χειρονομίες, αποκομμένες από το πριν και το μετά, όμοιες με τους στοίχους ενός ποιήματος.

Μια υβριδική ταινία που διευρύνει τα όρια της κινηματογραφικής αφήγησης, αγγίζοντας τα χωράφια της οπτικής ανθρωπολογίας, καθώς ανιχνεύει τις ρίζες της μακράς παράδοσης των Ρομά κοινοτήτων να παντρεύουν τα παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία. Πώς οδηγούμαστε στην ηθική αποτίμηση μιας ολόκληρης παράδοσης; Και πώς συνάγουμε κάποιο νόημα από τα παιδικά παιχνίδια;

Ένας μικροαπατεώνας συμφωνεί να πρωταγωνιστήσει σε ένα βίντεο, που έχει σκοπό να αποκαταστήσει τη δημόσια εικόνα ενός παράνομου επιχειρηματία. Όταν συνειδητοποιεί ότι οι συνεργοί του πρόκειται να τον σκοτώσουν, έχει μερικές μόνo ώρες για να αποδράσει από το στούντιο που τον έχουν φυλακισμένο.

Ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του μυθικού Γάλλου πρωταθλητή άπνοιας Ζακ Μαγιόλ, ο οποίος ενέπνευσε την ταινία Απέραντο Γαλάζιο.

Μια εμπειρία διάρκειας 11 λεπτών, που εστιάζει σε τρεις θεματικές: την ελεύθερη κατάδυση, την προστασία και μελέτη των ωκεανών και των κητοειδών, και τη σημασία της γιόγκα και της αναπνοής για τους δύτες. Τρεις ξεχωριστοί πρωταγωνιστές μάς ξεναγούν στη μαγευτική και ασύλληπτη ομορφιά των ωκεανών του πλανήτη, διερευνώντας τι συμβαίνει στο ανθρώπινο σώμα και στον νου όταν βρισκόμαστε σε σκοτεινά γαλάζια βάθη και καλώντας όλους εμάς να ανακαλύψουμε εκ νέου τη σχέση μας με τη θάλασσα.

Ζώντας χωρίς οικονομικούς περιορισμούς, η Γερμανίδα Λένα πλήττει όλο και περισσότερο με τη φαινομενικά ανέμελη ζωή της στο όμορφο διαμέρισμά της στο Μπρούκλιν. Η Μαρία, μια πρώην σταρ σε σαπουνόπερες, είναι πλέον σερβιτόρα, απογοητευμένη που όνειρό της να γίνει ηθοποιός στη Νέα Υόρκη φαίνεται ότι θα μείνει ανεκπλήρωτο· Όταν η Λένα διαπιστώνει ότι ο σύζυγός της την απατά, η Μαρία και η Λένα αποφασίζουν να συγκατοικήσουν και να βιώσουν μια εβδομάδα ξέφρενου πάρτι. Οι δυο τους μάχονται να βρουν την προσωπική τους ευτυχία, καθώς δοκιμάζουν τα όρια της ελευθερίας και της φιλίας τους.

Το Factitious Imprints επικεντρώνεται στην ιδέα της δομημένης φύσης και στο πώς μπορεί να καταγραφεί και να οριστεί μέσα από ένα παλίμψηστο αποτυπώσεων που παράγουν ταυτόχρονες ανθρώπινες και φυσικές διεργασίες σε επιφάνειες/εδάφη. Με την ενσωμάτωση τρισδιάστατων δομών, οπτικών και επεξεργασμένων εικόνων κάμερας που έχουν ληφθεί από εργαλεία πλοήγησης, όπως τα drones, τους Χάρτες της Google και τις συσκευές μαγνητοσκόπησης χειρός, το έργο κυλά μέσα από ένα παραμορφωμένο τοπίο επικαλυπτόμενων επιφανειών σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα, το οποίο μετατοπίζεται και αλλάζει μορφή καθώς κινούμαστε μέσα σε αυτό.

Oι πρώτες ταινίες που γύρισε ο Ρούμπεν Έστλουντ στις πιο απόκρημνες πλαγιές της Ευρώπης, πριν ακόμα φοιτήσει σε σχολή κινηματογράφου, που έχουν θέμα το σκι κι αποτέλεσαν πρόσφορο πεδίο πειραματισμού – άλλωστε, έτσι διαπίστωσε ο σκηνοθέτης πόσο του αρέσουν τα πλάνα μεγάλης διάρκειας.

Η σύντομη παραμονή μιας 20χρονης από την Αυστραλία στην καρδιά του Μπρούκλιν αναστατώνει δύο οικογένειες, καθώς υπενθυμίζει στα μέλη τους πώς ήταν η ζωή τους παλιά, πώς είναι τώρα, και πώς δεν θα γίνει ποτέ. Αντλώντας στοιχεία από το σινεμά του Ερίκ Ρομέρ, ο Άλεξ Ρος Πέρι μας μεταφέρει στον μικρόκοσμο μιας γειτονιάς της Νέας Υόρκης στην πιο όμορφη εποχή του χρόνου και μας χαρίζει την ανεκτίμητη συντροφιά μερικών καταβεβλημένων, πλην λαμπερών χαρακτήρων.

Κάπου σε μια ανώνυμη πόλη του Βελγίου, κοντά στην φλαμανδική ακτή, μια γυναίκα παραδίνεται στο κενό που δημιουργείται από την ξαφνική φυλάκιση του συζύγου της – για ένα έγκλημα που υπονοείται, αλλά δεν κατονομάζεται. Η κάμερα παρακολουθεί την εύθραυστη φιγούρα της (βραβευμένης στο Φεστιβάλ Βενετίας) Σαρλότ Ράμπλινγκ στις καθημερινές της κινήσεις, που κρύβουν ένα απρόσμενο σασπένς, σκιαγραφώντας το μύχιο πορτρέτο ενός ανθρώπου που κουβαλά στις πλάτες του ένα ασήκωτο φορτίο.

Σ’ αυτή την κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, κάποια μωρά δεν μεγαλώνουν και δεν κλαίνε ποτέ –γιατί γεννήθηκαν μετά από κάποια πειράματα γενετικής βελτίωσης–, ενώ κάποια άλλα, μεγαλύτερα μωρά αρνούνται να μεγαλώσουν, διψάνε για προσοχή, έχουν «προβλήματα δέσμευσης» και ψάχνουν τη μαμά τους. Ένας σκηνοθέτης από το Όστιν του Τέξας (τη Μέκκα του αμερικανικού ανεξάρτητου σινεμά) κόβει τον ομφάλιο λώρο που ενώνει τη λεγόμενη «κρίση του ανδρισμού» με την εμμονή της επαγγελματικής και οικογενειακής ολοκλήρωσης.