Οι ταινίες του φεστιβάλ

Για 12 χρόνια αγνοούσε τους χλευασμούς και την κοροϊδία και υπερασπιζόταν τη σχέση της. Ίσως, όμως, έκανε λάθος.

Αρχικά υπήρξαν οι λέξεις που μου έγραψες ως εισαγωγή σ’ αυτές τις εικόνες, μακριά από εδώ, μόνος. Εκεί στην Σεβίλλη και την Ανδαλουσία.

Φιλίπ Κοτ

Ταξίδι με αυτοκίνητο στους δρόμους της μέσα Αμερικής. Νταλίκες, ανοιχτός ορίζοντας, ξεσκέπαστα αμάξια, η άσφαλτος που τρέχει. Μια απόλυτα αμερικάνικη εμπειρία. Ένα ταξίδι αληθινά κινηματογραφικό.

Κινηματογραφημένη ξανά και ξανά. Εικόνες τυπωμένες στο ασυνείδητο. Το «μεγάλο μήλο», «η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται», τόσες ταινίες. Μπορείς να δεις τη Νέα Υόρκη με καινούργια μάτια; Μπορείς να δεις πίσω από την επιφάνειά της;

Οι άνθρωποι στις μεγάλες πόλεις. Οι άνθρωποι στη Βιέννη. Μοναχικοί άνθρωποι για τους οποίους τα κατοικίδια λειτουργούν ως συνομιλητές, σύντροφοι, αντικείμενα που μπορούν ν’ αγκαλιάσουν και πλάσματα που μοιράζονται το κρεβάτι τους.

Παλιά λουτρά, στη Βαρκελώνη, φαντάσματα ενός παρελθόντος? θύματα της προόδου, της αλλαγής του τόπου. Τώρα πια υπάρχουν μόνο σαν εικόνες. Σαν μνήμες για όλους τους μοναχικούς άντρες που κάποτε τριγύριζαν εκεί.

Ένα αγόρι ξαπλωμένο ηδονικά σ’ ένα κρεβάτι. Δυο χέρια του χαϊδεύουν την πλάτη. Μια αντανάκλαση στον καθρέφτη. Το συντακτικό της επιθυμίας. Η γλώσσα του σινεμά. Το σημείο που συναντιούνται.

Το θέμα της ταινίας είναι το παράλογο της ζωής. Ο Ίον είναι ψαράς και ζει σε μια περιοχή της Ρουμανίας που έχει πληγεί από φοβερή ξηρασία. Η γυναίκα του, Μαρία, τον πιέζει διαρκώς να βγει στη θάλασσα, αν και αναγνωρίζει εξίσου με τον σύζυγό της ότι βρίσκονται μπροστά σε αδιέξοδο. Θέλοντας να βάλει ένα τέλος στην κακοτυχία του, ο Ίον δέχεται να δουλέψει για έναν ξένο, χωρίς να γνωρίζει ότι έτσι θα εμπλακεί σε παράνομες δραστηριότητες.

Ένας άντρας δοκιμάζει να περιπλανηθεί στο λαβύρινθο της επιθυμίας, μέσα από την εικονική πραγματικότητα ενός virtual προγράμματος στον υπολογιστή του. Από τις δημόσιες τουαλέτες και τις «αθλητικές» φαντασιώσεις των φίφτις, έως τους κλώνους των έιτις και τα σκοτεινά σοκάκια με τους ναύτες, όλη η αλφάβητος των γκέι ερωτικών φαντασιώσεων ξετυλίγεται κινηματογραφικά. Όμως ο πόθος, τι θέση έχει σ’ αυτόν τον θαυμαστό(;) νέο virtual κόσμο;

Ο νεαρός σκηνοθέτης Σούτζι προσπαθεί να επιβιώσει έχοντας ως στόχο ζωής να αλλάξει τον κινηματογράφο. Παλεύοντας με πάθος για μια ριζική αλλαγή στα γούστα του κοινού, θέλει να επαναφέρει την καλλιτεχνική αξία που είχαν οι ταινίες του κλασικού κινηματογράφου. Ένα βράδυ, κατά τη διάρκεια μιας σινεφίλ προβολής σε μια ταράτσα, δυο τύποι εμφανίζονται και παίρνουν με τη βία τον Σούτζι σ’ ένα παλιό γυμναστήριο πυγμαχίας που έχει μετατραπεί σε γραφείο/μπαρ της Γιακούζα. Ο αρχηγός Μασάκι ενημερώνει τον Σούτζι ότι ο αδελφός του, ο Σίνγκο, δανείστηκε μεγάλα ποσά για να χρηματοδοτήσει τα σκηνοθετικά πειράματα του Σούτζι. Ο αδελφός ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου καθώς αδυνατούσε να ξεπληρώσει το χρέος. Τώρα η ευθύνη πέφτει στις δικές του πλάτες. Ο Σούτζι αποφασίζει ότι ο μόνος τρόπος να ξεπληρώσει το χρέος είναι να μετατραπεί σε ανθρώπινο σάκο του μποξ στις τουαλέτες του γυμναστηρίου όπου σκοτώσανε τον αδελφό του. Ορίζοντας μια τιμή για κάθε μπουνιά, τα μέλη της συμμορίας μπορούν να χτυπούν τον Σούτζι μέχρι την τελική του πτώση...

Μια νέα κοπέλα προσπαθεί ν’ αποδράσει από τα χέρια κακοποιών που απειλούν να την εκτελέσουν, αλλά ανακαλύπτει ότι ο θάνατος είναι το μικρότερο από τα προβλήματά της.

Μια διαδήλωση στο Λονδίνο, τέλη της δεκαετίας του ’80, για τα δικαιώματα της κοινότητας GLBT (Gay, Lesbian, Bisexual & Transgender). Κοντινά στα πρόσωπα, εικόνες από το πλήθος, άνθρωποι που συναντάς, χάνεις, ξαναβρίσκεις. Δύναμη και απελπισία, οργή και ελπίδα. Πάθος και συλλογικότητα. Απαίτηση και γιορτή. Υπό τους ήχους του Λου Ριντ και των Velvet Underground.

Σ’ ένα λαογραφικό μουσείο, μια φιγούρα Καραγκιόζη ξυπνά και, ανεβαίνοντας σ’ ένα χάρτινο αεροπλάνο, φέρνει στα όριά του τον νυχτοφύλακα, με τη βοήθεια των υπολοίπων εκθεμάτων.

Στο κοντινό μέλλον, ένας άνδρας συμμετέχει στο τουρνουά F.L.S., όπου δολοφόνοι απ’ όλο τον κόσμο μάχονται για δόξα και χρήμα. Με ελάχιστες πιθανότητες να τα καταφέρει, θα πρέπει να κερδίσει ίσως την τελευταία μάχη της ζωής του.

«Το σενάριο του Foundation of Mind [θεμέλιο του νου] γράφτηκε κατά τη διάρκεια μιας εποχής τρελής κατανάλωσης –τριών τουλάχιστον ταινιών κάθε βράδυ- ως δική μου, προσωπική και υποκειμενική αντίδραση στον μέγα κόσμο του κινηματογράφου. Χάρις στην επανάσταση των μέσων της κινηματογραφικής παραγωγής που επιτελέστηκε την ίδια περίοδο, άδραξα την ευκαιρία να ανταποκριθώ στο πάθος που έκαιγε μέσα μου και να υλοποιήσω την ταινία. Τα γυρίσματα έγιναν επί τόπου, στους άδειους δρόμους του Παρισιού, αργά τη νύχτα και τις πρώτες ώρες της αυγής, μέσα σε αδιάκοπο κλεφτοπόλεμο με τις αστυνομικές δυνάμεις που περιπολούσαν και που δεν ενέκριναν τη χρήση φωτιάς, καθώς τη θεωρούσαν πράξη πολιτικού αντάρτικου. Το Foundation of Mind είναι μια ανεξάρτητη κινηματογραφική παραγωγή, δημιούργημα ενός ανεξάρτητου σκηνοθέτη, κι αποτελεί μια άλλη, υποκειμενική πρόταση για έναν νέο κινηματογράφο. Αποτελεί προϊόν του πάθους και της αμέριστης αγάπης μου για τον κινηματογράφο».

Ντρορ Χέλερ