Οι ταινίες του φεστιβάλ

«Αυτή η ταινία γυρίστηκε στις αρχές του 1994. Τηλεφωνούσα όλο και λιγότερο στο σπίτι μου και κάπως ένιωθα αυτά τα τηλεφωνήματα σαν μια υποχρέωση. Μια μέρα, λίγο μετά τη μετακόμισή μου σ’ ένα καινούργιο διαμέρισμα, συνειδητοποίησα πόσο γερασμένη ακουγόταν η φωνή της μητέρας μου. Μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία απ’ τα παιδικά της χρόνια και ο αριθμός του τηλεφώνου της είναι τα μόνα πράγματα που μπορώ να συνδέσω μ’ εκείνη σ’ αυτή την ταινία».

Οι 127 ώρες αφηγούνται την πραγματική, συγκλονιστική περιπέτεια του αναρριχητή Άρον Ράλστον, στην προσπάθειά του να σωθεί όταν πέφτει πάνω του ένας βράχος, με αποτέλεσμα να σπάσει το χέρι του και να παγιδευτεί σ’ ένα απομονωμένο φαράγγι της Γιούτα. Στις πέντε μέρες που ακολουθούν την πτώση του, ο Ράλστον επανεξετάζει τη ζωή του και επιβιώνει των στοιχείων της φύσης για ν’ ανακαλύψει πως τελικά έχει το θάρρος και την ικανότητα να ελευθερωθεί πάση θυσία, να σκαρφαλώσει έναν βράχο 20 μέτρων και να διασχίσει μια απόσταση 12 χιλιομέτρων προτού διασωθεί. Κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας του, ο Ράλστον ανακαλεί πρόσωπα φίλων, ερωμένων, συγγενών, αλλά και των δυο πεζοπόρων που γνώρισε πριν το ατύχημά του. Θα είναι άραγε αυτοί οι τελευταίοι άνθρωποι που γνώρισε στη ζωή του;

Η Αφροδίτη είναι 13 ετών. Οι φίλοι της τη φωνάζουν Τεν Τεν. Η Αφροδίτη είναι ερωτευμένη με τον Λου. Η Αφροδίτη θέλει να μεγαλώσει.

Θέλει να τον θυμάστε. Μετά από ένα σοβαρό ατύχημα με τη μηχανή του, ένας 37χρονος διάσημος ηθοποιός αφήνει την τελευταία του πνοή πάνω στο χειρουργικό τραπέζι και πεθαίνει. Όχι ακριβώς. Στον εγκέφαλό του έχει απομείνει μία ελάχιστη ποσότητα οξυγόνου και μ’ αυτήν –την έσχατη αναπνοή του– θα ανακαλέσει τις μνήμες μιας ολόκληρης ζωής... Και θα τις διηγηθεί και σ’ εσάς, γιατί θέλει να τον θυμάστε.

Στη σημερινή εποχή οικονομικής ανασφάλειας, με τους νέους των 600 ευρώ να μην τολμούν να φύγουν από το πατρικό τους, μια νεαρή πωλήτρια, η Χριστίνα, αποφασίζει να φύγει από το δικό της και να πιάσει σπίτι μόνη, υπερβαίνοντας τις οικονομικές της δυνατότητες. Η υπέρβασή της αυτή θα την απομακρύνει από τον κόσμο που μέχρι τότε ήξερε και θα τη φέρει σε επαφή μ’ έναν άλλον, πιο ευαισθητοποιημένο, όπως αυτόν που εκπροσωπεί ο νεαρός που νοίκιαζε πριν το σπίτι, ο Φώτης, τον οποίο γνωρίζει μέσα από τα προσωπικά του αντικείμενα που άφησε εκεί.

Ένα αρχαίο χειρόγραφο? ένα καλά θαμμένο μυστικό? και το τίμημα: η ίδια η ανθρωπότητα. Όταν ένας επιστήμονας λύνει το παζλ για την ανακάλυψη μιας αρχαίας αλχημείας που μετατρέπει όλα τα μέταλλα σε χρυσάφι, η μαφία μπαίνει στο δρόμο του για να κλέψει το μυστικό και να κατακτήσει τον κόσμο με οποιοδήποτε κόστος. Μόνο ένας μπορεί να τους σταματήσει και να καταστρέψει την αλχημεία προτού να πέσει στα χέρια της. Και οι δυο τρέχουν σ’ αυτή την κούρσα θανάτου, μόνο που σ’ αυτή τη διαδρομή ο δεύτερος δεν τερματίζει ποτέ...

Ο Τζον Σέιλς γυρνάει το ρολόι πίσω στο 1900 και στην κατοχή των Φιλιππίνων από τους Αμερικανούς, παραλληλίζοντας αυτό το παραγνωρισμένο ιστορικό γεγονός με τη σύγχρονη κατάσταση στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ο σκηνοθέτης δίνει μια σαφή, διαυγή και δραματουργικά ενδιαφέρουσα εικόνα και ανάλυση της αμερικανικής αποικιοκρατίας, αλλά και του λανθάνοντος ιμπεριαλισμού που χαρακτήριζε κάποιους από τους πολέμους της χώρας. Η ταινία εστιάζει στην κατοχή ενός μικρού αγροτικού χωριού από μια διμοιρία Αμερικανών στρατιωτών. Με επικεφαλής έναν σεβάσμιο γέροντα, τον οποίο οι Γιάνκηδες αποκαλούν «Αμίγκο», οι χωρικοί αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν αυτή την ξένη παρουσία που τους επιβάλλει κανόνες, την απαγόρευση της κυκλοφορίας, αλλά και μικρές απόπειρες προς τον εκδημοκρατισμό. Αλλά η πιο σημαντική σχέση στην ταινία είναι εκείνη των χωρικών με μια επαναστατική ομάδα που ηγείται της αντίστασης στην κατοχή. Ο αδελφός του Αμίγκο είναι ο αρχηγός της, ο δε γιος του φεύγει για να πάει να πολεμήσει κι αυτός με τους αντάρτες. Έτσι, ο Αμίγκο βρίσκεται σε μια διαρκή εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στο τι είναι σωστό για το χωριό και τις συνέπειες που αυτό έχει για την οικογένειά του.

Μέσα στο πολυπολιτισμικό κέντρο της Αθήνας, τρεις νέοι με πάθος για την τέχνη και την δουλειά τους συναντιούνται στα παρασκήνια μιας μουσικής και εικαστικής σκηνής. Η τραγουδίστρια του συγκροτήματος Stiletto Scag Ίλια, ο «τοιχογράφος» ή street artist Αλέξανδρος και ο Ανδρέας, τελειόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού. Μέσα σε τρία 24ωρα θα καταφέρουν να διαταράξουν την «κοινωνική ανακωχή» όταν οι προσδοκίες τους διαψεύδονται από το πολλαπλών μορφών «κατεστημένο», είτε αυτό λέγεται δημόσια τάξη, είτε ανταγωνισμός ή απλά mainstream.

Η Μαρίνα έχει μεγαλώσει με τον αρχιτέκτονα πατέρα της σ' έναν μικρό βιομηχανικό οικισμό, αποκλεισμένη σχεδόν από την πραγματικότητα του υπόλοιπου κόσμου. Με εξαίρεση την ιδιόρρυθμη σχέση της με τη φίλη της Μπέλα και τη συντροφιά με τον άρρωστο πατέρα της, παρατηρεί τις ανθρώπινες συμπεριφορές από μακριά, σχεδόν με αποστροφή. Ξεναγοί της στον κόσμο των ανθρώπων είναι τα ντοκιμαντέρ για τα θηλαστικά του Ντέιβιντ Ατένμπορο, η μουσική των Suicide και τα αμήχανα μαθήματα σεξουαλικής συμπεριφοράς της Μπέλας, μέχρι που ένας νεαρός μηχανικός φτάνει στην πόλη για δουλειά. Σ' έναν ιδιόμορφο, και ταυτόχρονα ιδανικό καμβά, ήτοι έναν περιβάλλοντα χώρο από τον οποίο η «κανονική» ζωή απουσιάζει, το Attenberg παιχνιδίζει με το φρέσκο –και παραπλανητικά αποστασιοποιημένο– φορμαλισμό του, για να εξελιχθεί σταδιακά σε μια συγκινητική μελέτη χαρακτήρων και σχέσεων.

Η ταινία είναι μια εννοιολογική απόπειρα να καταδειχθεί η επίδραση του ήχου στον κινηματογράφο.

Ο Χρήστος, ένας μοναχικός 30άρης, είναι αδιόριστος μαθηματικός, τρέχει για τον επιούσιο κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα κι ετοιμάζεται να πάει με μια φίλη τα Χριστούγεννα στο Παρίσι. Η κολλητή του ακυρώνει το ταξίδι τελευταία στιγμή και στον Χρήστο δεν αρέσει να ταξιδεύει μόνος. Τότε γνωρίζεται καλύτερα μ’ έναν 75χρονο γείτονά του που ζει στο υπόγειο της πολυκατοικίας με το σκύλο του και λατρεύει τον Καβάφη. Η μοναξιά των γιορτών τους φέρνει πιο κοντά και γίνονται φίλοι. Ο Χρήστος φεύγει στην Κρήτη για να περάσει οικογενειακά την Πρωτοχρονιά, αλλά πλήττει κι επιστρέφει στην Αθήνα. Τότε, μια διαισθητική φίλη τον παροτρύνει να πάει στην Κέρκυρα, όπου υπάρχει το Canal d’amour – το κανάλι του έρωτα. Όποιος κολυμπήσει εκεί, σύμφωνα με το θρύλο, γνωρίζει τον έρωτα της ζωής του. Αλλά ο Χρήστος δεν είναι χειμερινός κολυμβητής...

Η ταινία Καρακραμάδα («καμένο πρόσωπο» στα καταλανικά), αντλεί τον τίτλο της από το ψευδώνυμο που είχε δώσει η ισπανική Εθνοφυλακή στον Ραμόν Βίλα Καπδεβίλα και επιχειρεί να σκιαγραφήσει το ελευθεριακό αντάρ- τικο κινήμα ενάντια στο καθεστώς του δικτάτορα Φράνκο, μέσα απ’ το πρόσωπο του τελευταίου ενεργού μαχητή της αντίστασης. Το 1951, το αναρχικό συνδικάτο CNT διέταξε την υποχώρηση των μαχητών του. Όμως, ο Ραμόν Βίλα παρέμεινε στα δάση στην ενδοχώρα της Καταλωνίας, απ’ όπου άρχισε ξανά τον αγώνα μόνος του.

Πείνα.

Το Cirkus Columbia, μια ρομαντική ιστορία που εκτυλίσσεται σε μια μικρή πόλη της νότιας Ερζεγοβίνης, τοποθετείται χρονικά στο τέλος του προηγούμενου αιώνα που ανήγγειλε την αρχή μιας νέας εποχής στα Βαλκάνια. Ύστερα από χρόνια κομμουνιστικού καθεστώτος, εκλέγεται νέα δημοκρατική κυβέρνηση. Ο Ντίβκο Μπάντιτς γυρίζει στην πατρίδα του μετά από μακροχρόνια εξορία και ξεκινά μια σειρά μικρών εκδικήσεων. Επιστρέφει με μια σύζυγο σαράντα χρόνια νεότερή του, μια Μερσεντές και πολλά χρήματα. Αρχικά ο Ντίβκο δείχνει να πετυχαίνει το σκοπό του και το χρήμα μοιάζει να κάνει τα πάντα εφικτά. Στη συνέχεια, όμως, η ζωή παίρνει τα ηνία και ο πόλεμος χτυπά την πόρτα της μικρής κωμόπολης.

Ένας άνδρας βιώνει υψηλής ταχύτητας ταξίδια μέσα σε εικονικούς κόσμους, χάρη στη δυνατότητα που έχουν τα έπιπλα του δωματίου του να μεταμορφώνονται.

Ένας γέρος ζει στη σκιά μιας καταθλιπτικής βιομηχανικής πόλης και φροντίζει μια μικρή γλάστρα στο μπαλκόνι του. Μια μέρα παραλαμβάνει, μέσω ταχυδρομείου, ένα μυστηριώδες κουτί το οποίο του επιτρέπει να επέμβει δραστικά στο περιβάλλον του.

Τίποτα δεν απομένει. Τίποτα δεν απαγορεύεται. Πρώτο σερβίς.

Ένας, με εμμονή στο να τραβάει γραμμές παντού και σε όλα τα αντικείμενα μέσα στο διαμέρισμά του, αρχίζει τελικά να κόβει όλα τα αντικείμενα εκεί που έχει τραβήξει γραμμές. Όταν έχει καταστρέψει τα πάντα, η εμμονή του αυτή τον οδηγεί στο να προχωρήσει στο να κόψει το μόνο που έχει απομείνει...

Ο άνθρωπος πέφτει από το πουθενά και με επιμονή παίρνει τον δρόμο του. Στη διαδρομή της ζωής του, αφαιρείται η μοναδικότητά του και γίνεται ένα κομμάτι της αποξενωμένης παγκοσμιοποίησης.

Το Granturismo είναι ένα θέατρο εντόμων, μια αλληγορία για τον κόσμο των ζώων, μια μαύρη κωμωδία με θέμα την αδιάκοπη πρόσθια κίνηση και τις παύσεις που χαρακτηρίζουν τις μηχανές και τις νοητικές συσκευές μας. Αλεξάντερ Χόρβατ

Κάπου εκτός τόπου και χρόνου, πέρα απ’ τις λέξεις, συναντιόμαστε, αγγιζόμαστε. Όλα εξαφανίζονται, όλα ξαναρχίζουν. Όμως κάθε νέα σελίδα που γυρίζουμε δεν είναι λευκή. Και όταν σε κοιτάζω, ξέρω ότι έχουμε ξαναβρεθεί εδώ. Μια μακριά νύχτα το φθινόπωρο του 2007, βοήθησα τη φίλη μου καθώς γεννούσε τον γιο μας. Αυτή είναι η ανάμνηση της γέννας.– G.C