Οι ταινίες του φεστιβάλ

Η προσωπικότητα και η ζωή του ζωγράφου Γιάννη Τσαρούχη, με αυθαιντικές διηγήσεις του ίδιου και διαλόγους με τους γύρω του.

Με αφορμή τη δίκη των χουντικών, μια αναφορά στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας από το 1936 μέχρι 1974.

Θέμα της ταινίας είναι ο ερωτισμός. Είναι μια πλατιά και πολύμορφη σύνθεση, που συγκεντρώνει τη δυτικοευρωπαϊκή εμπειρία του 20ου αιώνα, με μια μικτή τεχνική (ζωντανές λήψεις και σκίτσα). Συνοδεύεται επίσης από μια πολύμορφη και πολύτροπη τεχνική.

Ενα 24ωρο από τη ζωή των μελών ενός κινηματογραφικού συνεργείου. Οι άνθρωποι αποχαιρετιούνται, χωρίζουν και αρχίζουν οι παράλληλες ιστορίες τους. Σιγά-σιγά οι προσωπικές τους σχέσεις, χτισμένες πάνω στα καθημερινά φερσίματα, αρχίζουν ν' αποκαλύπτουν μια νέα εικόνα, πολύ πιο θλιβερή. Η ταινία αποτελέι μια δεύτερη εκδοχή των "Κερηθρών", με προσθήκη νέων σκηνών και διαφορετικό μοντάζ, όπου αποφεύγονται όλες οι σεναριακές και ιδεολογικές παγίδες του πρώτου έργου.

Ενας γυμνασιάρχης παλαιών αρχών, βλέπει με λύπη το επαρχιακό σχολείο όπου δουλεύει, να κινδυνεύει να κλείσει από έλλειψη μαθητών, ενώ ο μεγάλος γιος του, που έρχεται από το εξωτερικό μένει άνεργος. Οξεία πολιτική σάτιρα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η παιδεία στην Ελλάδα.

Δυο μοναχικές αδελφές, που έχουν μοναδικό συγγενή έναν ξάδελφο ζωγράφο στο Παρίσι, έρχονται σε σύγκρουση όταν ο τελευταίος γυρίζει στην Ελλάδα. Η ισορροπία του κλειστού κόσμου των δυο γυναικών ανατρέπεται και μια ερωτική ιστορία αρχίζει. Η μνήμη, ο πόθος και ο θάνατος ορίζουν τη μοίρα και των τριών προσώπων και δίνουν τη λύση στο δράμα που ξεσπάει.

Ο αγώνας των αγροτών της περιοχής Νεοχωρίου, να σταματήσει η εγκατάσταση μιας βιομηχανίας πετροχημικών στις εκβολές του Αχελώου, αγώνας που έληξε νικηφόρος μετά της πραγματοποίηση της ταινίας.

Τα παρασκήνια και οι πρόβες της παράστασης "Βάκχες" του Ευρυπίδη, που ανέβασε το Θέατρο Τέχνης στα επιδαύρια 1981.

Η περιπλάνηση τριών περιθωριακών ατόμων, που κρατούν μια τελίως αναρχική και αρνητική στάση απέναντι σε οποιαδήποτε αξία του κατεστημένου. Μια πικρόχολή σάτιρα του Νίκου Ζερβού, που ρον καθιέρωσε οριστικά σαν έναν αθεράπευτα οργισμένο σκηνοθέτη.

Ταινία ανάμεσα στον πειραματικό και αφηγηματικό κινηματογράφο, με θέμα τη ζωή δυο λογοτεχνών στην αθήνα του '60, παρουσιασμένη επίσημα και ειρωνικά. Τα πρόσωπα είναι φανταστικά και η απόδοση του θέματος δεν γίνεται ρεαλιστικά, αλλά με έντονα στυλιζαρισμένο τρόπο, με την αντικατάσταση των διαλόγων από το κείμενο και το θεατρικό παίξιμο των ηθοποιών.