ΤΟ ΣΟΙ ΤΗΣ ΛΑΛΙ

Η 62χρονη ΛάΛί Ουάλας, μητέρα οκτώ παιδιών, ζει στο Δέλτα του Μισισιπή. «Θα μπορούσε να’ ναι και χειρότερα», μονολογεί, καθώς κάθεται στο τροχόσπιτό της που της δόθηκε χάρη σ’ ένα κυβερνητικό πρόγραμμα όταν το σπίτι της κρίθηκε κατεδαφιστέο. Το τροχόσπιτό της έχει ποντίκια και κατσαρίδες, όχι όμως ρεύμα, ούτε και νερό. Η ΛάΛί λαμβάνει κάθε μήνα ένα επίδομα αναπηρίας και έχει κι ένα αμελητέο εποχιακό εισόδημα ως μαγείρισσα στα γειτονικά εκκοκιστήρια. Παρ’ όλα αυτά, είναι ευχαριστημένη που δεν χρειάζεται πια να δουλεύει στα χωράφια. Η οικογένεια της Ουάλας ήσαν κολήγοι. Η ίδια άρχισε να μαζεύει βαμβάκι σε ηλικία έξι ετών. Σύντομα εγκατέλειψε το σχολείο, κι ακόμα σήμερα δεν ξέρει να διαβάζει. Χωρίς μόρφωση ή άλλες γνώσεις, η Ουάλας και οι άλλοι κάτοικοι της περιοχής δεν είχαν άλλη επιλογή, και η φτώχεια και η απελπισία που ένιωθαν κληρονομήθηκε από τις κατοπινές γενιές. Η ταινία παρουσιάζει επίσης τον εκπαιδευτικό Ρέτζι Μπαρνς, που είναι αποφασισμένος να σταματήσει αυτόν τον φαύλο κύκλο. «Πρόκειται για άλλο κόσμο», εξηγεί ο Μπαρνς. «Έρχονται παιδιά στο νηπιαγωγείο που δεν ξέρουν τ’ όνομά τους, που δεν ξέρουν τα χρώματα, που κανείς ποτέ δεν τους έχει διαβάσει». Κατά την πράδοση του «direct cinema», δεν υπάρχει αφήγηση, ούτε ακαδημαϊκή: μονάχα η ζωή όπως είναι, με στιγμές χαράς, αγανάκτησης και, πάνω απ’ όλα, προσπάθειας.