ΙΜΙΤΙ ΙΚΟΥΛΑ

Γύρω στα 75.000 παιδιά του δρόμου ζουν στη Λουσάκα, την πρωτεύουσα της Ζάμπιας και μια από τις φτωχότερες πόλεις της Αφρικής. Τα περισσότερα από αυτά είναι ορφανά και οροθετικά. Η Μέμορι είναι έντεκα ετών και ζει στο δρόμο από ηλικία τριών χρόνων. Δεν δέχεται τον χαρακτηρισμό «παιδί του δρόμου»· έχει πληρώσει για τα υπάρχοντά της και δηλώνει περήφανα: «Είμαι άνθρωπος». Η Μέμορι θα προτιμούσε να είναι αγόρι, κι έτσι συμπεριφέρεται. Κόβει τα μαλλιά της κοντά και παλεύει με τους φίλους της. Ωστόσο, δεν παύει να είναι κορίτσι, πράγμα που δυσκολεύει την επιβίωση στο δρόμο. Η Μέμορι δεν θυμάται καν πόσες φορές την έχουν βιάσει. Παρ’ όλα αυτά, και σε πείσμα της φοβερής δυστυχίας, οι σκηνοθέτες έχουν καταφέρει να παρουσιάσουν με τρόπο αισιόδοξο τα ζωηρά αυτά αλητάκια. Έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη των παιδιών που είναι γενικά ντροπαλά κι έχουν συνηθίσει όλοι να τα διώχνουν, το συνεργείο παραμένει στο φόντο, δείχνονατς τη ζωή της Μέμορι και της παρέας της μέσα από μια σειρά μικροπεριστατικά. Το βράδυ, τα παιδιά μαζεύονται γύρω από μια φωτιά και αφηγούνται τις ηρωικές πράξεις του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, του πιο δυνατού ανθρώπου στον κόσμο...