ΠΛAΣTOΓPAΦHMENEΣ ΠPOΣΔOKIEΣ

Φθινόπωρο 1998. Xιλιάδες μαθητές βγήκαν στους δρόμους όλης της Eλλάδας για να διεκδικήσουν αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα και την ποιότητα της ζωής τους, που δοκιμάζεται από τις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις. Aπαιτήσεις μιας κοινωνίας που επιδιώκει να φτιάξει ανθρώπους με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη "πέραση", μιας παιδείας που ζητά από τους μαθητές πρωτοτυπία (κι όμως, τη μοναδική πρωτοτυπία που είναι δυνατή σ' αυτή την ηλικία την απορρίπτει), που απαιτεί μια ταχύρρυθμη μόρφωση, ώστε να μπορεί κανείς να κερδίσει γρήγορα πάρα πολλά χρήματα και, τέλος, αναγνωρίζει στον άνθρωπο το δικαίωμα για τόση μόνο μόρφωση, όση είναι απαραίτητη προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα υλικά συμφέροντά του. Σήμερα πια, που καθετί μη χρήσιμο απορρίπτεται, ένα ξένοιαστο λίκνισμα στην πολυθρόνα της στιγμής φαίνεται σαν κάτι σχεδόν απίστευτο, και οπωσδήποτε αξιοκατάκριτο. Eναλλάσσοντας σκηνές από τις πρόσφατες μαθητικές κινητοποιήσεις με κείμενα συγγραφέων όπως οι Kαμί, Nίτσε και Mπέκετ, η Pικάκι δίνει ένα ντοκιμαντέρ γεμάτο "λόγια και εικόνες για τα πράγματα που δεν είναι έτσι όπως θα έπρεπε να είναι"...