ΠΑΙΔΙΑ, ΚΟΣΟΒΟ 2000

Την άνοιξη του 2000, Αλβανόπαιδα στην Κοσόβσκα Μιτρόβιτσα εξομολογούνται στην κάμερα τον φοβερότερο πόνο που έχουν βιώσει στα λιγοστά χρόνια της ζωής τους, όταν έγιναν μάρτυρες του εξευτελισμού, βασανισμού ή και θανάτου των γονιών τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα παιδιά χρειάστηκε να θάψουν μόνα τους τον πατέρα ή τη μητέρα τους. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία, τραβηγμένη πολλές φορές με κάμερα στο χέρι, καταγράφει την πραγματικότητα του Κοσόβου σήμερα: τα κατεστραμένα χωριά και τα μισογκρεμισμένα σπίτια, όπου μερικά από τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να ζουν, μοιάζουν να έχουν βγει από κάποια μελλοντολογική ταινία καταστροφής. Κάθε τόσο, παρεμβάλλονται έγχρωμες εικόνες, τραβηγμένες με Super 8 από τα ίδια τα παιδιά, μια που μονάχα εκείνα, όπως λέει ο σκηνοθέτης, μπορούν να δουν τον κόσμο τους όπως πραγματικά είναι. Και προσθέτει: «Αν θέλουμε να μάθουμε κάτι γι’ αυτόν τον πόλεμο της ντροπής και τις συνέπειές του, έτσι ώστε να μην ξεχάσουμε το οδυνηρό αυτό κεφάλαιο τηε ιστορίας μας και να μην το αφήσουμε να ξεχαστεί, να μην το αφήσουμε να επαναληφθεί, τότε πρέπει να κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά αυτά και ν’ ακούσουμε τις ιστορίες τους».