Οι ταινίες του φεστιβάλ

Η λέξη bakushi σημαίνει αυτόν που ελέγχει το σκοινί ή που ασκεί την τέχνη του σκοινιού στο ιαπωνικό δέσιμο.Οι άνθρωποι αυτοί χρησιμοποιούν πολλά κομμάτια σκοινιού για να «δέσουν» ή να «δεσμεύσουν» τα κορμιά των μοντέλων σε σόου, περιοδικά και βίντεο που ειδικεύονται στο σαδομαζοχισμό.Η ταινία αναφέρεται στη ζωή αυτών των περίεργων επαγγελματιών στο ιαπωνικό δέσιμο που είναι γνωστό με την ονομασία «Kinbaku».

Το κάντομπλε είναι ένα μίγμα διαφόρων αφρικανικών θρησκειών και του καθολικισμού. Εμφανίστηκε στη Βραζιλία την εποχή της πορτογαλικής αποικιοκρατίας. Σήμερα είναι μία από τις βασικές θρησκείες της χώρας. Παρόλο που η επίδραση του καθολικισμού είναι εμφανής σε πολλές εκδηλώσεις των κάντομπλε, η θρησκεία στην ουσία της είναι καθαρά αφρικανική.

Στην Καταλωνία υπάρχει μια παλιά παράδοση: τα Castells, ο σχηματισμός δηλαδή ανθρώπινων πυραμίδων. Αυτές φτιάχνονται από 400 ανθρώπους και φτάνουν σε ύψος τα 10 μέτρα. Ανταγωνιζόμενες σκληρά η μία την άλλη, οι διάφορες ομάδες μετράνε τις δυνάμεις τους σε μικρούς δημόσιους χώρους και επιδεικνύουν πόσο τέλεια τα μέλη των μικρών κοινοτήτων τους είναι δεμένα μεταξύ τους. Η ταινία παρακολουθεί στη διάρκεια μιας σεζόν την ομάδα «Colla Joves» από τη Valls, μια μικρή πόλη κοντά στην Tarragona. Οδηγημένοι από την αντιπαλότητά τους προς την άλλη ομάδα της πόλης, την «Colla Vella», παλεύουν για τη νίκη στον τελικό κρίσιμο αγώνα. Αλλά οι ελπίδες τους κινδυνεύουν να τσακιστούν από ένα τρομοκρατημένο πεντάχρονο παιδί: την κορυφή της πυραμίδας...

Η ταινία ταξιδεύει μαζί με τις Dixie Chicks από την κορύφωση της δημοτικότητάς τους ως τα αγαπημένα κορίτσια της κάντρι μουσικής και τις τραγουδίστριες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις δίσκων όλων των εποχών, μέχρι το διαβόητο σχόλιο της βασικής τραγουδίστριας του συγκροτήματος Natalie Maines κατά του προέδρου Μπους το 2003. Η ταινία παρακολουθεί τη ζωή και την καριέρα των μελών των Dixie Chicks σε μία περίοδο τριών ετών, στη διάρκεια των οποίων δέχτηκαν πολιτικές επιθέσεις και απειλές κατά της ζωής τους, ενώ εξακολουθούσαν να ζουν τη ζωή τους, να γεννούν παιδιά και φυσικά να παίζουν μουσική. Η ταινία τελικά παρουσιάζει ποιες είναι οι Dixie Chicks ως γυναίκες, ως δημόσια πρόσωπα και ως μουσικοί.

Fengjie, Κίνα, 2005. Ο ζωγράφος Liu Xiaodong επισκέπτεται στην περιοχή Τρία Φαράγγια για να δημιουργήσει μία σειρά από ελαιογραφίες υπό τον τίτλο «Καυτό κρεβάτι». Έντεκα ντόπιοι εργάτες ποζάρουν. Μετά την ολοκλήρωση του υδροηλεκτρικού έργου στα Τρία Φαράγγια, η Fengjie, με ιστορία δύο χιλιάδων ετών, θα χαθεί κάτω από το νερό. Μπανγκόγκ, Ταϊλάνδη, 2006. Στο πλαίσιο της σειράς «Καυτό κρεβάτι» ο Liu Xiaodong προσκαλεί έντεκα γυναίκες τροπικής καταγωγής να ποζάρουν για τον επόμενο πίνακά του. Και οι δύο πόλεις διασχίζονται στο κέντρο τους από ένα ποτάμι, που τρέχει προς τα εμπρός και δεν γυρίζει ποτέ πίσω.

Η Αλμέρια, η παράκτια επαρχία της φημισμένης Ανδαλουσίας, έχει μετατραπεί τα τελευταία 20 χρόνια στο μεγαλύτερο θερμοκήπιο του πλανήτη, στον τεχνητό λαχανόκηπο της Ευρώπης. Στις ακτές της καταφθάνουν με τα «πατέρας» –ρηχές βάρκες χωρί καρίνα– εκατοντάδες μετανάστες, όλοι τους αποφασισμένοι να «κατακτήσουν» την Ευρώπη και καλύτερες συνθήκες ζωής. Τι γίνονται τελικά αυτοί οι μετανάστες και τα όνειρά τους για ένα Ελντοράντο; Καταλήγουν στην παρανομία και αντιμετωπίζουν έναν κόσμο για τον οποίον κανένας δεν είναι προετοιμασμένος. Παγιδεύονται σε ανυπόφορες συνθήκες ζωής και εργασίας, γεμάτες απογοήτευση, θυμό και φόβο ότι δεν θα πετύχουν το σκοπό τους. Παρότι νιώθουν νοσταλγία για το σπίτι τους, η μόνη οδός γι’ αυτούς είναι να συμβιβαστούν με την κατάσταση και να μην παραιτηθούν. Με το μέτωπο ψηλά, προασπίζονται την προσωπική τους τιμή και την τιμή της οικογένειας που άφησαν πίσω.

Μια πρόσφατη έκθεση της αμερικανικής κυβέρνησης μελετά σοβαρά το ενδεχόμενο αναστολής της λειτουργίας των ρευμάτων των ωκεανών με σοβαρές επιπτώσεις στο κλίμα της Ευρώπης μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα. Κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει μια μικρότερου μεγέθους εποχή των παγετώνων στην Βόρεια Ευρώπη στις επόμενες δεκαετίες. Ποιος θα είναι ο λόγος αυτής της καταστροφής; Η υπερθέρμανση του πλανήτη! Μια προβλεπόμενη καταστροφή που προστίθεται σε μια σειρά από κλιματικά ατυχήματα που τα τελευταία χρόνια πολλαπλασιάζονται. Αυτή τη φορά, η απειλή εμφανίζεται στα βάθη του Ατλαντικού, στην πολυπλοκότητα του πιο μυθικού από τα θαλάσσια ρεύματα: του Gulf Stream. Μπορεί το Δουβλίνο να αποκτήσει το κλίμα του Spitzberg και το Λονδίνο το κλίμα της Σιβηρίας; Υπάρχει «αχίλλειος πτέρνα» στο κλίμα της Ευρώπης; Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με την καταστροφή αν το Gulf Stream σταματήσει; Πόσο καιρό έχουμε στη διάθεσή μας για να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας;

Η ταινία αφηγείται τον σκληρό και βίαιο αγώνα ανάμεσα στους ανθρακωρύχους και τη διοίκηση στη διάρκεια μίας 13μηνης απεργίας η οποία έλαβε χώρα ανάμεσα στο 1973 και το 1974 στα Απαλάχια Όρη του Κεντάκι στην επαρχία Χάρλαν, και των τεσσάρων ετών στη διάρκεια των οποίων εξελίχθηκε όλη η ιστορία. Οι ανθρακωρύχοι ήταν αποφασισμένοι να γίνουν μέλη του σωματείου United Mine Workers και η εταιρεία ήταν αποφασισμένη να σπάσει την απεργία με απεργοσπάστες, οι οποίοι ήταν ακόμη πιο απελπισμένοι από αυτούς που είχαν ήδη δουλειά. Τελικά, οι ανθρακωρύχοι πέτυχαν μία νέα σύμβαση, παρά το γεγονός ότι κάποια από τα δικαιώματα για τα οποία είχαν παλέψει δεν περιλαμβάνονταν στην τελική συμφωνία...

Ο Elliot, ο Paul, ο Michael, ο Liam και ο Grant είναι τα μέλη ενός συγκροτήματος χέβι μέταλ με το όνομα «Hatred» (=μίσος). Η μουσική τους είναι δυνατή και τα μαλλιά τους μακριά. Επίσης, ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι τα 10 χρόνια. Η ταινία παρακολουθεί τις προετοιμασίες του γκρουπ για μια υπαίθρια συναυλία στο Stirling της Σκοτίας, καθώς αγωνίζονται με τη σύνθεση των τραγουδιών, τα όργανά τους, τους γονείς τους και τελικά με το ίδιο το ταλέντο τους για τη δόξα του ροκ. Ένα ευαίσθητο πορτρέτο της ζωής ενός ροκ γκρουπ σε μικρογραφία.

Η εξέταση της αναπαράστασης των ρόλων των φύλων στη μουσική χιπ-χοπ και ραπ. Συνεντεύξεις με διάσημους ράπερ όπως οι Mos Def, Fat Joe, Chuck D, Jadakiss και Busta Rhymes και τον μεγιστάνα του χιπ-χοπ Russell Simmons. Σχόλια των Michael Eric Dyson, Beverly Guy-Sheftall, Kevin Powell και Sarah Jones. Συνεντεύξεις νεαρών γυναικών από το Spelman College, ένα ιστορικό μαύρο σχολείο και ένα από τα σημαντικότερα ιδρύματα των ΗΠΑ στις ελεύθερες τέχνες. Η σύνθετη διάδραση του πολιτισμού, του εμπορίου και του φύλου μέσα από συνεντεύξεις με επίδοξους ράπερ και πιστούς του είδους σε μουσικές εκδηλώσεις χιπ-χοπ σε όλη τη χώρα.

Το ντοκιμαντέρ αποτελεί μια μικρή γεύση και μια υπόκλιση μπροστά στον πλούτο των μουσικών παραδόσεων της Μαδαγασκάρης. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο μουσικός θρύλος της Μαδαγασκάρης Rakoto Frah αλλά και νεότεροι μουσικοί και συνθέτες, παγκοσμίως αναγνωρισμένοι, όπως οι Tarika Sammy, η Hanitra, o Ricky και ο Rajeri. Μέσα από τη μουσική και τις αφηγήσεις τους πηγάζει η αγάπη για τη μουσική κληρονομιά μιας τόσο φτωχής και συνάμα τόσο πλούσιας χώρας όπως η Μαδαγασκάρη.

Το ντοκιμαντέρ διαπραγματεύεται το θέμα της ταυτότητας. Η δεκατετράχρονη Μέντεβι, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Ελλάδα από γονείς αφρικανούς μετανάστες, αισθάνεται Ελληνίδα και περιγράφει την καθημερινότητά της στην Αθήνα και τις δυσκολίες της. Στη συνέχεια ταξιδεύει στην πατρίδα της μητέρας της, τη Σιέρρα Λεόνε, όπου συναντά για πρώτη φορά στη ζωή της τη γιαγιά και τους συγγενείς της. Βλέπει από κοντά τις συνθήκες της ζωής εκεί, αποτέλεσμα ενός καταστροφικού εμφυλίου πολέμου που έληξε πρόσφατα, και αναρωτιέται σχετικά με την ταυτότητά της ως Αφρικανής ή Ελληνίδας.

Οδηγημένοι από μία έντονη ανάγκη για να βιώσουν την εμπειρία της κοινότητας, ενάμισι εκατομμύριο νέοι άνθρωποι έφτασαν τελικά στο σημείο να ζήσουν την εμπειρία της εξαιρετικής μουσικής, του αναρχικού εορτασμού και της εξαντλητικής μυστηριακής τελετουργίας του Γούντστοκ – ενός γεγονότος το οποίο κατέχει κεντρική θέση στην πολιτισμική μας μνήμη. Η ταινία μάς βυθίζει στη μουσική και στο χάος τριών θρυλικών μουσικών φεστιβάλ, το 1969, το 1994 και το 1999, και διερευνά την ακατανίκητη δύναμη του μύθου του Γούντστοκ. Καταγράφει σκηνές από τα παρασκήνια, τις απίστευτες εκτελέσεις και τις εξωφρενικές πράξεις αυτοέκφρασης, σεξουαλικής απελευθέρωσης και επανάστασης που καθόρισαν την εμπειρία του Γούντστοκ.

Η στενή λωρίδα της παραλίας είναι μια ζώνη που δεν ανήκει στον άνθρωπο, αλλά τη μοιράζονται η θάλασσα και η στεριά. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η ζώνη ασκεί μια μαγνητική έλξη στους ανθρώπους. Χάρη σ’ αυτή την παράξενη, ελκυστική δύναμη, καθένας απορροφάται από το δικό του ιδιαίτερο «παιχνίδι». Η ταινία παρέχει μια ειρωνική ματιά σ’ ένα τέτοιο ημιάγριο μέρος στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας.

Στις 17 Νοεμβρίου του 1978 ο γερουσιαστής Leo Ryan ταξίδεψε στη Γουϊάνα, για να ερευνήσει ανησυχητικές φήμες για έναν καταυλισμό στη ζούγκλα, γνωστό ως Jonestown, μια ομάδα που αποκαλούνταν ο Ναός των Λαών και τον αρχηγό της, τον αιδεσιμότατο Jim Jones.Σύμφωνα με όσα έφταναν στις ΗΠΑ, αμερικανοί πολίτες κρατούνταν εκεί παρά τη θέλησή τους σε συνθήκες στρατοπέδου συγκέντρωσης. Υπήρχαν υπόνοιες για χρήση σωματικής και σεξουαλικής βίας και ακόμη φήμες για προσχεδιασμένη μαζική αυτοκτονία. Ο γερουσιαστής Ryan, ένας παθιασμένος προασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ήταν αποφασισμένος να μάθει την αλήθεια. Μέσα σε 48ώρες, ο Ryan, ο Jones και περισσότεροι από 900 κάτοικοι της Jonestown ήταν νεκροί – θύματα της μεγαλύτερης μαζικής σφαγής-αυτοκτονίας στην ιστορία. Η ταινία προχωρά πέρα από τους τίτλους των εφημερίδων για να παρουσιάσει το πορτρέτο του Jones, των οπαδών του και των συνθηκών που οδήγησαν στον όλεθρο της ζούγκλας της Γουϊάνα

Ένα ντοκιμαντέρ που αποκαλύπτει με χιούμορ τη σημασία του παραδοσιακού καφενείου για την ελληνική κοινωνία. Στο κέντρο της Αθήνας, στα Εξάρχεια, οι θαμώνες περιγράφουν με τον δικό τους τρόπο αυτόν τον ιδιαίτερο, «δημόσιο» χώρο συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων, τί τους ενώνει εκεί μέσα και πώς αλλάζει το καφενείο με το πέρασμα του χρόνου. Ένας διάλογος μεταξύ τους μέσω της κάμερας. Το καφενείο είναι ψυχοθεραπευτήριο, είναι Πανεπιστήμιο, είναι Αγορά, είναι ένας ελεύθερος χώρος έκφρασης και ανταλλαγής.

Η οικογένεια Komatsu έχει έξι παιδιά: τρία αγόρια και τρία κορίτσια. Το μικρότερο αγόρι, ο Kenta (12 χρόνων), πάσχει από εγκεφαλική παράλυση και είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Καθώς πλησιάζει στο τέλος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ο Kenta παίρνει μία απόφαση που θα του αλλάξει τη ζωή: θα μπει σ’ ένα οικοτροφείο για ανάπηρα παιδιά. Όταν η μητέρα του τον ρωτά γιατί, της απαντά ότι θέλει να μάθει να τη βοηθά όπως τα αδέλφια του. Ωστόσο, έχοντας πάρει την απόφασή του, ο Kenta έχει να παλέψει με τα δικά του άγχη. Θα νιώσει μοναξιά; Θα μπορέσει πραγματικά να ζήσει μακριά από το σπίτι του;

Μια μελέτη για τον εκλιπόντα μουσικό και καλλιτέχνη Κερτ Κομπέιν, στηριγμένη σε περισσότερο από 25 ώρες ηχογραφημένο υλικό συνεντεύξεων, ακυκλοφόρητο μέχρι τώρα, προς τον δημοσιογράφο Michael Azerrad για το βιβλίο του Come As You Are (Έλα όπως είσαι). Εδώ, ο Κομπέιν αφηγείται την ίδια του τη ζωή –από τα παιδικά του χρόνια και την εφηβεία του μέχρι την εποχή των μουσικών ανακαλύψεων και αργότερα της διαχείρισης της εκρηκτικής δόξας του- και προσφέρει οξυδερκείς παρατηρήσεις για τη ζωή του, τη μουσική του, την εποχή του. Με τη συνοδεία ενός υποβλητικού μουσικού θέματος και τραγουδιών καλλιτεχνών που επηρέασαν τον Κομπέιν, όπως οι Ίγκι Ποπ, Ντέιβιντ Μπόουι, REM και Queen, και συνδυασμένο με νεότερο υλικό από τις πόλεις Αμπερντίν,Ολύμπια και Σιάτλ της πολιτείας της Ουάσινγκτον, οι συζητήσεις αυτές αποκαλύπτουν ένα απόλυτα προσωπικό πορτρέτο ενός από τους πιο φημισμένους καλλιτέχνες της εποχής μας.

Οι Latin Kings είναι η μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη συμμορία της Νέας Υόρκης. Για δεκαετίες ήταν συνώνυμοι των ναρκωτικών, των όπλων και των φόνων. Όταν ο Blood King μπήκε στη φυλακή για πολλαπλούς φόνους, ο Antonio Fernandez (King Tone) ανέλαβε τον έλεγχο των Latin Kings. Ο King Tone ορκίστηκε να οδηγήσει τους Kings μακριά από το έγκλημα. Παρότρυνε τα παιδιά να μην παρατήσουν το σχολείο, να αφήσουν τα όπλα και να τιμούν τη λατινοαμερικανική κληρονομιά τους με θετικό τρόπο. Σε πολλές φτωχές γειτονιές, ο King Tone υμνούνταν σαν ήρωας της εργατικής τάξης. Οι Kings έφτασαν να έχουν 6.000 μέλη. Ο Tone οργάνωσε διαδηλώσεις για καλύτερα σχολεία και διαμαρτυρίες ενάντια στη βιαιότητα της αστυνομίας. Κάθε εβδομάδα τα μίντια είχαν και από μία ιστορία γι’ αυτόν τον νέο τύπο ανθρώπινου και ευγενικού αρχηγού συμμορίας. «Θα μπορούσε να είχε αλλάξει τη Νέα Υόρκη», είπε ο εισαγγελέας. «Ήθελε να γίνει ο πορτορικανός Μάρτιν Λούθερ Κινγκ».

Η ταινία διερευνά τη σχέση των σύγχρονων ανθρώπων με το χρόνο μέσα από τη ματιά ορισμένων «ακραίων» καταναλωτών της εποχή μας. Οι άνθρωποι που συναντούμε, καθένας με τον τρόπο του, έχουν πάρει δραστικές αποφάσεις σε σχέση με τη στάση ζωής τους. Ένας 41χρονος, ειδικός στα ακραία αθλήματα, φιλοδοξεί ν’ ανέβει σ’ ένα εντυπωσιακό βουνό κι από κει να πηδήξει με αλεξίπτωτο (basejumping). Δύο ημιαπασχολούμενοι ψαράδες και φανατικοί σκιέρ που έχουν κουραστεί από τη ζωή στην πόλη τους Narvik, ξεκινούν ένα απίστευτα μεγάλο ταξίδι με την κωπηλατική τους λέμβο για να κάνουν σκι κάτω από ακραίες συνθήκες σ’ ένα από τα πανέμορφα νησιά Lofoten. Ένας οδηγός ασθενοφόρου και πρώην εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών στο Λίβανο και τη Βοσνία, κάνει ένα διάλειμμα από την έντονη ζωή του για να καθήσει μόνος του σ’ έναν πύργο παρατήρησης στο μέσο ενός δάσους στην επαρχία Østfold, όπου το μόνον του καθήκον για τέσσερις μήνες είναι να παρακολουθεί γύρω του μέσα από τα κιάλια και να ελέγχει ότι το δάσος δεν έχει πιάσει φωτιά. Στο τέλος ενός μεγάλου ταξιδιού, ο 92χρονος φιλόσοφος Arne Næss ο πρεσβύτερος αναπολεί τόσο τις αποφάσεις που πήρε, όσο κι αυτές που δεν πήρε.

Η Carmen και η Lourdes εργάζονται στην Τιχουάνα στις maquiladoras, τα πολυεθνικά εργοστάσι, τα οποία εγκαταστάθηκαν στο Μεξικό για να έχουν φτηνά εργατικά χέρια. Κάθε μέρα οι εργάτριες αυτές αντιμετωπίζουν καταπατήσεις των εργατικών δικαιωμάτων, την περιβαλλοντική καταστροφή και το αστικό χάος – τη ζωή στα όρια της παγκόσμιας οικονομίας. Παρά τον καθημερινό τους αγώνα για επιβίωση, οι δύο γυναίκες παλεύουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα: η Carmen μηνύει μία μεγάλη εταιρεία παραγωγής τηλεοράσεων για την παραβίαση των εργατικών της δικαιωμάτων.Η Lourdes πιέζει την κυβέρνηση να καθαρίσει τα τοξικά απόβλητα που άφησε πίσω του ένα εργοστάσιο που έκλεισε. Καθώς δουλεύουν για να αλλάξουν τα πράγματα, ο κόσμος αλλάζει κι αυτός με τη σειρά του: μία διεθνής οικονομική κρίση και η διαθεσιμότητα της Κίνας να παρέχει ακόμη φθηνότερα εργατικά χέρια, αρχίζουν να διώχνουν τα εργοστάσια μακριά από την Τιχουάνα, οδηγώντας την Carmen, τη Lourdes και τους συναδέλφους τους σ’ ένα αβέβαιο μέλλον.