Οι ταινίες του φεστιβάλ

Όταν γεννήθηκε, οι γονείς της Μόνικας θεώρησαν πως ήταν αγόρι και την έβγαλαν Μόρτεν.Τον Απρίλιο του 2002, η 22χρονη τότε Μόνικα,υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση ώστε το σώμα της να ταιριάζει με το πραγματικό της φύλο. Η μητέρα της πιστεύει πως οποιαδήποτε άλλη λύση θα σήμαινε το θάνατο για το παιδί της. Οι περισσότεροι από μας μπορούμε να ταυτιστούμε με την αναζήτηση της αληθινής μας ταυτότητας.Ωστόσο,λίγοι είναι εκείνοι που αναγκάζονται να υποστούν χειρουργική επέμβαση για να πετύχουν το σκοπό αυτό.Η εμπειρία της απώλειας,του φόβου,της χαράς,της λύπης και του πόθου στο ταξίδι αυτό είναι κάτι που μοιραζόμαστε όλοι μας.Με συγκίνηση και τρυφερότητα η ταινία περιγράφει τον αγώνα της Μόνικα για να βρει τον εαυτό της.Στους μήνες πριν και μετά την εγχείρηση,η Μόνικα εξομολογιόταν σε μια κάμερα,φτιάχνοντας έτσι ένα μοναδικό βιντεο-ημερολόγιο.Η ειλικρίνειά της,το χιούμορ της και η ευθύτητα με την οποία αφηγείται την ιστορία της θα διαλύσει τους μύθους και τις προκαταλήψεις που υπάρχουν γύρω από ανθρώπους σαν κι αυτήν.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Άμι Ανκίλεβιτς,ενός 3-D animator στο Ισραήλ,του οποίου η σωματική κίνηση περιορίζεται σε ένα δάχτυλο του αριστερού του χεριού. Όταν γεννήθηκε, διαγνώστηκε ότι ο Άμι έπασχε από μια σπάνια μορφή μυ?κής δυστροφίας που αργότερα προσδιορίστηκε ως νωτιαία μυϊκή ατροφία.Η πρόγνωση ήταν ότι ο Άμι δεν θα ζούσε πέρα από τα έξι του.Τώρα,τριάντα χρόνια αργότερα,ο Άμι αφήνει τη γυναίκα που αγαπά και επιστρέφει στις ΗΠΑ,για να συναντήσει τον γιατρό ο οποίος είχε προβλέψει τον πρόωρο θάνατό του.Στην πορεία,ο Άμι αποδέχεται ένα σημαντικό γεγονός από το παρελθόν του και κυνηγάει το όνειρο μιας ζωής:να καβαλήσει μια Χάρλεϊ Ντέιβιντσον. Το 18 κιλά αγάπη είναι ένα συναρπαστικό, χιουμοριστικό και συγκινητικό ταξίδι στη ζωή, παρέα με κάποιον που πραγματικά ενσαρκώνει το γνωμικό carpe diem (άδραξε τη μέρα)...

Mικτά ζευγάρια Ελλήνων και Τούρκων συζητούν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Η μητέρα του Λευτέρη, ενώ περιμένει τη συμπεθέρα από την Τουρκία, μας αφηγείται πώς γνωρίστηκε ο γιος της με την Tudge. Οι δύο πόρτες είναι ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ που οδηγούν σε ένα Θεό· οι δύο πολιτισμοί, ελληνικός και οθωμανικός, οι οποίοι αναπτύσσονται στην ίδια περιοχή, αλλά και οι δύο οθόνες που ανοίγουν στο ίδιο chatroom. Tο Ίντερνετ είναι ο χώρος όπου γνωρίστηκαν δύο από τα ζευγάρια. Από εδώ προκύπτουν οι ένθετες εικόνες, οι οποίες «κινηματογραφήθηκαν διαδικτυακά» για να πλαισιώσουν αφηγηματικά και αισθητικά αυτήν τη σύντομη ιστορία.

Στις 15 Αυγούστου του 2005, το Ισραήλ άρχισε να αποχωρεί από τη Λωρίδα της Γάζας. Ήταν μια μονομερής κίνηση που αποφασίστηκε από την ισραηλινή κυβέρνηση και σύμφωνα με την οποία οι εβραίοι έποικοι έπρεπε να φύγουν από τα σπίτια και τα χωριά τους. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα των παρελθόντων δεκαετιών στη Μέσα Ανατολή. Ύστερα από χρόνια συγκρούσεων με τους Παλαιστίνιους, ο ισραηλινός στρατός έχει τη φήμη ότι είναι σκληρός. Τώρα, για πρώτη φορά, πρέπει να δείξει το σκληρό του πρόσωπο σε ισραηλινούς πολίτες. Η ταινία καταγράφει τα σημαντικότερα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο πλαίσιο της αποχώρησης, σε μια περίοδο πέντε ημερών.

Ο Ζίκο ήρθε στην Ισλανδία απ’ το Μαρόκο για να βρει την τύχη του. Ύστερα από δέκα χρόνια, η μικρή του επιχείρηση χρεοκοπεί. Απελπισμένος, αποφασίζει να ανανεώσει την ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα του, την Africa United, και να τη βάλει στην ημι-επαγγελματική Τρίτη εθνική. Καλεί μετανάστες απ’ όλη την Ισλανδία ? ποδοσφαιριστές απ’ το Μαρόκο, τη Νιγηρία, την Κολομβία, τη Σερβία, το Κόσοβο, την Γκάμπια και τη Γουινέα για να τον βοηθήσουν να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Ωστόσο ο δρόμος προς την επιτυχία είναι δύσκολος, και στη μέση της σεζόν η Africa United έχει μόνο ήττες. Ο καλύτερος παίκτης τους σηκώνεται και φεύγει και ο Ζίκο αποφασίζει να αναζητήσει το ποδοσφαιρικό του ίνδαλμα στην Αγγλία για να τον συμβουλευτεί. Όταν επιστρέφει στην Ισλανδία, είναι γεμάτος νέες ιδέες.

Αν και την εποχή εκείνη δεν αναγνωρίστηκε, το γεγονός είναι ότι η αμερικανική hardcore πανκ ροκ της δεκαετίας του ’80 γέννησε στο μεγαλύτερο μέρος της τη μουσική και την κουλτούρα που ακολούθησε.Δεν θα υπήρχαν οι Nirvana, Beastie Boys ή οι Red Hot Chili Peppers αν δεν είχαν υπάρξει οι πρωτοπόροι Black Flag, Bad Brains και Minor Threat. Η hardcore δεν ήταν απλώς μουσική – ήταν ένα κοινωνικό κίνημα νέων οι οποίοι δεν ταίριαξαν ποτέ στην Αμερική της εποχής του Ρήγκαν. Οι μουσικοί της hardcore ήταν μια ξεχωριστή «φυλή» που χρησιμοποιούσε τη σκληρή αυτή μουσική είτε για να δραπετεύσει από την πραγματικότητα είτε για να εκφράσει τη γνώμη της. Κι ενώ ορισμένοι από αυτούς αναζητούσαν έναν καλύτερο κόσμο, αλλοί ήταν απλώς οργισμένοι και ήθελαν «να τα σπάσουν». Η ταινία American Hardcore ανιχνεύει το χαμένο αυτό κίνημα, από τις απαρχές του το 1980 έως το τέλος του το 1986.

Ένα ντοκιμαντέρ για πέντε συγκροτήματα στο Πεκίνο, και επίσης μια ταινία για το τι σημαίνει να είναι κανείς διαφορετικός, σε μια χώρα που αναπτύσσεται γρηγορότερα απ’ ό,τι οποιαδήποτε άλλη στον κόσμο. Οι μουσικοί που πρωταγωνιστούν δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με την ξαφνική άνοδο της Κίνας ως «παγκόσμιας δύναμης» ή με το «άλμα του δράκου», όπως το περιγράφουν τα δυτικά ΜΜΕ, δηλαδή τον διχασμό ανάμεσα στις αυστηρές παραδόσεις και την κομμουνιστική πειθαρχία αφενός, και τη νέα τάση για το κυνήγι της καριέρας και των χρημάτων αφετέρου. Ούτε ενδιαφέρονται για την πολιτική διαμαρτυρία. H ταινία περιγράφει μια πολύ μικρή κοινότητα. Κανένα από τα συγκροτήματα δεν έχει παίξει για πάνω από εκατό ανθρώπους. Και τα CD τους μάλλον δεν θα τα βρείτε στα κανονικά δισκάδικα. Οι μουσικοί αυτοί έχουν δικό τους μουσικό ύφος και δική τους φιλοσοφία για τη ζωή. Από Δυτική άποψη, το πάθος και το χιούμορ τους θυμίζουν την εποχή που η πανκ βασίλευε στην Ευρώπη.

Αν και το Μπέλζεκ της Πολωνίας δεν είναι από τα πολύ γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης, έγιναν κι εκεί ανείπωτες φρικαλεότητες από τους Ναζί. Υπολογίζεται ότι ανάμεσα στο Μάρτιο και το Δεκέμβριο του 1942, περίπου 600.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν στο Μπέλζεκ. Προερχόντουσαν κυρίως από την Κρακοβία και το Λ’βοβ, αλλά επίσης και από τη Γερμανία, την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία. Οι κρατούμενοι συνήθως δολοφονούνταν μέσα σε λίγες ώρες από την άφιξή τους, κι ύστερα τα πτώματά τους κρύβονταν. Στους πρώτους μήνες του 1943, το στρατόπεδο καταργήθηκε, οι μαζικοί τάφοι ανοίχτηκαν και οι σοροί αποτεφρώθηκαν για να σβηστούν τα ίχνη. Το έδαφος ισοπεδώθηκε και φυτεύτηκαν δέντρα. Παρ’ όλα αυτά, οι Ρώσοι ξεσκέπασαν τη φρικτή αλήθεια. Ο μοναδικός επιζών του Μπέλζεκ ήταν ο Ρούντολφ Ρέντερ, ο οποίος κατέγραψε τη φοβερή του εμπειρία.

Ο Μπαρούν Μίτρα, υπέρμαχος του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, απένειμε κάποτε στην ινδή ακτιβίστρια Βαντάνα Σίβα το βραβείο "Bullshit" για τη συντήρηση της φτώχειας, επειδή αυτά που έλεγε για τις αρνητικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης ήταν "bullshit" δηλαδή μπούρδες και, κυριολεκτικά, κοπριά ταύρου. Η Σίβα απάντησε περιπαικτικά ότι η "κοπριά της αγελάδας είναι το ωραιότερο υλικό". Στο οικολογικό εκπαιδευτικό ινστιτούτο "Ναβντάνια" που έχει ιδρύσει στην Ινδία, και το οποίο αριθμεί 20.000 μέλη, η σκεπή είναι φτιαγμένη από κοπριά. Ξεκινώντας από κει, οι σκηνοθέτες ακολουθούν την ακούραστη ακτιβίστρια για δύο χρόνια στη μάχη που δίνει κατά των αρχηγών της παγκοσμιοποίησης. Παρευρίσκεται στην αποτυχημένη συνάντηση κορυφής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου στο Κανκούν του Μεξικού, επισκέπτεται την εξόριστη κοινότητα του Θιβέτ στην Νταρμσάλα της Ινδίας, και ταξιδεύει στην Κοπεγχάγη για μια συνάντηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

Γυρισμένο κρυφά στην Κίνα, κάτω από αντίξοες συνθήκες, το ντοκιμαντέρ αυτό μας αποκαλύπτει αυτό που η Κίνα και οι διεθνείς εταιρίες ρουχισμού δεν θέλουν να δούμε: το πώς φτιάχνονται πραγματικά τα ρούχα που αγοράζουμε. Το China Blue μας βάζει μέσα σ’ ένα εργοστάσιο παραγωγής τζην, όπου δύο έφηβες, η Γιασεμή και η Ορχιδέα, προσπαθούν να επιβιώσουν σ’ ένα σκληρό εργασιακό περιβάλλον. Οι ζωές τους διασταυρώνονται με αυτήν του άλλου πρωταγωνιστή της ταινίας και ιδιοκτήτη του εργοστασίου, του κυρίου Λαμ. Εξετάζοντας το θέμα και από τα δύο άκρα της ιεραρχίας του εργοστασίου, η ταινία ανάγει πολύπλοκα θέματα παγκοσμιοποίησης σε ανθρώπινο επίπεδο. Όπως εκατομμύρια άλλες κοπέλες, η Γιασεμή έφυγε από το χωριό της για να πάει να εργαστεί σ’ ένα μακρινό εργοστάσιο. Ο αρχικός της ενθουσιασμός στη σκέψη ότι θα βοηθάει οικονομικά την οικογένειά της σύντομα εξανεμίζεται μπροστά στις τέλειωτες ώρες εργασίες και τις καθυστερήσεις στην πληρωμή. Η μόνη παρηγοριά της είναι ο ισχυρός δεσμός που δημιουργείται ανάμεσα σ’ εκείνη και τις συναδέλφους της.

Στο νέο, συναρπαστικό του ντοκιμαντέρ, Grizzly Man, ο διακεκριμένος σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ διερευνά τη ζωή και το θάνατο του Τίμοθι Τρέντγουελ, ερασιτέχνη ειδικού στις αρκούδες grizzly και περιβαλλοντολόγου ακτιβιστή. Ο Τρέντγουελ έζησε άοπλος ανάμεσα στις αρκούδες για δεκατρία καλοκαίρια, κινηματογραφώντας τις περιπέτειές του στη φύση τα τελευταία πέντε από αυτά. Τον Οκτώβριο του 2003, ό,τι απέμεινε από τον Τρέντγουελ και τη φίλη του, Έιμι Χιούγκεναρντ, βρέθηκε κοντά στην κατασκήνωσή τους στον εθνικό δρυμό Κατμάι της Αλάσκας. Τους είχε επιτεθεί και καταβροχθίσει μια αρκούδα grizzly. Ήταν το πρώτο τέτοιο περιστατικό στα χρονικά του Κατμάι. (Η αρκούδα που θεωρείται ότι ήταν αυτή που σκότωσε το ζευγάρι, πυροβολήθηκε αργότερα από δασονόμους του πάρκου.) Στην ταινία, ο Χέρτσογκ δεν εξερευνά απλώς το μυστήριο της άγριας φύσης, αλλά και το μυστήριο της ανθρώπινης φύσης, καθώς καταγράφει τα τελευταία χρόνια του φυσιολάτρη Τρέντγουελ. Το υλικό που τράβηξε ο ίδιος ο Τρέντγουελ δίνει ανάγλυφη την εικόνα μιας πολύ ιδιαίτερης προσωπικότητας, ενώ παράλληλα εγείρει ερωτήματα γύρω από τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση.

Η δυτικές ακτές της Ιρλανδίας, άγριες αλλά και πανέμορφες, αποτελούν το φόντο γι’ αυτό το χιουμοριστικό ντοκιμαντέρ. Ο κεντρικός ήρωας είναι ο Τζίμι, ένας άνδρας μεσήλικας που ζει μόνος. Από το παράθυρό του βλέπει μια εξίσου μοναχική αγελάδα, την οποία αγόρασε από τον εργένη φίλο του, Όστιν. Ο Τζίμι θα ήθελε μια γυναίκα με την οποία να μοιραστεί τη ζωή του. Βρίσκει λοιπόν μια προξενήτρα, η οποία τον ρωτά για τις επιθυμίες και τις προτιμήσεις του. Ο Τζίμι περιμένει υπομονετικά, φαντασιώνεται, κουβεντιάζει με τους φίλους του, ζητά από τον Θεό να τον φωτίσει, και χτίζει πέτρινα φράγματα, σιγομουρμουρίζοντας συνέχεια το τραγούδι «It’s now or never». Και τότε, ο τραχύς αλλά καλόκαρδος Τζίμι λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από την προξενήτρα.

Το Romantico είναι ένα πορτρέτο του μεξικανού Carmelo Mu•iz. Η ταινία ακολουθεί τον Καρμέλο καθώς ο τροβαδούρος γυρνάει σπίτι του και προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην, ύστερα από χρόνια στο Σαν Φρανσίσκο, όπου κι εκεί αγωνιζόταν για να επιβιώσει. Μέσα από τα μάτια του βλέπουμε μια αντίστροφη ιστορία ξενιτεμού, καθώς η ταινία εξηγεί το πώς ο 60χρονος πρωτοαποφάσισε ν’ αφήσει την αγαπημένη του οικογένεια και να διασχίσει τα σύνορα. Μαζί με τον μουσικό του σύντροφο, Αρτούρο Αρίας, ο Καρμέλο οργώνει το Σαν Φρανσίσκο, πηγαίνοντας από εστιατόριο σε εστιατόριο για να βγάλει το ψωμί του παίζοντας τραγούδια αγάπης για φιλοδωρήματα. Είναι ντουέτο, αλλά αυτοαποκαλούνται El Trio Cometa για λόγους μάρκετινγκ. Η παραμονή του Καρμέλο στο Σαν Φρανσίσκο τελειώνει ξαφνικά, όταν μαθαίνει ότι η κατάσταση της άρρωστης μητέρας του έχει χειροτερέψει...

Στην περιοχή της Ζαχάρως, ενός μικρού δήμου της Δυτικής Πελοποννήσου, οι άντρες αντιμετωπίζουν ένα σοβαρό πρόβλημα. Οι νέες γυναίκες έχουν φύγει για τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, ψάχνοντας για δουλειά και ελευθερία από τα καταπιεστικά ήθη της επαρχίας. Η Ζαχάρω έχει μετατραπεί σε πόλη μοναχικών αντρών που ψάχνουν να παντρευτούν... Προκειμένου να εκπληρώσει την προεκλογική του δέσμευση να βρει γυναίκες στους εργένηδες της περιοχής του, ο δήμαρχος της Ζαχάρως σχεδιάζει ένα ταξίδι αναζήτησης νυφών στη Ρωσία. Οι υποψήφιοι γαμπροί είναι πολλοί, αλλά μόνο όσοι έχουν επιλεχθεί θα συμμετάσχουν σε αυτή την πρώτη αποστολή. Ο Νώντας, ο Ευθύμης και ο Κώστας είναι αποφασισμένοι να ακολουθήσουν τον δήμαρχο και να γυρίσουν από τη Ρωσία νικητές... Για να το καταφέρουν όμως, πρώτα πρέπει να ξεπεράσουν απροσδόκητα εμπόδια αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Το Svyato είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που έχει σχεδιάσει ο σκηνοθέτης Βίκτωρ Κοσακόβσκι. Στα ρώσικα, svyato σημαίνει «ευτυχισμένος, καθαρός, χαρούμενος» καθώς και «θεωρούμενος ως ιερός». Είναι όμως επίσης το υποκοριστικό του Σβιατοσλάβ και το όνομα του μικρού, δύο ετών πρωταγωνιστή του ντοκιμαντέρ αυτού. Για πρώτη φορά στη ζωή του,ο Σβιάτο κοιτάζει στον καθρέφτη. Το είδωλό του καταγράφεται ταυτόχρονα από τρεις κάμερες HD. Ο Κοσακόβσκι περιγράφει το Svyato ως μια ταινία για την «αυτογνωσία και τη μοναξιά». Και εξηγεί: «Ένα μωρό μπορεί να περιβάλλεται από αγάπη? οι γονείς του μπορεί να παίζουν μαζί του και να του μαθαίνουν πράγματα, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει με τα μεγάλα ερωτήματα. Ποιος είμαι; Μπροστά σ’ ένα τέτοιο ερώτημα είσαι μόνος σου. Μπορεί να διαβάσεις ένα σωρό βιβλία για την αγάπη ή τον Θεό, αλλά στο τέλος, εσύ είσαι ο μόνος που μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα αν υπάρχουν ή όχι».

Ένα από τα καλύτερα φυλαγμένα μυστικά της Αμερικής είναι το Tranquility Bay (ο Κόλπος της Γαλήνης), εξαιρετικά αυστηρό, κέντρο, αναμόρφωσης νέων, ένα εκ των οποίων βρίσκεται στη Τζαμάικα. Οι γονείς λαμβάνουν ιλουστρασιόν φυλλάδια με ευχάριστα κείμενα που τους πείθουν να πληρώσουν 33.000$ το χρόνο και να παραδώσουν τον προβληματικό τους έφηβο στο WWASP, ένα εταιρικό συγκρότημα που ίδρυσαν επιχειρηματίες από τη Γιούτα. Η ονειρεμένη παραλία όπου τα παιδιά υποτίθεται ότι διδάσκονται την πειθαρχία, αποδεικνύεται ένα γκουλάγκ της Καραïβικής, πού απαγορεύει κάθε επαφή με τον έξω κόσμο, όπως το ντοκιμαντέρ αυτό καταγγέλλει. Μόνον αφού επέστρεψε ο γιος της, έμαθε η Πόλα Ριβς, δικηγόρος που ζει στη Φλόριντα, τι συνέβαινε πραγματικά πίσω από τις κλειστές πόρτες του κέντρου: η πλύση εγκεφάλου και η κακοποίηση δεν ήταν σπάνια φαινόμενα. Η Ριβς τους κάνει μήνυση. Σε μια δήλωση προς τους γονείς των παιδιών, ο πρόεδρος του WWASP, Κεν Κέι ισχυρίζεται ότι: «Τα παιδιά που κάνουν αυτές τις καταγγελίες είναι παιδιά που συστηματικά ψεύδονται, υπερβάλλουν και είναι ανέντιμα».

Όταν η Αθήνα έγινε διοργανώτρια των Ολυμπιακών του 2004, η Ελλάδα έπρεπε ξαφνικά να αποκτήσει μια ομάδα μπέιζμπολ που θα αγωνιζόταν στην Ολυμπιάδα. Το πρόβλημα ήταν ότι η Ελλάδα δεν είχε ούτε ομάδα, ούτε παίκτες, ούτε γήπεδα. Κάτι που ξεκίνησε ως μια ιδιορρυθμία των Ολυμπιακών Αγώνων, κατέληξε σε υπερατλαντική αρχαία τραγωδία.

Το ντοκιμαντέρ πραγματεύεται τις τρεις τελευταίες μέρες λειτουργίας του παραδοσιακού καφενείου Zonar’s, καθώς και την ιστορία του. Παλιοί Αθηναίοι, θαμώνες του χώρου αυτού, εκφράζουν πίκρα, οργή, αναπολούν εποχές πιο αθώες και ρομαντικές, θεωρώντας το Zonar’s αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Από την Αθήνα εκείνης της εποχής, επιστροφή στη σημερι- νή πραγματικότητα, η οποία εγκαθιστά το πολυτελές εμπορικό κέντρο “Attica”, συνοδευόμενο από μια μεγάλη αλυσίδα διάσημων οίκων μόδας, θυμίζοντας σε όλους, ότι η σύγχρονη κοινωνία δεν έχει χρόνο για αναμνήσεις.

Η Αγάθη Χρυσάφη είναι μια ηλικιωμένη κυρία που έχει περάσει όλη της τη ζωή σ’ ένα ορεινό χωριό της Μυτιλήνης. Μαζεύει ελιές, χόρτα, προσέχει τις κατσίκες της, βοηθάει τον γιο της με το καφενείο κι όταν της έρχεται η όρεξη, ζωγραφίζει τους τοίχους του σπιτιού της. Η σκάλα, η κουζίνα, το δωμάτιο που κοιμάται, όλο το σπίτι είναι γεμάτο με πολύχρωμα λουλούδια, πουλιά, παγόνια, παπαγάλους και οτιδήποτε άλλο έχει ερεθίσει κατά καιρούς τη φαντασία της. Δεν έχει οποιαδήποτε καλλιτεχνική φιλοδοξία, δεν παρακολουθεί ζωγραφική, δεν δείχνει καν τις ζωγραφιές της σε κανένα. «Εγώ τις καμαρώνω», λέει χαρακτηριστικά, κι όταν τις βαρεθεί, ζωγραφίζει άλλες από πάνω. Ένα τυχαίο γεγονός μας έβαλε στο σπίτι τής αξιοθαύμαστης αυτής γυναίκας που καταφέρνει να ακολουθεί το ένστικτο της μ’ ένα δικό της, ιδιαίτερο τρόπο.

Κάποια στιγμή ανάμεσα στις 8μμ της 1ης Ιουλίου και στις 7πμ της 2ας Ιουλίου του 2002, ο Νταγκ Μπρους έχασε τον εαυτό του. Εκείνο το πρωί, ταξιδεύοντας στο μετρό της Νέας Υόρκης με κατεύθυνση προς το Κόουνι Άιλαντ, ο Νταγκ δεν μπορούσε να θυμηθεί τ’ όνομά του. Ούτε πού εργαζόταν. Ούτε ποιοι ήταν οι φίλοι του. Ούτε πόσα λεφτά είχε στην τράπεζα. Ήταν χωρίς ταυτότητα. Ο Άγνωστος λευκός άνδρας είναι η αληθινή ιστορία του πώς ο Νταγκ, ένας επιτυχημένος πρώην χρηματιστής, αγωνίζεται να μάθει ποιος ήταν και ποιος θα γίνει. Το ντοκιμαντέρ, παραγωγή του παλιού του φίλου, Ρούπερτ Μέρε?, είναι ένα χρονικό αυτού του εις βάθος ταξιδιού. ?ύο μαγνητικές, δύο αξονικές, 26 εξετάσεις αίματος και πλήθος ψυχιάτρων δεν μπορούν να διαγνώσουν σωστά αυτό που αποδεικνύεται τελικά πως είναι η πιο τρομακτική μορφή απώλειας της μνήμης: η ανάδρομη αμνησία. Είναι προς τιμήν του σκηνοθέτη το γεγονός ότι η ταινία θέτει όλα τα σωστά ερωτήματα, μολονότι πολλές από τις απαντήσεις παραμένουν άπιαστες.

Το πανηγύρι στο χωριό Άγιος Μάμας της Χαλκιδικής χρονολογείται από τα μέσα του 19ου αιώνα. Πολύ κοντά στην αρχαία πόλη της Ολύνθου, αυτή η πρώην ζωοπανήγυρη, και από τη δεκαετία του ’60 και μετά, εμποροπανήγυρη, συγκεντρώνει κάθε χρόνο χιλιάδες κατοίκους της περιοχής και τουρίστες, σε ένα από τα πιο πολύχρωμα και ζωντανά δρώμενα της σύγχρονης ελληνικής ανθρωπογεωγραφίας.