Οι ταινίες του φεστιβάλ

Ντοκιμαντέρ με θέμα τη σημερινή Ρουμανία, το Άστα ε γυρίστηκε στο χωριό Σουλίνα, μακριά από τον πολιτισμένο κόσμο. Δέκα χρόνια μετά την πτώση του Τσαουσέσκου, τα τελευταία σημάδια του κομμουνισμού έχουν σβήσει, χωρίς όμως κάτι άλλο να έχει γεμίσει το κενό. Ο κόσμος ζει στη φτώχεια, υπομένοντας στοϊκά τη μοίρα του, με ή χωρίς τη βοήθεια του μαύρου χιούμορ. Ο Τόνι κι η Βαρβάρα είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι γύρω στα πενήντα, αν και φαίνονται πολύ μεγαλύτεροι. Όλη μέρα τρώγονται, κυρίως με θέμα τις μικροδουλειές που ο διαρκώς μεθυσμένος Τόνι «ξεχνάει» να κάνει. Ο Νίκου κι ο Παλ ζουν μαζί σ’ ένα μουντό αμπρί, όπου τα βράδια στα κρεβάτια τους ονειρεύονται γυναίκες και μια καλύτερη ζωή. Την ημέρα, σέρνουν τη βάρκα τους πάνω στο παγωμένο ποτάμι και πάνε και μαζεύουν τα δίχτυα τους, που συνήθως είναι τόσο άδεια όσο και η ζωή τους. Τέλος, ο δεκαπεντάχρονος Ιονούτ συγκατοικεί με τον αλκοολικό πατέρα του και βγάζει το χαρτζιλίκι του κλέβοντας καλώδια από σκουριασμένα πλοία και πουλώντας τα χάλκινα σύρματα που περιέχουν. Άλλες φορές αστείο κι άλλες μελαγχολικό, το Άστα ε μας δίνει μια ρεαλιστική κι ανθρώπινη εικόνα ενός χωριού που έχει μείνει πίσω στο δρόμο για την πρόοδο.

Η ταινία αφορά στη ζωή και το έργο του καστοριανού ποιητή Αθανάσιου Χριστόπουλου, μιας άγνωστης αλλά σπουδαίας μορφής του νεότερου ελληνισμού, που έζησε τον 18ο αιώνα στις παραδουνάβιες, κυρίως, ηγεμονίες. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και, σχεδόν ασκητεύοντας στα νεανικά του χρόνια, κατόρθωσε να πλουτίσει το νου του με μάθηση πρωτόγνωρη για την εποχή και να ανέλθει σε ανώτατα αξιώματα. Πολιτικός συγγραφέας, φιλόσοφος, γιατρός, νομοθέτης, ανώτατος δικαστής, μεταφραστής αρχαίων κειμένων, φιλόλογος και θεατρικός συγγραφέας, έμεινε στην πνευματική ιστορία της Ελλάδας κυρίως ως δεξιοτέχνης στιχοπλόκος και λυρικός ποιητής. Ο φακός, ακολουθώντας τα βήματα του ποιητή στους τόπους όπου έζησε κι εργάστηκε, προσπαθεί να φωτίσει τις άγνωστες πτυχές αυτής της πολυσήμαντης προσωπικότητας, αποκαλύπτοντας συγχρόνως την κοινωνικοπολιτική τοιχογραφία της εποχής.

H Kατίνα Παξινού ήταν η πρώτη ελληνίδα ηθοποιός που κατάφερε να σταθεί στο Xόλιγουντ, και μάλιστα με τους δικούς της όρους· να διαπρέψει θεατρικά και κινηματογραφικά στην Eυρώπη· να ξεχωρίσει ως τραγωδός παγκόσμιου βεληνεκούς. Δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα αν ήταν η μοναδική, ασφαλώς, όμως, μπορεί να την κατατάξει δίκαια στις μεγαλύτερες θεατρικούς ηθοποιούς του περασμένου αιώνα. Aπό την άλλη μεριά, έχουμε μια μεγάλη σταρ, που έφτασε με μία και μόνο εμφάνισή της σε δεύτερο ρόλο στην ταινία Για ποιον χτυπά η καμπάνα να πάρει το Όσκαρ.

Σειρά έξι ντοκιμαντέρ, από την οποία θα προβληθεί ένα επεισόδιο, που παρουσιάζει και φωτίζει την οικονομική, πνευματική και κοινωνική δράση των Eλλήνων σε περιοχές και πόλεις της Bαλκανικής και της Kεντρικής Eυρώπης, κατά τους τρεις τελευταίους αιώνες (από τον 18ο έως τις πρώτες δεκαετίες του 20ού). Bασικός άξονας της σειράς είναι η δράση των Mακεδόνων, Hπειρωτών και Θεσσαλών πραματευτάδων –εμπορευόμενων– οι οποίοι με μεταγωγικά ζώα μετέφεραν εμπορεύματα από τη Bόρεια Eλλάδα, και γενικότερα από το Aιγαίο και την Aνατολή, σε πόλεις της Bαλκανικής και της Kεντρικής Eυρώπης.

Όπως και το κινέζικο πιάτο από το οποίο πήρε τ’ όνομά του, το Chop Suey είναι ένα υπέροχο μείγμα συστατικών, διασκεδαστικών αλλά και γευστικών. Ο Μπρους Ουέμπερ εισάγει τον πανέμορφο νεαρό αστέρα της πάλης, Πίτερ Τζόνσον, στο προσωπικό του σύμπαν. Μ’ ό,τι κι αν ασχολείται, είτε αυτό είναι η αναβίωση της μουσικής της μεγάλης σταρ του καμπαρέ Φράνσις Φέι, η απόλαυση του καυστικού χιούμορ της Νταϊάνα Βρίλαντ, ή η μελέτη της μοναδικής του συλλογής φωτογραφιών, ο Ουέμπερ αποπνέει μια βαθειά αίσθηση ανθρωπιάς. Πρόκειται για έναν άνδρα για τον οποίο η αγάπη, η αφοσίωση, η φιλία, το χιούμορ και η ομορφιά είναι υπέρτατης σημασίας. Η ταινία παρουσιάζει τα μυριάδες πάθη και τις φαντασιώσεις του, καθώς και τη σχεδόν παιδιάστικη σχέση του μ’ εκείνα τα αντικείμενα πόθου που οι υπόλοιποι χαιρόμαστε μόνο μέσα από περιοδικά ή γιγαντοαφίσες.

Οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η έρημος της Σαχάρας και οι κάτοικοί της. Fata Morgana («Αντικατοπτρισμός») είναι μια ελεγεία επιστημονικής φαντασίας με θέμα τη νεκρή ή παραλογισμένη αποικιοκρατία στη Σαχάρα. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αποτελείται από κινηματογραφημένους αντικατοπτρισμούς.

Πριν πενήντα χρόνια, ο Σαμ Φίλιπς άνοιξε ένα μικρό στούντιο ηχογραφήσεων στην πόλη Μέμφις του Τενεσί. Στο στούτνιο αυτό έγραψαν τον πρώτο τους δίσκο οι Έλβις Πρίσλεϊ, Τζέρι Λι Λούις, Τζόνι Κας, Ρόι Όρμπισον και πολύ άλλοι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία της Sun Records και της επιρροής της στους σύγχρονους μουσικούς.

Στα 1991, στη διάρκεια του πολέμου στον Kόλπο, η μοίρα της Mέσης Aνατολής καθοριζόταν εν μέρει στο Kουβέιτ υπό το ισχυρό φως των τηλεοπτικών σταθμών όλου του κόσμου και εν μέρει από τη σκοτεινή πλευρά του Bόρειου Iράκ. Tα έξι εκατομμύρια Kούρδων του Iράκ, που ο Σαντάμ Xουσεΐν είχε συγκεντρώσει σε στρατόπεδα, βρήκαν την ευκαιρία να επιστρέψουν στα χωριά τους. Δυστυχώς, αυτό που αντίκρυσαν εκεί ήταν ένας εγκατελειμμένος τόπος: 5000 χωριά και πενήντα κωμοπόλεις ισοπεδωμένες, και μια πατρίδα η οποία είχε μετατραπεί σε ναρκοπέδιο, δίχως πηγές ενέργειας και φαγητού. Aυτομάτως, ένας ολόκληρος λαός μετατράπηκε σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Xρόνια ζωγράφιζα για να μάθω το πώς, μα όλο και πιο πολύ βεβαιώνομαι ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το ν’ αγαπήσεις και να δεις. Ύστερα, ό,τι είναι να κάνεις θα κάνεις κι ό,τι είναι να φανεί θα φανεί. Άλλωστε, η αμφιβολία, κι αν δεν την κουβαλάς, σ’ ακολουθεί αυτή μονάχη της. Όταν ρωτούσανε τον Nικόμαχο πόσο χρόνο χρειάστηκε για να ζωγραφίσει κάποιο απ’ τα έργα του, απαντούσε με τα χρόνια της ηλικίας του. Συνειδητοποίησα τη συγκατοίκηση αφότου κατάλαβα ότι η ζωγραφική δεν είναι δεδομένο, αλλά ζητούμενο. Kαι θα έπρεπε κάθε φορά να παιδεύομαι για να βρω το σκοπό και τη χρήση της. Eκεί είναι τα πιο δύσκολα. Tώρα, όλο και περισσότερο νιώθω ότι το βάθος κρύβεται στην επιφάνεια, στο προφανές, στο στοιχειώδες κι αυτονόητο, στο πιο οικείο και κοινό σε όλους: το μυστικό κι ανομολόγητο.

Η Ίχγκολα Άντρογκιν, η Μπεβ Στρογκανόφ, η Τίμα ντι Γκέτλιχε και η Όβο Μαλτίνη είναι τέσσερις δυναμικές τραβεστί που γνωρίστηκαν στο δυτικό Βερολίνο στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Έκτοτε ανανεώνουν ακούραστα το πολιτιστικό γίγνεσθαι της Γερμανίας αλλά κι ολόκληρου του κόσμου. Ο Ρόζα φον Προύνχαïμ είχε πολλές φορές την τύχη να δουλέψει με κάθε μια τους σε διάφορες ταινίες. Ένα κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι δεν είναι απλώς καλλιτέχνιδες, αλλά είναι και δραστήριες πολιτικά, συμμετέχοντας στην ενημέρωση για το ΕÏΤΖ, σε εκστρατείες ενάντια στη βία κατά των ομοφυλοφίλων, στο κίνημα των ιεροδούλων, στον αγώνα κατά της άκρας δεξιάς και του ρατσισμού. Ως θεατρίνες παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο «SchwuZ», ένα γκέι κέντρο του Βερολίνου, και πολύ σύντομα κατέκτησαν την πόλη κι ολόκληρη τη Γερμανία. Τρεις από τις τέσσερις είναι οροθετικοί, που σημαίνει ότι δίνουν έναν διαρκή προσωπικό αγώνα για επιβίωση. Η ταινία μάς παρουσιάζει τις τέσσερις αυτές πεισματάρες και θαρραλέες τραβεστί, καθώς κι ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής ζωής του Βερολίνου.

Οι βιντεοκάμερες δεν είναι μόνο για γάμους και οικογενειακές διακοπές. Η ταινία εξερευνά τις πολιτικές και κοινωνικές χρήσεις που μπορούν να έχουν αυτές οι κάμερες και οι νέες τεχνολογίες, από το να καταγράφουν περιστατικά αστυνομικής βίας μέχρι το να οδηγούν εγκληματίες πολέμου σε διεθνή δικαστήρια. Πρωταγωνιστούν οι γενναιότεροι ακτιβιστές του κόσμου, που χρησιμοποιούν τις κάμερές τους για να καταγράψουν φρικιαστικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ταινία περιέχει κρυφά τραβηγμένες σκηνές που δείχνουν περιστατικά βίας της εξουσίας, εμπόριο λευκής σαρκός υπό τον έλεγχο της Μαφίας, αντιστασιακά κινήματα στα βάθη της ζούγκλας, ανθρωπολόγους του εγκληματολογικού να αποκαλύπτουν ομαδικούς τάφους, ακροδεξιούς βιντεοσκοπιστές και προοδευτικές οργανώσεις που οπλίζονται με τα εργαλεία της νέας οπτικής επανάστασης. Τι γίνεται, όμως, όταν ακτιβιστές της πρώτης γραμμής παίρνουν την κάμερα και καταγράφουν αυτό που βλέπουν; Ποια είναι τα ρίσκα και ποιες οι ευθύνες; Και ποιο είναι το ευρύτερο αντίκτυπο στην κοινωνία, στον θεατή και στη δημοσιογραφία; Ο Τζόουι Λοζάνο δεν αποχωρίζεται ποτέ τη βιντεοκάμερά του καθώς καταγράφει παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις Φιλιππίνες. Τελικά όμως η κάμερα του Τζόουι εμποδίζει τη βία ή, αντίθετα, βάζει σε κίνδυνο ζωές;

Κάθε πολίτης θα πρέπει να μπορεί να κάνει μέσα στα άγρια μεσάνυχτα αίτηση για άδεια ψαρέματος. Αυτή είναι, λίγο-πολύ, η ιδέα πίσω από την govWorks.com, την εταιρεία που έστησαν δυο φίλοι, ο Καλέιλι Ισάζα Τάζμαν και ο Τομ Χέρμαν. Η ιστοσελίδα τους έχει σκοπό να προσφέρει παντός είδους κρατικές υπηρεσίες, ώστε να μπορεί κανείς να κάνει αίτηση για δίπλωμα οδήγησης ή να πληρώσει μια κλήση online. Πολύ σύντομα, οι δυο τους καταφέρνουν να συγκεντρώσουν 15 εκατομμύρια δολάρια από επενδυτές και να μετατρέψουν την govWorks.com από μια επιχείρηση δύο ατόμων σε μια εταιρεία που απασχολεί διακόσιους υπαλλήλους. Το ντοκιμαντέρ αυτό παρακολουθεί από κοντά την άνοδο και την αναπόφευκτη πτώση της εταιρείας. Οι Τάζμαν και Χέρμαν, καλύτεροι φίλοι απ’ το σχολείο, έρχονται αντιμέτωποι με την επιτυχία (με αποκορύφωμα μια επίσκεψη στον Πρόεδρο Κλίντον), με τεταμένες σχέσεις μεταξύ τους και στη δουλειά, καθώς και με πολύ σκληρούς ανταγωνιστές. Οι τεράστιες πιέσεις που υφίστανται έχουν αντίκτυπο στην προσωπική τους ζωή, σε σημείο κάποια στιγμή να συγκρουστούν γύρω από το θέμα της αρχηγίας της εταιρείας και να επέλθει ρήξη. Πανταχού παρούσα χωρίς να γίνεται ποτέ αδιάκριτη, η κάμερα καταγράφει τα γεγονότα, αποκαλύπτοντας παράλληλα τις υποβόσκουσες εντάσεις και τα προσωπικά συναισθήματα.

Το τέλος μιας δεκαετίας: παραμονή πρωτοχρονιάς 1969. Στο θέατρο Πάλας του Σαν Φρανσίσκο, μια ετερόκλητη παρέα χίπιδων ανεβαίνει στη σκηνή. Χορεύοντας σ’ ένα τραγούδι των Ρόλινγκ Στόουνς, συνεπαίρνουν το κοινό με τα εξεζητημένα τους ρούχα, τις γυμνές τους εμφανίσεις και το ακαθόριστο του φύλου τους. Τα επόμενα τρία χρόνια οι Cockettes θ’ ανεβάσουν 20 επιθεωρήσεις και θα εμφανιστούν σε τέσσερις ταινίες. Όταν ο διακεκριμένος κριτικός Ρεξ Ριντ γράφει μια ενθουσιώδη κριτική, χαρακτηρίζοντας την παράστασή τους ως «ένα ορόσημο στην ιστορία του νέου, απελευθερωμένου θεάτρου», οι Cockettes γίνονται τα αγαπημένα παιδιά των αμερικανικών media και βάζουν πλώρη για τη Νέα Υόρκη. Η ταινία αρχίζει με την επίσημη πρεμιέρα τους στη Νέα Υόρκη, και στη συνέχεια πηγαίνει πίσω στο χρόνο, δίνοντας μια γεύση της εκπληκτικής ενέργειας από την οποία ξεχειλίζουν αυτοί οι δραπέτες από τη μεσοαστική Αμερική. Οι σκηνοθέτες έχουν συνδυάσει εντυπωσιακό αρχειακό υλικό με συνεντεύξεις αυτών που είναι ακόμα ζωντανοί, δίνοντας έτσι όχι απλώς την ιστορία των Cockettes, αλλά την ουσία τους.

Σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, οι κάτοικοί της, για λίγες μέρες γλεντοκοπούν, κι ύστερα ξαναγίνονται κανονικοί άνθρωποι. Είναι άραγε αυτό απομεινάρι κάποιας αρχαίας λατρείας;

Ο σκηνοθέτης Κρίστιαν Μπάουερ γύρισε επτά ταινίες σε συνεργασία με τον εικονολήπτη Άλεν Ρος. Λίγο καιρό μετά την τελευταία, ο Άλεν εξαφανίστηκε. Τώρα, τεσσερισίμισυ χρόνια αργότερα, ο Μπάουερ γυρίζει μια ταινία χωρίς τον Άλεν για τον Άλεν. Όταν ο Άλεν δηλώθηκε ως αγνοούμενος, χωρίς να έχει καμιά άλλη πληροφορία, ο Μπάουερ άρχισε την έρευνά του. Σαν ιδιωτικός ντετέκτιβ σ’ ένα road movie, επισκέπτεται τα μέρη όπου σύχναζε ο Άλεν και μιλάει με ανθρώπους που τον γνώριζαν. Η προσωπική εμπλοκή του Μπάουερ με το θέμα της ταινίας τον κάνει για πρώτη φορά να εμφανιστεί μπροστά στην κάμερα. Η αβέβαιη αναζήτησή του είναι ταυτόχρονα μελαγχολική και τρομακτική: προσωπικό κινηματογραφικό υλικό του Άλεν και σκηνές από τις ταινίες στις οποίες συνεργάστηκαν εναλλάσσονται με εξαιρετικά ανησυχητικές αποκαλύψεις. Ανάμεσα στα πράγματα που ο Άλεν άφησε πίσω του ήταν κάτι κουτιά με σφαίρες, και υπάρχουν ενδείξεις ότι είχε μπλέξει με μια επικίνδυνη σέκτα. Τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι πολύ πιθανόν ο Άλεν να βρήκε βίαιο θάνατο.

Η ταινία καταγράφει το έργο της Ιβόν Μπεζέρα ντε Μέλο, βραβευμένης καλλιτέχνιδας και ακτιβίστριας υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία έχει διακριθεί διεθνώς για τη δουλειά που κάνει με τα άστεγα παιδιά στο Ρίο ντε Ζανέιρο. Ως σύζυγος γόνου εύπορης οικογένειας της Βραζιλίας, η Ιβόν χαιρόταν τα προνόμια ενός εξαιρετικά προνομιούχου τρόπου ζωής. Ωστόσο, το 1993, η εκτέλεση οκτώ παιδιών από τη στρατιωτική αστυνομία την παρακίνησε ν’ αναλάβει δράση. Εγκαταλείποντας την πολυτέλεια και την καλοπέραση, ίδρυσε το ριζοσπαστικό πρόγραμμα «Παιδιά του φωτός», με στόχο την εκπαίδευση και την προστασία των εγκαταλειμμένων παιδιών που ζουν στο δρόμο. Πολιτικά συνειδητοποιημένη, έξυπνη, θαρραλέα, και με ανεξάντλητη ενέργεια, η ντε Μέλο είναι χαρισματικό κι ελπιδοφόρο θέμα για ένα ντοκιμαντέρ.

Στο Ρεσίφε της βορειανατολικής Βραζιλίας, η ζωή για τα παιδιά που ζουν στο δρόμο είναι εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Στην προσπάθειά τους να γλιτώσουν από την κακοποίηση και τον αλκοολισμό στα σπίτια τους, τα παιδιά καταφεύγουν στο κέντρο της πόλης, όπου ένα άλλο είδος βίας, συχνά θανατηφόρας, τα περιμένει: η βία των αστυνομικών. Με τα Αποσπάσματα Θανάτου στα ίχνη τους, παιδιά και έφηβοι θα βασανιστούν και θα δολοφονηθούν, κι οι δράστες θα μείνουν ατιμώρητοι. Αντιμέτωπος μ’ αυτή την απελπισία, ο εκπαιδευτικός Ντεμέτριους Ντεμέτριο αποφάσισε ν’ αρχίσει να αγωνίζεται ενάντια στην κακοποίηση και την αδιαφορία, προσπαθώντας να δώσει στα παιδιά αυτά τις βάσεις για ένα μέλλον. Οι Ασήμαντες ζωές είναι η απάντηση στην έκκληση για βοήθεια ενός άντρα που απειλείται κι ο ίδιος από την αστυνομία. Η ταινία αφιερώνεται στα παιδιά που δεν γνώρισαν παρά μόνο τη βία, από την πρώτη τους ανάσα μέχρι τον φρικτό θάνατό τους.

Στο ντοκιμαντέρ αυτό για τη ζωή του τρομπετίστα και τραγουδιστή της τζαζ, Τσετ Μπέικερ, υλικό από τη δεκαετία του ’50, όταν ο Μπέικερ ήταν κομμάτι του West Coast Cool, εναλλάσσεται με μια σειρά από συνεντεύξεις με φίλους, συγγενείς, συνεργάτες και ερωμένες, καθώς και με σκηνές από εμφανίσεις που έκανε προς το τέλος της ζωής του. Βλέπουμε τον ωραίο νεαρό Μπέικερ στην Καλιφόρνια και στην Ιταλία, όπου εμφανίστηκε σε τουλάχιστον μία ταινία και ένα κελί φυλακής (για κατοχή ναρκωτικών), και βλέπουμε επίσης τον γερασμένο Μπέικερ, απαθή και αδιάφορο, το πάλαι ποτέ πανέμορφο πρόσωπό του καταρρακωμένο. Λυρική και ρομαντική όπως η τρομπέτα του Μπέικερ, η ταινία αποτελεί ελεγεία για μια πιο ανέμελη εποχή, δίνοντάς μας την ευκαιρία να χαθούμε σ’ έναν «cool» κόσμο.

Με την ψηφιακή του κάμερα, ο Μοσέν Μαχμαλμπάφ ακολουθεί τα παιδιά που ζουν στα χωριά των συνόρων Ιράν-Αφγανιστάν και που δεν πηγαίνουν σχολείο, και προσπαθεί ν’ ανακαλύψει γιατί τα παιδιά αυτά δεν μορφώνονται. Σε μια περιοχή, συναντά μια ομάδα κοριτσιών που παρακολουθούν μαθήματα που οργανώνει η UNICEF. Ένα από τα κορίτσια αρνείται να βγάλει τη μπούρκα, παρότι έχει φύγει από το Αφγανιστάν κι εδώ δεν υπάρχουν Ταλιμπάν. Προφανώς φοβάται τον φρικτό θεό που δημιούργησαν οι Ταλιμπάν πιο πολύ απ’ όσο φοβάται τους Ταλιμπάν τους ίδιους...

Ψυχαγωγική μουσική σειρά 6 ωριαίων επεισοδίων, η οποία παρουσιάζει λαϊκά τραγούδια του 20ου αιώνα που αναφέρονται στη ζωή και τους αγώνες των εργαζομένων. Η σειρά παρουσιάζει τις αυθεντικές εκτελέσεις των τραγουδιών μέσα από ανέκδοτο και σπάνιο αρχειακό υλικό, καθώς και σύγχρονες εκτελέσεις των τραγουδιών, πιστές στον παλιό ήχο, από ειδικά διαμορφωμένα συγκροτήματα που περιλαμβάνουν δημοφιλείς τραγουδιστές και δεξιοτέχνες μουσικούς. Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν δύο επεισόδια, το πρώτο, με τίτλο «Εκατό δραχμές την ώρα» (Τα επαγγέλματα), και το τρίτο, με τίτλο «Φτώχεια κατηραμένη» (Συνθήκες ζωής και κοινωνική αδικία). Η σειρά έχει σαν άξονα την παρακάτω υπόθεση: Ένας συλλέκτης μουσικών και οπτικών ντοκουμέντων αποπειράται να συγκεντρώσει στο εργαστήρι του τραγούδια και χορούς που, για τον ένα ή άλλο λόγο, έχουν σχέση με το «εργατικό κοινωνικό τραγούδι». Στην προσπάθειά του αυτή, παρακολουθεί μια κομπανία μουσικών που τραγουδούν αυτά τα τραγούδια σε χώρους σχετικούς (εργοστάσια, ναυπηγεία, ταβέρνες, κ.α.), για να διαπιστώσει την ανταπόκριση του κοινού σ’ αυτό το είδος των τραγουδιών.

Το θέμα της οκτάλεπτης αυτής ταινίας είναι η μοναξιά και η αναζήτηση της αγάπης και της συντροφικότητας. Ο Γκέστα είναι ένα τετράχρονο μπουλντόγκ, που ζυγίζει γύρω στα 35 κιλά. Ο Λέναρτ είναι γύρω στα πενήντα, τραγουδιστής στην όπερα. Πρόσφατα χώρισε με το φίλο του και από τότε νιώθει τρομερή μοναξιά. Μετά το χωρισμό, οι φίλοι του του τηλεφωνούσαν όλο και πιο σπάνια, με αποτέλεσμα ο Λέναρτ να νιώθει ακόμα πιο μόνος κι εγκαταλειμένος. Ώσπου βρήκε τη φιλία και τη ζεστασιά στον Γκέστα, που είναι πάντα στο πλευρό του. Σκηνές των δυο φίλων να πηγαίνουν βόλτα με το αυτοκίνητο και να παίζουν στην παραλία έχουν γυριστεί με το λυρικό ύφος των παλιών ταινιών, με κίτρινο φίλτρο και νοσταλγική μουσική επένδυση. Η ιστορία αυτή ενός άντρα και του σκύλου του αποκρυσταλώνει την ουσία της αγάπης. Ο Λέναρτ φροντίζει τον Γκέστα, παίζει μαζί του και του φτιάχνει το κέφι όταν είναι λυπημένος, κι αυτό έχει δώσει νόημα στη ζωή του, κάνοντάς τον πάλι ευτυχισμένο.