Οι ταινίες του φεστιβάλ

Όταν η υπόσχεση μιας Αραβικής Άνοιξης σάρωσε την περιοχή και οι διαμαρτυρίες που απαιτούσαν την ανατροπή του καθεστώτος στη Συρία έφτασαν μέχρι τη Δαμασκό, η νεαρή ανεξάρτητη βιντεορεπόρτερ Λίνα και οι αισιόδοξοι κοσμοπολίτες συμπατριώτες της γιόρτασαν τον ερχομό της επανάστασης. Για να αποφύγει τα βλέμματα του κράτους και τη βία που αυτό επέβαλλε, η Λίνα έμαθε να ζει με πολλαπλές ταυτότητες ώστε να επιβιώσει και να συνεχίσει το έργο της. Καθώς οι μήνες έγιναν χρόνια, οι μεθυστικές πρώτες μέρες μετατράπηκαν σε μια μόνιμη καθημερινή βιοπάλη, η οποία κατάπιε αδηφάγα ολόκληρες σχέσεις, μελλοντικούς χρόνους και ανθρώπινες ζωές. Ένας φόρος τιμής στη μαχητική και ανεξάρτητη δημοσιογραφία, αλλά και μια ευαίσθητη αποτύπωση της ζωής μιας ομάδας φίλων που αλλάζει ριζικά στη βαριά σκιά του πολέμου.

Ένα θέαμα μηχανοκίνητων αθλημάτων που σηκώνει πολλή σκόνη. Ακολουθώντας τη διαδρομή του Dakar Rallye το 2007, το έργο 7915 χλμ αναλαμβάνει μια αναζήτηση, συναντώντας στην πορεία τα πολλά πρόσωπα της Αφρικής στο Μαρόκο, στη Δημοκρατία της Σαχάρας, στη Μαυριτανία, στο Μάλι και στη Σενεγάλη. Το 7915 χλμ υπογραμμίζει το μέγεθος αυτής της απόστασης, η οποία είναι αποτέλεσμα των πολιτικών και οικονομικών συνθηκών, αλλά και των ιδεών και των προκαταλήψεων που υπάρχουν τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αφρική. Κάνει επίσης ακόμα πιο αισθητή την εγγύτητα που διαφαίνεται στην καθημερινή ζωή, στην εργασία, στις ελπίδες και τις ανησυχίες των ανθρώπων. Με την απογοητευτική πραγματικότητα κατά νου, δημιουργεί έναν φόρο τιμής στην ανθρωπότητα και στη βραδύτητα, ο οποίος αμφισβητεί τις βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και τον ρόλο των Ευρωπαίων σε πολλά, κατά τεκμήριο αφρικανικά, προβλήματα.

Μια νεκροφόρα διασχίζει τους δρόμους του Μεντεγίν, καθώς ένας νεαρός σκηνοθέτης αφηγείται το παρελθόν που έζησε σ’ αυτή τη βίαιη και συντηρητική πόλη. Επαναφέρει στη μνήμη του την προετοιμασία της παραγωγής της πρώτης του ταινίας, μιας ταινίας τρόμου δεύτερης διαλογής. Στο καστ συμμετέχει η ανερχόμενη queer σκηνή του Μεντεγίν, ενώ ο βασικός πρωταγωνιστής πεθαίνει από υπερβολική δόση ηρωίνης στα 21 του χρόνια – όπως και πολλοί άλλοι φίλοι του δημιουργού. Φτιαγμένο από τα υλικά των ονείρων και λοξοκοιτώντας στους πιο επίμονους εφιάλτες, το ντελιριακό, εικονοκλαστικό Anhell69 βυθίζεται στη φαντασία, στις αμφιβολίες και στους φόβους μιας εκμηδενισμένης γενιάς, φανερώνοντας ατρόμητα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όσοι συνεχίζουν την προσπάθειά τους να κάνουν ταινίες. Με τα λόγια του ίδιου τοu δημιουργού της, η ταινία είναι «η απαθανάτιση των αναμνήσεών μας... της ζωής μας πριν από τον θάνατο, ίσως και ένα προειδοποιητικό μήνυμα για τις γενιές και τις κυβερνήσεις που έρχονται».

Ένα ταξίδι στον χρόνο, στον χώρο και στις ανθρώπινες ψυχές – αυτές των Νησιωτών. Μέσα από τις αφηγήσεις των κατοίκων, ένα μωσαϊκό διαφορετικών φωνών διαρρηγνύει τις μονοθεματικές εικόνες μιας νοσταλγικής Μεσογείου προσκαλώντας μας να ξεδιπλώσουμε μαζί του τη συνύπαρξη των αντιθέσεων και των συγκλίσεων, υπενθυμίζοντάς μας την αξία των δεσμών.

Η Τέρρυ είναι 33 ετών. Νιώθει παγιδευμένη. Μετά από 10 χρόνια ζωής στην Αθήνα, αφήνει το σπίτι, τις δουλειές, τους φίλους και τις προπονήσεις της για αγώνες ΜΜA και αποφασίζει να επιστρέψει στο πατρικό της σπίτι στην Πάργα για να κάνει μια νέα αρχή.

Το βασικό σκηνικό είναι ένα αεροδρόμιο. Ένα πλήθος ανθρώπων κινείται υπομονετικά προς μια σκάλα επιβίβασης αεροσκάφους. Σχηματίζει μια ουρά, ενώ στο βάθος διακρίνουμε αεροπλάνα που απογειώνονται και προσγειώνονται. Σταδιακά, η σκάλα γεμίζει από άντρες και γυναίκες μετανάστες, οι οποίοι στριμώχνονται για να κάνουν χώρο σε αυτούς που ανεβαίνουν. Τα πρόσωπα των ανθρώπων αντανακλούν τη λαχτάρα τους για την εκπλήρωση μιας αξιοπρεπούς ζωής χωρίς διαχωρισμούς και πολιτισμικούς ξεριζωμούς. Η κάμερα σιγά σιγά περιστρέφεται γύρω από τη σκάλα και αποκαλύπτει ότι δεν προσδένεται σε κάποιο αεροσκάφος. Ποιος είναι ο προορισμός αυτής της πτήσης; Ο τίτλος του έργου αναφέρεται στην ιταλική ονομασία των προσωρινών καταυλισμών όπου καταλήγουν οι παράνομοι πρόσφυγες που καταφθάνουν στις ιταλικές ακτές σε εβδομαδιαία βάση.

Η περιοδεία του Μπομπ Ντίλαν στην Αγγλία το 1965 δεν ήταν μια απλή περιοδεία – όπως ο Ντίλαν δεν είναι μια απλή περίπτωση της μουσικής του 20ού αιώνα: αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι κάτι που μοιάζει με ατέρμονη διαδικασία γέννησης (τραγουδιών, ιδεών, αισθημάτων, μιας ταυτότητας που δεν ολοκληρώνεται ποτέ)∙ αλλά μια ατέρμονη διαδικασία γέννησης είναι, ούτως ή άλλως, το φαινόμενο Ντίλαν. Το συναρπαστικό φιλμ του Ντον Άλαν Πένεμπεϊκερ, ένα απ’ τα καλύτερα στο είδος του direct cinema, πετυχαίνει αυτό που ιδανικά θα ήθελε κάθε ντοκιμαντέρ: να φανερώσει το σημείο εκείνο που το παρόν τέμνεται με το μέλλον, φτιάχνοντας απ’ το στιγμιαίο το αιώνιο, απ’ το εφήμερο το διαχρονικό κι απ’ το ατομικό το πανανθρώπινο. Στο Dont Look Back: Μπομπ Ντίλαν ο νομπελίστας τραγουδοποιός είναι ταυτόχρονα ένας υπέροχα αναιδής πιτσιρικάς (κινούμενος μέσα στη θύελλα της πρόσφατης δόξας του, έτοιμος να αλλάξει τον κόσμο) κι ο σπουδαίος καλλιτέχνης που όλοι ξέρουμε, αλλά που κανένας δεν γνωρίζει πραγματικά. Ο Ντίλαν ως παραίσθηση, ως μετείκασμα στον οφθαλμό της πραγματικότητας, και μια μεγάλη ταινία που απαθανατίζει μια πρόσκαιρη μορφή του – λίγο πριν αλλάξει ξανά.

«Αν αλιεύσουμε τώρα από τα Δαρδανέλια ως τον Πειραιά, τα ψάρια που θα πάρουμε πάνω θα είναι δύο, τα βαρέλια δέκα, τα μπουκάλια εκατό και τα σκουπίδια χίλια!». Ο Δημήτρης από την Καβάλα, με τη μηχανότρατά του, έβγαλε πέρσι από τη θάλασσα 2,5 τόνους απορρίμματα. Είναι ένας από τους 40 αλιείς που συνεργάζονται με το Κοινωφελές Ίδρυμα Αθανάσιος Κ. Λασκαρίδης.

Το χάος, η αναγέννηση και η καταστροφή έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδι στην ιστορία της Γης, ωστόσο η ανθρωπότητα συνεχίζει να υπάρχει. 4,7 δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης μπορούν να συμπυκνωθούν σε 24 ώρες, αποκαλύπτοντας πως είμαστε παιδιά γαλαξιακής τυχαιότητας, γεννημένα στο τελευταίο δευτερόλεπτο της αιωνιότητας. Ταξιδεύουμε στον χρόνο και βυθιζόμαστε σε άγνωστες σφαίρες. Πρόκειται για μια εμπειρία φαινομενικά εξωπραγματική, μυστικιστική και τρομακτική, αλλά και γεμάτη από συναρπαστικά τοπία και πλάσματα που έχουν περάσει από τον πλανήτη. Βλέπουμε τη νεαρή, ολόλαμπρη Γη που περιβάλλεται από κοσμικά συντρίμμια, να πετάει πάνω από απέραντους ωκεανούς του αιώνιου σκότους και να κινείται σε έναν μαγικό υποβρύχιο κόσμο. Καθώς αναδύεται από το νερό, μια μαγική επικράτεια αποκαλύπτει έναν παράδεισο με μια αρχέγονη ζούγκλα και γιγάντια έντομα, ο οποίος όμως θα σβήσει με τον μαζικό αφανισμό – ώσπου να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος, περιβάλλοντάς μας με δεινόσαυρους έτοιμους να κατακτήσουν τον πλανήτη, προτού οδηγηθούν με τη σειρά τους στην εξαφάνιση.

Η ταινία που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ το 1977 δεν είναι απλώς ένα απ’ τα πλέον άρτια δείγματα του ντοκιμαντέρ παρατήρησης που έχουμε δει ποτέ· είναι, επίσης, μια σπαρακτική καταγραφή της παθιασμένα αντιστεκόμενης, ασυμβίβαστα μαχόμενης ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο σκληρός αγώνας ανάμεσα στους ανθρακωρύχους και στην ανάλγητη διοίκηση της εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας Duke Power στην κομητεία Χάρλαν του Κεντάκι, μεταξύ του 1973 και του 1974 (μια απεργία που διήρκεσε δεκατρείς ολόκληρους μήνες), καταγράφεται από την αεικίνητη κάμερα της Μπάρμπαρα Κοπλ ακριβώς όπως συνέβη: σαν ένα αγωνιώδες χρονικό επικίνδυνων συγκρούσεων με απρόβλεπτα αποτελέσματα, ένα θρίλερ για γερά νεύρα γραμμένο απ’ την ίδια την πραγματικότητα (της ταξικής πάλης). Στο υψηλότερο σημείο έντασης της τραυματικής αλήθειας της η αδικία της εργασιακής εκμετάλλευσης προσφέρει στην κινηματογραφίστρια ένα υλικό πανίσχυρα διαχρονικό. Άλλη μια απόδειξη ότι μόνο το σινεμά μπορεί να αποδώσει την εκκωφαντική έκρηξη της ιστορικής στιγμής σ’ όλη την καταιγιστική της δύναμη.

Μια ταινία για το πεπερασμένο και το εύθραυστο της ανθρώπινης ύπαρξης και το τέλος της βιομηχανικής εποχής, καθώς και για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Τι θα απομείνει από τη ζωή μας αφού φύγουμε από αυτήν; Άδειοι χώροι, ερείπια, πόλεις που ολοένα και περισσότερο κατακλύζονται από βλάστηση, άσφαλτος που υποχωρεί: οι περιοχές στις οποίες κατοικούμε σήμερα, αν και η ανθρωπότητα έχει εξαφανιστεί. Εγκαταλειμμένες καταρρέουν, σταδιακά ανακτημένες από τη φύση, αφού τις αποκόψαμε από αυτήν πριν από τόσο καιρό. Μια ωδή στην ανθρωπότητα όπως την βλέπουμε από ένα πιθανό σενάριο του μέλλοντος. Το συναρπαστικό Homo Sapiens του Νίκολαους Γκεϊρχάλτερ απεικονίζει ένα ανησυχητικό σενάριο σύμφωνα με το οποίο ο κόσμος που φτιάχτηκε από τους ανθρώπους ανακτάται σιγά σιγά από τη φύση: είναι επιστημονική φαντασία και ντοκιμαντέρ εξίσου, εξίσου σύγχρονο και μετα-αποκαλυπτικό.

Η τζαζ στην Ελλάδα αναπτύσσεται συνεχώς χάρη στην επιμονή έμπειρων μουσικών και στον ενθουσιασμό νεότερων, που πλέον έχουν τη δυνατότητα να σπουδάζουν αυτό το είδος και στην Ελλάδα. Παρ’ όλα αυτά, η «σκηνή» χρειάζεται περισσότερη προώθηση για να γίνει πιο γνωστή και παραγωγική. Αυτή είναι και η επιδίωξη μιας ταινίας που είναι αφιερωμένη στο σάιτ jazzlibrary.gr.

Για δύο δεκαετίες, οι κινηματογραφόφιλοι της Νέας Υόρκης είχαν πρόσβαση σε έναν θησαυρό σπάνιων και μυστηριακών ταινιών μέσα από το βίντεο κλαμπ Kim’s Video. Λειτουργώντας αρχικά μέσα από το καθαριστήριο που διατηρούσε ο αινιγματικός ιδιοκτήτης του Γιόνγκμαν Κιμ, η επιχείρησή του κατάφερε τελικώς να συγκεντρώσει 55.000 τίτλους προς ενοικίαση. Το 2008, και καθώς το τοπίο της βιομηχανίας άλλαζε, ο κύριος Κιμ προσφέρθηκε να δωρίσει τη συλλογή του με την προϋπόθεση ότι θα διατηρούνταν ακέραιη και ταυτόχρονα προσβάσιμη από τα μέλη του Kim’s Video. Σε μια προσπάθεια επανεκκίνησης του τουρισμού, το μικρό ιταλικό χωριό Σαλέμι στη Σικελία φιλοξένησε τελικώς το αρχείο. Καθώς όμως τα πρώτα φώτα της δημοσιότητας άρχισαν να φθίνουν, τα ίχνη της συλλογής άρχισαν να εξαφανίζονται και αυτά. Στο σημείο αυτό εμφανίζεται ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Ρέντμον, ο οποίος πιστώνει την κινηματογραφική του εκπαίδευση στο Kim’s Video. Με οδηγό του τα φαντάσματα του παρελθόντος, ο σκηνοθέτης ρίχνεται σε μια φαινομενικά δονκιχωτική αναζήτηση για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη στη θρυλική συλλογή και να την απελευθερώσει από το καθαρτήριο.

Η ταινία αυτή αναλαμβάνει θεωρητικά κάτι απλό: να αφηγηθεί τις ιστορίες τεσσάρων μαύρων διεμφυλικών εργατριών του σεξ στις πολιτείες της Νέας Υόρκης και της Τζώρτζια. Γυρισμένη με μια εντυπωσιακή ασπρόμαυρη αισθητική, η ταινία αναδεικνύει την ευγλωττία αυτών των γυναικών όταν μιλούν για τη ζωή τους· υπογραμμίζει όμως και την τρομακτική ειλικρίνεια με την οποία μοιράζονται τις αφηγήσεις τους, κάτι που τελικώς περιπλέκει το εγχείρημα, φέρνοντας σε αντίστιξη την καθημερινότητα με τον αιχμηρό κοινωνικό σχολιασμό και την ανάσυρση βαθιά κρυμμένων αληθειών. Καθώς μοιράζονται τις σκέψεις τους γύρω από την πολυπλοκότητα της επιθυμίας, τα διάχυτα ταμπού, την ταύτιση με την εργασία τους και τις πολλαπλές έννοιες του φύλου, οι γυναίκες αυτές καταθέτουν μια αγέρωχη και δηκτική ανάλυση της Μαύρης κουλτούρας και της κοινωνίας εν γένει, μέσα από μια οπτική που ακτινοβολεί ενέργεια, σεξ, πρόκληση και μια σοφία κερδισμένη με κόπο. Το δυναμικό αυτό πορτρέτο αποτελεί το τολμηρό σκηνοθετικό ντεμπούτο της D. Smith, βετεράνου της μουσικής βιομηχανίας και βραβευμένης με Γκράμι τραγουδίστριας, τραγουδοποιού και παραγωγού. Η D. Smith ενώνει τις ηχητικές της δεξιότητες σε μια εντυπωσιακή αρμονία με ένα κινηματογραφικό ύφος του οποίου το τσαγανό συμπληρώνει ταιριαστά την ενέργεια και τον παλμό που αποσπά από τις συμμετέχουσές της. Χωρίς φίλτρο, συστολή και ενοχή, η Smith και οι πρωταγωνίστριές της διαλύουν τα καθιερωμένα κριτήρια περί αυθεντικότητας, προσφέροντας μια αναζωογονητική ωμότητα και ευαισθησία που στέκονται αδιάφορες απέναντι στην αγνότητα και την ευγένεια.

Καθώς η εποχή των ψυχιατρικών ασύλων στην Ευρώπη φτάνει πια στο τέλος της, το Ladies in Waiting επιχειρεί να ρίξει φως στο παρελθόν τους. Μέσα από το μοναδικό πρίσμα μιας οικογένειας νοσηλευτριών του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής και τις ζωές μιας ομάδας περιθαλπομένων, παρατηρούμε τον κοινωνικά κατακριτέο κόσμο της ψυχικής ασθένειας. Mια ταινία για τα όρια, τις εμπειρίες ζωής και τις διακρίσεις, η οποία αποδομεί και επαναπροσδιορίζει τη ψυχική υγεία.

Η απίστευτη ιστορία ενός θρύλου του χορού μάς μαθαίνει από την αρχή καινούργια βήματα στη σκηνή και τη ζωή. Η Αντόνια Σίνγκλα γεννήθηκε στα προάστια της Βαρκελώνης και έχασε την ακοή της λίγο μετά τη γέννησή της. Έτσι, έμαθε να χορεύει φλαμένκο χωρίς να ακούει τη μουσική. Σε ηλικία 17 ετών άλλαξε τα δεδομένα του κόσμου του φλαμένκο, όμως προτού να κλείσει τα 30 αποσύρθηκε οριστικά από τη χορευτική σκηνή. Πενήντα χρόνια αργότερα, μια νεαρή γυναίκα ανακαλύπτει υλικό αρχείου από τα πιο ένδοξα χρόνια της Αντόνια και μαγεύεται από τη μορφή της. Η μία και μοναδική «La Singla» έκρυβε στο βλέμμα της ένα τραγικό στοιχείο και ακτινοβολούσε ένα πάθος που ξεπερνά τον χορό. Γιατί δεν είχε ακούσει τίποτα για εκείνη ως τώρα; Αποφασίζει λοιπόν να διαλευκάνει το μυστήριο γύρω από αυτήν και ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης, με σκοπό να ακούσει από την ίδια την συγκινητική ιστορία της. Ένα ντοκιμαντέρ που δίνει τον πραγματικό ορισμό του «duende» καθώς επινοεί μια ξεχωριστή γλώσσα γεμάτη μυστήριο και μουσικότητα.

Ταινία έναρξης TiDF25

Σαν ένας οδοστρωτήρας που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του, το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ της Λίζα Κορτές αναδεικνύει το χειραγωγημένο από τους λευκούς κατεστημένο της αμερικανικής ποπ μουσικής. Το φιλμ φέρνει στο φως τις μαύρες και queer απαρχές του ροκ-εν-ρολ, και αποκαθιστά τον προπάτορα του είδους: τον Ρίτσαρντ Γουέιν Πένιμαν. Μαρτυρίες από θρυλικούς μουσικούς και μεγάλες προσωπικότητες του πολιτισμού, μαύρους και queer ακαδημαϊκούς, την οικογένεια και τους φίλους του Πένιμαν, καθώς και συνεντεύξεις με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, συγκροτούν όλες μαζί ένα αίτημα αναδιεκδίκησης μιας ιστορίας την οποία ιδιοποιήθηκαν ανερυθρίαστα οι λευκοί καλλιτέχνες και θεσμοί. Εμπλουτίζοντας τον κανόνα του ροκ-εν-ρολ μέσα από έναν θησαυρό σπάνιου αρχειακού υλικού γύρω από τον Πένιμαν, η σκηνοθέτρια αποτυπώνει τη δαιδαλώδη πορεία του ως ενός αμφιταλαντευόμενου επαναστάτη που ακροβατούσε ανάμεσα στη θρησκεία, το σεξ και το ροκ-εν-ρολ, ισορροπώντας εν μέσω των ακραίων εντάσεων της εποχής του γύρω από τα φυλετικά ζητήματα και τη σεξουαλικότητα. Έτσι, μας υπενθυμίζει τελικά ότι οι περιθωριακοί και οι παρίες διαθέτουν υπερδυνάμεις, οι οποίες, με την κατάλληλη ευκαιρία, μπορούν να δημιουργήσουν νέους κόσμους εντός των οποίων θα χορεύουμε όλοι ανεξαιρέτως.

H ταινία Maria by Callas: Η Μαρία Κάλλας εξομολογείται παρουσιάζει την άνοδο, το απόγειο και την τραγική μοίρα της Μαρίας Κάλλας, μέσα από συνεντεύξεις της, σπάνιο υλικό από τις παραστάσεις της και οπτικό αρχείο που δεν έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν. Για πρώτη φορά 40 χρόνια μετά τον θάνατό της, η Μαρία Κάλλας, η διασημότερη τραγουδίστρια όπερας στην ιστορία, εξιστορεί τη ζωή της με τα δικά της λόγια. Δεν μιλούν γι' αυτήν άνθρωποι που τη γνώριζαν ή ειδικοί, αλλά η ίδια η Κάλλας μιλά για τον εαυτό της, μέσα από συνεντεύξεις της που στην πλειονότητά τους παρουσιάζονται για πρώτη φορά δημοσίως. Η σπάνια αλληλογραφία της με τους φίλους και την οικογένειά της, τα γράμματα αγάπης που αντάλλασσαν με τον πρώτο της σύζυγο, αλλά και μια αποκαλυπτική ερωτική επιστολή που έστειλε στον Ωνάση λίγους μήνες προτού χωρίσουν μας δίνουν πρόσβαση στα συναισθήματα και στις σκέψεις της.

Το Mega Stories παρουσιάζει τις ιστορίες non-binary ατόμων, δηλαδή ατόμων των οποίων η έμφυλη ταυτότητά βρίσκεται έξω από το δυαδικό φύλο. Εκείνων που αγκάλιασαν και εξέφρασαν με περίσσιο θάρρος το βίωμα του φύλου τους διεκδικώντας την ελεύθερη έκφρασή του.

Περνώντας δέκα χρόνια μαζί στον δρόμο, σε μια εξουθενωτική παγκόσμια περιοδεία, οι Sascha Ring (Apparat) και Gernot Bronsert και Sebastian Szary (Modeselector), ανακοινώνουν την παύση της δημιουργικής τους συνεργασίας ως Moderat. Χωρίς να γνωρίζουν αν θα ξαναβρεθούν ποτέ μαζί στη μουσική σκηνή, δίνουν μια συνέντευξη στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου – μεμονωμένα ο καθένας, με τις φωνές τους να ηχογραφούνται σε ξεχωριστά κανάλια σε μια κασέτα. Ένα συναρπαστικό τεκμήριο της μοναδικής δημιουργικής σκέψης ενός ξεχωριστού μουσικού σχήματος που ξανασυναντά το ελληνικό κοινό, λίγους μόνο μήνες μετά τη μαγική συναυλία τους στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 2022.

To My Cut είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ για την τελευταία ηχογράφηση που άφησε πίσω του ο μουσικός Γιώργος Τσαλαμπούνης, λίγες μέρες προτού σκοτωθεί.