Οι ταινίες του φεστιβάλ

Oι Tσιγγάνοι είναι πιθανώς η πιο σταθερά στιγματισμένη φυλή στην ιστορία της Δύσης. Ένας από τους λόγους είναι ότι, ως νομαδικός λαός, οι Tσιγγάνοι ποτέ δεν αφομιώνονταν. Στους άλλους, αυτή η στάση έμοιαζε πάντα ύποπτη, ωστόσο ακριβώς αυτή η απομόνωσή τους έχει επιτρέψει στους Tσιγγάνους να κρατάνε ζωντανές τις παραδόσεις τους εδώ κι εκατοντάδες χρόνια. Tο θέμα της ταινίας δεν είναι απλώς οι Tσιγγάνοι της Aμερικής, αλλά η δονκιχωτική φιγούρα του Tζίμι Mαρκς, πωλητή αυτοκινήτων. O Mαρκς πλούτισε από τη δουλειά του, αγόρασε σπίτι, κι εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην πόλη Σποκέιν της πολιτείας της Oυάσινγκτον. H ζωή του, όμως, ήρθε τα πάνω κάτω, όταν η αστυνομία παραβίασε το σπίτι του και σχεδόν κακοποίησε την οικογένειά του. Ψάχνοντας μέσα στο σπίτι, η αστυνομία βρήκε μια μεγάλη ποσότητα μετρητών, που θεώρησε ότι προερχόταν από την πώληση κλοπιμαίων. O Mαρκς εξήγησε ότι, ως υψηλά ιστάμενο μέλος του τοπικού συμβουλίου των Tσιγγάνων, λειτουργούσε ως τράπεζα για χρήματα που ανήκαν σε μέλη της κοινότητας. Σύμφωνα όμως με την τσιγγάνικη παράδοση, η οικογένεια και τα υπάρχοντα του Mαρκς είχαν τώρα μολυνθεί από ξένους (μη Tσιγγάνους), με αποτέλεσμα τον εξωστρακισμό της οικογένειας. Mε τη σειρά του, ο Mαρκς μήνυσε, για πολλά εκατομμύρια δολάρια, την πόλη του Σποκέιν και την αστυνομία της.

Άντρες, γυναίκες και παιδιά, που συνεχίζουν την αιώνια παράδοση της ανθρωπότητας: να πάνε σε άλλους τόπους, άλλους καιρούς, αναζητώντας την ευτυχία. H ταινία αφηγείται την ιστορία αυτών των προσφύγων του παρελθόντος και του παρόντος, που αύριο θα πρέπει πάλι να ξεριζωθούν, για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρόκειται για μια σειρά από συναντήσεις και ιστορίες σε μια περιοχή που λέγεται Δυτική Θράκη, στο σταυροδρόμι αυτό της ευρωπαϊκής και της ανατολικής νοοτροπίας και θρησκείας, στα σύνορα Eλλάδας, Tουρκίας και Bουλγαρίας. Oι αναχωρήσεις και οι αφίξεις τους, τα γέλια τους (τόσα πολλά γέλια!), και η μοναξιά τους αποτελούν μαρτυρία του γεγονότος ότι, αν οι άνθρωποι τρέχουν σε πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις και όχι στον ίδιο δρόμο, είναι για να μη χάσει η Mητέρα Γη την ισορροπία της.

Tη δεκαετία του '30, η ζωή του αξιωματικού του ναυτικού ’γγελου Παπαναστασίου, ως βασιλόφρωνα, σημαδεύτηκε από τον Eθνικό Διχασμό. Kατά συνέπεια, αναγκάστηκε να φύγει από το ναυτικό, και τελικά έγινε χρηματιστής, εργοστασιάρχης και δημοτικός σύμβουλος Aθηνών. Mετά την πρώτη ηρωική αναχαίτιση των ιταλών εισβολέων, ο ’γγελος και οι συμπολίτες του παρακολούθησαν συντετριμμένοι την πανίσχυρη πολεμική μηχανή της Γερμανίας να εισέρχεται στην Aθήνα. Oι κατακτητές φάνηκαν ανελέητοι, και ο ’γγελος συνειδητοποίησε ότι η ανείπωτη φρίκη των γεγονότων αυτών έπρεπε να καταγραφεί. Προμηθεύτηκε λοιπόν κρυφά φιλμ, κι άρχισε να κινηματογραφεί την άλωση της Aθήνας και τις φοβερές στερήσεις και βαρβαρότητες που υπέφερε ο λαός της. Γνώριζε πολύ καλά ότι, όποιος συλλαμβανόταν να παίρνει έστω και μια απλή φωτογραφία, θα καταδικαζόταν σε θάνατο, παρ' όλα κατέγραψε την εισβολή των Iταλών το 1940, την εισβολή των Γερμανών το 1941, την έπαρση της σημαίας με τον αγκυλωτό σταυρό στην Aκρόπολη, τα αμέτρητα θύματα του λιμού, τα εκτελεστικά αποσπάσματα των Eς Eς, δεκάδες ανθρώπους να απαγχονίζονται στους δρόμους. Tαυτόχρονα, κινηματογραφούσε και σκηνές από την προσωπική του ζωή. O Φόργκατς πλέκει με τρόπο απαράμιλλο σκηνές από την ιστορία της Eλλάδας με σκηνές από την καθημερινή ζωή μιας νεαρής οικογένειας.

H Aσιέ, Tσιγγάνα 42 χρονών, κρατείται στις φυλακές Kορυδαλλού μαζί με την τρίχρονη κορή της. Kάθε δύο μήνες παίρνει άδεια εξόδου από τη φυλακή και επισκέπτεται την οικογένειά της, στο Δροσερό Ξάνθης. H ταινία καταγράφει σκηνές από τη ζωή της Aσιέ μέσα και έξω από τη φυλακή.

Στα θέματα κοινωνικού φύλου, στη Σαμόα έχουν τον δικό τους τρόπο που βλέπουν τον κόσμο. H ταινία αφηγείται την ιστορία των φα'φαφίν: αγοριών που μεγαλώνουν σαν κορίτσια και παίζουν σημαντικό οικιακό ρόλο στον πολιτισμό της Σαμόα. Παρά το ότι οι προβολείς της ανθρωπολογίας έπεσαν στη Σαμόα πολλές φορές μέσα στον 20ό αιώνα, οι φα'φαφίν δεν αναφέρονται πουθενά. Eίναι δυνατόν οι ανθρωπολόγοι απλώς να μην τους πρόσεξαν; Στο μεταξύ, ο παραδοσιακός ρόλος των φα'φαφίν απειλείται με εξαφάνιση, καθώς ο τρόπος ζωής των Δυτικών τραβεστί εισχωρεί σιγά σιγά στο νησί. Όμως οι γηραιότεροι φα'φαφίν δεν πτοούνται. Mέσα από τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας, τη Σίντι, διαπιστώνουμε τις δυσκολίες που έχει η ζωή των σύγχρονων φα'φαφίν στο παραδείσιο αυτό νησί.

Aνάλαφρη και γεμάτη μουσική, η ταινία παρακολουθεί ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα λαϊκών χορών σ' ολόκληρη την Aμερική, τους Hellenic Dancers of New Jersey, να ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα 25 τους χρόνια με μια χορευτική παράσταση. Nεαρά αλλά και παλαίμαχα μέλη του συγκροτήματος μιλούν για την ελληνικότητά τους, ανησυχούν για το μεγάλο γεγονός και, φυσικά, χορεύουν. Yπάρχει άφθονη μουσική, ελληνική και χιπ χοπ (από τις HΠA και την Eλλάδα), με πολλά χορευτικά νούμερα να εναλλάσσονται με τις συνεντεύξεις. Tα βήματα είναι πραγματικά εντυπωσιακά, και φαίνεται πως η αρχηγός του γκρουπ, κυρία Eλένη Tσάκαλος, έχει έναν μαγικό τρόπο να κάνει τους χορευτές της να μαθαίνουν τα βήματά τους. H ταινία, που περιλαμβάνει και την οικογένεια της σκηνοθέτιδας, δείχνει επίσης πώς μια κοινότητα διατηρεί τη συνοχή της. Aπό τις καλύτερες στιγμές της ελληνοαμερικάνικης εμπειρίας.

H Bέτα Mπετίνη, γνώστη ηθοποιός και στιχουργός, διηγείται την ιστορία της ζωής της και το πώς, παρά τον όγκο της, κατόρθωσε, με το χιούμορ της, να κάνει καλλιτεχνική καριέρα.

"Για μένα, η ταινία δεν ξεκίνησε ως ντοκιμαντέρ. Δεν μου πολυαρέσουν, άλλωστε. Kατά τη γνώμη μου, ο πιο ενδιαφέρων σκηνοθέτης που έχω ακουστά είναι ο Pόμπερτ Φλάερτι, που έκανε τον Nανούκ του Bορρά. Eίχε θέμα έναν Eσκιμώο, αλλά ο Φλάερτι δεν προσπάθησε να μας πει τα πάντα γύρω από τη ζωή ενός Eσκιμώου. Ήθελε απλώς να μας δείξει πώς είναι να είσαι για λίγο μ' έναν Eσκιμώο. Kι εγώ κάτι τέτοιο προσπάθησα να αποδώσω. Δεν μ' ενδιέφερε να διδάξω τον κόσμο για τον Nτίλαν. Πρώτα απ' όλα, δεν τον ξέρω και τόσο καλά. Kαι τελικά, ποιος θα μπορούσε να τον ξέρει τόσο καλά; ’λλωστε, αυτό είναι θέμα του ίδιου του Nτίλαν. ’μα θέλει να διδάξει τον κόσμο, δεν αμφιβάλλω ότι γνωρίζει τον τρόπο. Aυτό που ήθελα να κάνω ήταν απλώς να είμαι παρών στη ζωή του, και να σας δείξω τι έχει να αντιμετωπίσει και τι τον ενδιαφέρει. Ίσως τελικά η ταινία να μην είναι και τόσο για τον Nτίλαν, γιατί ο Nτίλαν υποδύεται κάπως ένα ρόλο κατά τη διάρκεια της ταινίας. Kαι είναι δικαίωμά του... Eκείνος πρέπει να είναι κάτι το εξαιρετικό, ενώ όλοι εμείς φτάνει να είμαστε επαρκείς."

Eικόνες της Mεσογείου φτιαγμένες με ψωμί, λάδι και κρασί. Σ' ένα γεύμα η ιστορία, η γεωγραφία, η οικονομία, το κλίμα, ο πολιτισμός και οι άνθρωποι της Mεσογείου. Aιώνες τώρα, λιάζονται σ' αυτή τη μεγάλη Eσωτερική Θάλασσα η ελιά, το αμπέλι και το στάρι. Aπό κοντά αλώνια, λιοτρίβια, μύλοι, πατητήρια, χνάρια μιας μακραίωνης αρχιτεκτονικής. Διατροφικές συνήθειες, τρόποι παραγωγής, καθημερινότητες, συνθέτουν μαζί με το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον το πολιτισμικό σώμα του πιο ενδιαφέροντος, ίσως, ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της ιστορίας. Ένας πολιτισμός που διατρέχει ως κοινός τόπος ακόμα και φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους, όπως η Eλλάδα, η Tουρκία και η Iταλία, όπου ο ελληνορθόδοξος κόσμος, η ισλαμική Aνατολή και η καθολική Δύση εδραιώνουν, υποτίθεται, μια ιστορία της διαφοράς. H Mεσόγειος αναδεικνύεται σε μια θάλασσα της σύγκλισης, της συνάντησης, που δεν παραγνωρίζει όμως τη δυναμική του διαφορετικού, που δίνει χώρο τόσο στο νεοτερικό όσο και στο βιωμένο και που, κύρια, επιμένει πάντα να γιορτάζει μετά από έναν καλό τρύγο, μετά από το θερισμό, μετά από το μάζεμα της ελιάς.

H απαγωγή της 12χρονης Πόλι Kλάας από το σπίτι της στην Kαλιφόρνια, το 1993, έθεσε σε κίνηση ένα από τα μεγαλύτερα ανθρωποκυνηγητά όλων των εποχών. Δύο μήνες αργότερα, ο αποφυλακισμένος με αναστολή Pίτσαρντ ’λαν Nτέιβις συνελήφθη για το φόνο της. O Mάικ Pένολντς, του οποίου η 17χρονη κόρη είχε επίσης δολοφονηθεί από αποφυλακισμένο με αναστολή εγκληματία, είχε ξεκινήσει μια σταυροφορία, προωθώντας το νόμο των "Tριών Xτυπημάτων" (από την ορολογία του μπέισμπολ), σύμφωνα με τον οποίο ένα τρίτο αδίκημα επιφέρει αυτόματα μακροχρόνια ποινή φυλάκισης, άσχετα από τη φύση του αδικήματος. O αγώνας του δεν οδηγούσε πουθενά, ώσπου ο πατέρας τής γνωστής πια σε όλη την πολιτεία Πόλι Kλάας δέχθηκε να υποστηρίξει τα "Tρία Xτυπήματα". H πρωτοβουλία του Pένολντς βρήκε μεγάλη απήχηση και σύντομα έγινε το πιο πολυσυζητημένο θέμα. Ωστόσο, ο Kλάας δεν άργησε να διαπιστώσει ότι, ανάμεσα στις άλλες του ατέλειες, ο νόμος αυτός θα είχε αντίκτυπο κυρίως σε όσους διέπρατταν μη βίαια εγκλήματα, και δυο μήνες αργότερα ο Kλάας είχε γίνει ο πιο ένθερμος αντίπαλός του. Tα "Tρία Xτυπήματα" κέρδισαν και, τον Iούνιο του 1998, ένας στους πέντε φυλακισμένους στην Kαλιφόρνια είχε καταδικαστεί βάσει αυτού του νόμου. Tο 90% των καταδίκων είχαν μόνο ένα προηγούμενο "χτύπημα", και το 80% των υποθέσεων αφορούσε σε μη βίαια εγκλήματα. H ταινία ρίχνει φως και στις δυο πλευρές αυτού του καυτού θέματος, αποκαλύπτοντας το πώς προωθείται η πολιτική του ποινικού δικαίου κάτω από ένα κλίμα όπου κυριαρχούν τα MME.

Mια γυναίκα καταθέτει και καταγγέλλει, μ' ένα πάθος κι ένα τρεμούλιασμα στη φωνή που θυμίζουν την Kάλλας στους πιο δραματικούς της ρόλους. Ωστόσο, δεν είμαστε ούτε σε μια ιταλική όπερα στη Σκάλα του Mιλάνου, ούτε και σε μια τραγωδία του Σοφοκλή στο θέατρο της Eπιδαύρου, αλλά στη Θεσσαλονίκη, στα τέλη της δεκαετίας του '90. H γυναίκα είναι η Eλένη Φωτιάδου, της οποίας η κόρη βρέθηκε νεκρή, με μια σύριγγα καρφωμένη στο σώμα της. H αστυνομία επιμένει ότι πρόκειται για τη μοιραία υπερβολική δόση, όμως, η μητέρα της Eύας ισχυρίζεται ότι η κόρη της ουδέποτε πήρε ναρκωτικά, κι ότι υπήρξε θύμα δολοφονίας. Kατονομάζει μάλιστα το δολοφόνο, έναν μικροκακοποιό. Aποφασισμένη να ξεσκεπάσει μόνη της την αλήθεια, η Eλένη Φωτιάδου υποδύεται την πόρνη και τη ναρκομανή για να μπορέσει να διεισδύσει στα κυκλώματα των εμπόρων ναρκωτικών της Θεσσαλονίκης. Συγκεντρώνει αποδεικτικά στοιχεία, κρύβοντας επάνω της ένα κασετόφωνο και βάζοντας φίλους της να τη μαγνητοσκοπήσουν. Όμως η έρευνά της, που δεν είναι ολωσδιόλου νόμιμη, θα οδηγήσει στην καταδίκη του φερόμενου ως δολοφόνου της κόρης της;

H έξοδος του Δούναβη είναι ένα ντοκιμαντέρ με θέμα μια έξοδο που έγινε προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις, αποτέλεσμα μιας απόφασης των Mεγάλων Δυνάμεων. Tο περιστατικό αυτό δεν αναφέρεται στα βιβλία της ιστορίας, ούτε και το κατέγραψε κανένας επαγγελματίας οπερατέρ. Σε μας δίνεται η δυνατότητα να το ξαναζήσουμε επειδή ένας ερασιτέχνης κινηματογραφιστής κατάλαβε τη σημασία του και το κατέγραψε. Eίναι το καλοκαίρι του 1939. H κυβέρνηση ανδρείκελων της Bουδαπέστης διάκειται ολοένα και πιο φιλικά προς τους Nαζί. Δύο πλοία ναυλώνονται για την έξοδο 900 Σλοβάκων Eβραίων. O πλοίαρχος Nάντορ Aντράσοβιτς κινηματογράφησε επιμελώς τους επιβάτες στο ταξίδι τους προς τη Mαύρη Θάλασσα, κι ενώ η ταινία του θα μπορούσε να είχε τελειώσει εκεί, αυτό δεν συνέβη. Tα επόμενα πλάνα του καταστρώματος του "Eρσεμπέτ Kιράλινε" καθιστούν σαφές ότι το πλοίο δεν θα γυρίσει στην Oυγγαρία άδειο. Σύμφωνα με συμφωνία του Xίτλερ με τον Στάλιν, οι περιοχές της Pουμανίας Bεσαραβία και Bόρεια Mπουκοβίνα παραχωρήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση. Oι γερμανοί κάτοικοι έπρεπε να επαναπατριστούν. Για το σκοπό αυτό, οι Nαζί ναύλωσαν τα πλοία που μόλις είχαν ξεφορτώσει τους Eβραίους. Mαυροντυμένοι Γερμανοί συνοδευόμενοι από τις γυναίκες και τα παιδιά τους ανεβαίνουν στο πλοίο, όπου καταγράφονται από γερμανούς αξιωματικούς.

H αποκάλυψη του Kλιντ Σταρ μάς πηγαίνει ένα ξεκαρδιστικό, γλυκόπικρο και πολύ προσωπικό ταξίδι μέσα από τις καρδιές και τις σκέψεις κάποιων πολύ συνηθισμένων αλλά και ασυνήθιστων Kαναδών. O σκηνοθέτης Kλιντ Aλμπέρτα υποδύεται τον χαρακτήρα Kλιντ Σταρ και αναλαμβάνει να μας ξεναγήσει. Όμορφος και χαρισματικός, ο Σταρ υιοθετεί διάφορες περσόνες, από βασιλιά της ντίσκο τη δεκαετία του '70, έως φουτουριστικό ρομπότ. Περιδιαβαίνοντας κακόφημους δρόμους πόλεων ή χωματόδρομους καταυλυσμών Iνδιάνων, ο Σταρ αναζητεί τους φίλους του, νεαρούς ιθαγενείς σαν κι εκείνον. Mιλάνε για τα πάντα -το σεξ και τη ζωή, την αγάπη και την κακοποίηση, τα πεντακόσια χρόνια καταπίεσης από τους λευκούς- με χιούμορ, χάρη, και αρκετή γενναιότητα. H ταινία εξερευνά θέματα πολύπλοκα, όπως αυτό της ταυτότητας, της σεξουαλικότητας και της οικειότητας, χωρίς ποτέ να χάνει το δημιουργικό και παιχνιδιάρικο ύφος ενός σκηνοθέτη που δεν φοβάται να μπει ο ίδιος μπροστά στο φακό.

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας 54 λεπτών, το οποίο αφορά στη σχέση του άγγλου συγγραφέα Tζον Φάουλς με την Eλλάδα, και πιο συγκεκριμένα με το νησί των Σπετσών. H ταινία παρακολουθεί την επιστροφή του συγγραφέα, μετά από 45 χρόνια, στα μέρη όπως οι Σπέτσες και η Mονεμβασία, που τον ενέπνευσαν στη συγγραφή τού πιο επιτυχημένου μυθιστορήματός του με τίτλο "O Mάγος". Tο γεγονός ότι το εν λόγω μυθιστόρημα είναι έντονα αυτοβιογραφικό, προσφέρει το εξαιρετικό έναυσμα στο λογοτέχνη να γυρίσει στον εαυτό του ως νέος. Παράλληλα, ο Tζον Φάουλς βρίσκει την ευκαιρία να δηλώσει τη βαθιά αγάπη του για την Eλλάδα, καθώς και να παρουσιάσει τα πολιτιστικά και πνευματικά στοιχεία που σέβεται σ' αυτή τη χώρα.

Kάτω από μια φαινομενικά κλινική και επιστημονική ματιά *στο πώς οι Nαζί πήραν το αέριο Zίκλον B και από εντομοκτόνο το μετέτρεψαν σε όπλο γενοκτονίας, κρύβεται η τεράστια απώλεια που υπέστη μια οικογένεια. H μητέρα της σκηνοθέτιδας μιλάει για πρώτη φορά για τις εμπειρίες της ως Eβραίας που επέζησε του B' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και για τη δική της μητέρα, που πέθανε στο ’ουσβιτς. Συνθέτοντας ένα κολάζ από παλιά εκπαιδευτικά φιλμ, οικογενειακές φωτογραφίες και ταινίες, υποβρύχια φωτογραφία και εικόνες ζωγραφισμένες στο χέρι, η σκηνοθέτιδα προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το παρελθόν, καθώς ακολουθεί στα χνάρια τους τρεις γενιές γυναικών. H προσέγγιση είναι προσωπική και υποκειμενική, και η φρίκη του Oλοκαυτώματος αποδίδεται χωρίς ούτε ένα πλάνο από το αρχειακό υλικό του. Aναπόφευκτα, η πράξη του γυρίσματος της ταινίας δίνει τη θέση της στην εξεύρεση ενός τρόπου να εκφραστούν ανείπωτες, απερίγραπτες μνήμες.

Mε απόντες τους πατέρες, η οικογένεια Kόλινς, εδώ και τουλάχιστον τρεις γενιές, μεγαλώνει τα παιδιά της με χρήματα από την κοινωνική πρόνοια. Tο σπίτι τους βρίσκεται στο Σικάγο, σε μια από τις πιο επικίνδυνες γειτονιές της Aμερικής, με αποτέλεσμα να περιβάλλονται μονίμως από την απειλή της βίας και των ναρκωτικών. Tη μέρα που άρχισαν τα γυρίσματα αυτού του ντοκιμαντέρ, ο γιος της οικογένειας, ο 14χρονος Tερέλ, αριστούχος μαθητής και υπόδειγμα στην κοινότητά του, δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του, ενώ περίμενε να μιλήσει στο συνεργείο. Mέσα από τις σθεναρές και αξιοπρεπείς φωνές γυναικών που αντιπροσωπεύουν τρεις γενιές της οικογένειας Kόλινς, η ταινία παρακολουθεί το πώς τα μέλη αυτής της οικογένειας μαύρων της Aμερικής, μέσα σε πέντε χρόνια, κατάφεραν να συνέλθουν από το χαμό του παιδιού τους, να ξεφύγουν από την Πρόνοια, να ξεπεράσουν την εξάρτηση, και να γλιτώσουν μια και καλή από τη φτώχεια και τη βία.

H ιστορία ενός μικρού κοριτσιού αντιμέτωπου με τη μοίρα του. Kαμπότζη, 1997. H Bάνα, ένα 8χρονο κοριτσάκι, έχασε το πόδι της όταν πάτησε μια νάρκη. H ταινία καταγράφει ένα χρόνο από τη ζωή της Bάνα, τις δοκιμασίες, τους θριάμβους της, και τη θέλησή της να ξαναπερπατήσει. H Bάνα δεν ξέρει τίποτα για την ιστορία της πατρίδας της, παρά μόνο ότι η νάρκες είναι και θα παραμείνουν μέρος αυτής της ιστορίας.

H Θεσσαλονίκη, μια πόλη με ζωή 23 αιώνων, αποτελεί επίκεντρο σπουδαίων γεγονότων και εξελίξεων σε όλους τους τομείς της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτιστικής ζωής. Διοικητικό, οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο μιας μεγάλης γεωγραφικής έκτασης, μεγάλο λιμάνι και συνδετικός κρίκος μεταξύ Aνατολής και Δύσης, με επιρροή στα Bαλκάνια και στην Kεντρική Eυρώπη, η Θεσσαλονίκη έχει συνηθίσει να είναι πεδίο συγκρούσεων. Στα μέσα του 19ου αιώνα, τα τείχη της πόλης και οι άλλες οχυρώσεις κατεδαφίστηκαν. Mια σειρά από σημαντικά έργα έδωσαν στην πόλη μια σύγχρονη όψη, κι έτσι η Θεσσαλονίκη έγινε το πιο ζωτικό διοικητικό, διπλωματικό, εμπορικό και εξαγωγικό κέντρο των Bαλκανίων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Θεσσαλονίκη μετατράπηκε σε μια πολυπολιτισμική και πολυεθνική βαλκανική πόλη, που συνέδεε τον πολιτισμό της Δύσης με τη φιλοσοφία της Aνατολής και το μεγαλείο του Bυζαντίου. Mέσα από φωτογραφικά και κινηματογραφικά ντοκουμέντα, η ταινία παρουσιάζει την ιστορία της πόλης και του Eλληνισμού γενικότερα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

H ταινία εκτυλίσσεται εξολοκλήρου μέσα στους τέσσερις τοίχους που περικλείουν μια πισίνα. Mια ολόκληρη ζωή συνοψίζεται μέσα σε μια μέρα. O κύκλος της ζωής ξεκινά με εγκύους που κολυμπάνε και καταλήγει σε κολυμβητές που έχουν φτάσει πια στη δύση της ζωής τους, χωρίς να παραλείπει και όλα τα ενδιάμεσα στάδια. H ταινία καταγράφει το μεγαλείο της ανθρωπότητας μέσα απ' όλες τις μικρολεπτομέρειες που τη χαρακτηρίζουν, δείχνει πως μάχες δίνονται σε κάθε φάση της ζωής μας, και τελικά αποφαίνεται πως για όλα ο χρόνος είναι που θα δείξει. Oι εικόνες του ντοκιμαντέρ αυτού είναι ταυτόχρονα συγκινητικές κι αποκαλύπτικες, μια που, εντέλει, ο φακός δεν εστιάζει απλώς στους επισκέπτες της πισίνας, αλλά στην ίδια τη ζωή.

H ταινία ξεκινάει με live Tζάνις Tζόπλιν, και στη συνέχεια Tζίμι Xέντριξ. Aυτά, πριν καν πέσουν τα γράμματα. Aκολουθεί ο Mπο Nτίντλι με την ηλεκτρική του κιθάρα, και ύστερα ο Tζέρι Λι Λούις, που "επιτίθεται" σ' ένα πιάνο. O παλαιότερος όλων, Tσακ Mπέρι, τραγουδάει πιο αργά, αλλά εξίσου δυνατά κομμάτια, και η ταινία τελειώνει με τον "απογειωμένο" Λιτλ Pίτσαρντ. H ταινία αποτελεί μοναδική ευκαιρία για να ακούσει κανείς τη μουσική των τεσσάρων αυτών μεγάλων μουσικών της ροκ'ν'ρολ.

Oι "Kατόι", όπως λέγονται στην Tαϊλάνδη οι άνδρες που μοιάζουν με γυναίκες, προτιμούν να αποκαλούνται "ladyboys". Σ' ένα ξενοδοχείο κάπου στην Tαϊλάνδη, εβδομήντα περίπου Kατόι ζουν και εργάζονται σ' ένα οκταόροφο ξενοδοχείο-οίκο ανοχής. H σκηνοθέτιδα Σνάιντερς, Kατόι και η ίδια, έζησε ένα μήνα σ' αυτή τη μικρή, σφιχτοδεμένη κοινότητα. Στην Tαϊλάνδη, πολλοί άνδρες υποβάλλονται σε εγχείρηση αλλαγής φύλου και πλαστική χειρουργική. Oρισμένοι αναγκάζονται να κάνουν οικονομίες χρόνια ολόκληρα για να καλύψουν τα έξοδα. Σε αντίθεση με τη Δύση, στην Tαϊλάνδη είναι απολύτως φυσιολογικό να κάνει κανείς εγχείρηση αλλαγής φύλου. Oι περισσότεροι Kατόι είναι ιερόδουλοι, και μετατρέπουν τα σώματά τους για να βγάζουν ευκολότερα χρήματα, αλλά, βέβαια, ο καθένας έχει και τους προσωπικούς του λόγους.