Οι ταινίες του φεστιβάλ

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Άμι Ανκίλεβιτς, ενός 3-D animator που ζει στο Ισραήλ και του οποίου η σωματική κίνηση περιορίζεται σ’ ένα δάχτυλο του αριστερού του χεριού. Όταν γεννήθηκε, διαγνώστηκε ότι ο Άμι έπασχε από μια σπάνια μορφή μυϊκής δυστροφίας που αργότερα προσδιορίστηκε ως νωτιαία μυϊκή ατροφία. Η πρόγνωση ήταν ότι ο Άμι δεν θα ζούσε πέρα από τα έξι του. Τώρα, τριάντα χρόνια αργότερα, ο Άμι αφήνει τη γυναίκα που αγαπά και επιστρέφει στις ΗΠΑ, για να συναντήσει τον γιατρό ο οποίος είχε προβλέψει τον πρόωρο θάνατό του. Στην πορεία, ο Άμι αποδέχεται ένα σημαντικό γεγονός από το παρελθόν του και κυνηγάει το όνειρο μιας ζωής: να καβαλήσει μια Χάρλεϊ Ντέιβιντσον. Το 18 κιλά αγάπη είναι ένα συναρπαστικό, χιουμοριστικό και συγκινητικό ταξίδι στη ζωή, παρέα με κάποιον που πραγματικά ενσαρκώνει το γνωμικό carpe diem (άδραξε τη μέρα)...

Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ο Ίμρε και η Πιρόσκα, καρβουνιάρηδες στη ρουμανική επαρχία, κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα κάθε μέρα. Αλλά ο κόσμος γύρω τους αλλάζει. Σαν αρχαϊκές σχεδόν μορφές, γίνονται αξιοθέατο για τους τουρίστες – επισκέπτες που θέλουν να ζήσουν για λίγο στο παρελθόν. Κάτω από το βλέμμα της κάμερας, εκτυλίσσεται μια παράσταση αντάξια του θεάτρου του παραλόγου.

Κάπου σε μια παγωμένη έκταση, ένα παιδί μιλά για έναν άνδρα φτιαγμένο από μαρκαδόρο, με μούσι και λίγα μαλλιά στο κεφάλι του. Ένας μουσικός ζει μια ζωή δίχως μουσική. Ένας δεσμοφύλακας κάνει μοντελισμό μαζεύοντας βαγόνια τρένων και λαχταρά το ανοιχτό πέλαγος. Ένας Σοβιετικός κοσμοναύτης κάθεται στη διαστημική του κάψουλα σε αέναη τροχιά. Κι ένας φύλακας-άγγελος χορεύει στον ουρανό. Σ’ αυτή τη σειρά ιστοριών, πέντε κορίτσια και γυναίκες παρουσιάζουν τις εικόνες που έχουν για τους πατεράδες τους. Οι έννοιες της απουσίας και της παρουσίας, της επιθυμίας και των ονείρων δένουν μαζί τις πέντε ιστορίες, που αναδύονται μέσα από ταμπλό βιβάν, σκίτσα, γραφικά και υλικό αρχείου.

Ο Γιάννης Χρήστου (1926-1970) συγκαταλέγεται στις μεγάλες μορφές της μουσικής πρωτοπορίας του 20ού αιώνα, αν και για πολλούς σήμερα παραμένει ένας μεγάλος άγνωστος. Ο πρόωρος θάνατός του σε τραγικό δυστύχημα στέρησε από τον κόσμο της σύγχρονης μουσικής ένα από τα πλέον συναρπαστικά και προκλητικά ταλέντα του. Η ταινία σκιαγραφεί την προσωπικότητα και το ιδιαίτερο πνεύμα αυτού του μεγάλου στοχαστή της τέχνης, ακολουθώντας τη διαδρομή της σύντομης ζωής του που υπήρξε συνυφασμένη με την τέχνη του και την προσφορά του στην ανθρωπότητα και τον πολιτισμό. Μέσα από την παρουσίαση των έργων του, σπάνιων οπτικοακουστικών ντοκουμέντων και συνεντεύξεων με όλο σχεδόν τον δημιουργικό και φιλικό κύκλο του, το ντοκιμαντέρ μάς φέρνει πιο κοντά στο μυστήριο που άφησε πίσω του ο δημιουργός και μας κάνει να αναρωτηθούμε για όλες τις μεγάλες στιγμές της τέχνης που συνήθως οι εποχικές συγκυρίες κρύβουν στη σκιά τους.

Επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ3 Animated... Φιλόσοφοι, που μέσα από έναν συνδυασμό κινουμένων σχεδίων και συνεντεύξεων με ακαδημαϊκούς παρουσιάζει σε κάθε επεισόδιο έναν από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της δυτικής παράδοσης. Τα ντοκιμαντέρ αυτά αποβλέπουν στη διάδοση της φιλοσοφίας και στο να καταστήσουν κατανοητή την προσφορά των συγκεκριμένων στοχαστών σ’ ένα ευρύτερο κοινό που δεν έχει σχέση με την ακαδημαϊκή φιλοσοφία, μέσα από ένα λόγο απλό, προσιτό, αλλά και χιουμοριστικό. Στο επεισόδιο Αυγουστίνος παρουσιάζεται η ζωή, η σκέψη και η επίδραση που έχει μέχρι και στον σημερινό κόσμο ο σημαντικότερος πιθανώς φιλόσοφος του χιλιόχρονου Μεσαίωνα.

Το ημερολόγιο ενός νεαρού Πολωνού ληστή τραπεζών, που βρίσκεται στην απομόνωση –παρακολουθούμενος διαρκώς από κάμερα ασφαλείας, μακριά από επισκέπτες, σ’ ένα κελί χωρίς παράθυρο– πασχίζοντας να μην τρελαθεί. Μια εξαιρετική ματιά σ’ ένα από τα πιο κρυφά μέρη μιας φυλακής. Στα 78 λεπτά που διαρκεί η ταινία, γνωρίζουμε τον 28χρονο Νταμιάν, που καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ετών για ένοπλη ληστεία τραπέζης. Τα σταράτα του λόγια, είτε μιλάει μόνος του είτε στην κάμερα του Γιάνους Μροζόφσκι, φανερώνουν τον βασανισμένο ψυχισμό του και τις αμφιβολίες του, καθώς και την ευαισθησία και την αντίληψή του. Mε τα χέρια του, τα σημαδεμένα με τατουάζ, κρατά έναν καθρέφτη απέναντι στην κοινωνία και στον ίδιο μας τον εαυτό.

Η ταινία έχει ως επίκεντρο την ετήσια διοργάνωση «Ανοιχτό Στούντιο» που πραγματοποίησαν οι σπουδαστές της Κρατικής Σχολής Χορού στο χώρο της ΚΣΟΤ, Blackbox, το 2012. Οι χορευτές, εκτός από το να χορεύουν, μιλούν τραγουδούν, ερωτεύονται, λυπούνται. Η διδασκαλία και η κοπιώδης προσπάθεια των χορευτών παρουσιάζονται μέσα από ένα διάλογο ανάμεσα στο χορό και το χοροθέατρο. Κινηματογραφημένη με αμεσότητα, η ταινία αποφεύγει την αφήγηση και αφήνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο σώμα και το χορό. Η ταινία ολοκληρώνεται με την παράσταση των σπουδαστών, όπου παρουσιάζονται οι χορογραφίες Appalachian Spring της Μάρθα Γκράχαμ, Old Man’s Dream του Τόνο Λάτσκι, White Noise του Κωσταντίνου Ρήγου, Folly της Χριστίνας Γουζέλη και του Πολ Μπλάκμαν, Μαρία του Αλέξη Φουσέκη, κ.ά.

To Camino Musical: 9 ημέρες γαλιθιάνικης μουσικής είναι ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε από μια ομάδα φοιτητών του Τμήματος Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Ένα 9ήμερο οδοιπορικό στην πόλη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας της Γαλικίας, στο βορειοδυτικό τμήμα της Ισπανίας, τοΜάρτη του 2012. Μέσα από τις συναντήσεις με ντόπιους και με συγκροτήματα που προσεγγίζουν διαφορετικά την παραδοσιακή μουσική της Γαλικίας, αναδεικνύονται τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας πόλης και μιας κουλτούρας πολύ ξεχωριστής. Με τη συνοδεία της γκάιντας, μπροστά από τον θεατή περνούν τοπία, άνθρωποι και μουσικές. Η ιδιαίτερη αγάπη της σκηνοθέτιδας για τον συγκεκριμένο τόπο, στον οποίο έχει ζήσει στο παρελθόν, εκφράζεται μέσα από αυτό το «μουσικό ημερολόγιο» και την γαλιθιάνικη λέξη «morrina».

Ένας άνθρωπος προκαλεί τα όριά του και υπερβαίνει το σώμα και την ψυχή του κατορθώνοντας έναν άθλο, σε ακραίες συνθήκες, μέσα στην εκπληκτική φύση των Σκωτσέζικων Χάιλαντς.

Ο Βασίλης είναι ένα 10χρονο αγόρι από την Αθήνα. Πέντε χρόνια νωρίτερα, είχε ένα παρ’ ολίγον θανατηφόρο ατύχημα όταν έπεσε στην πισίνα ενός φίλου, στο εξοχικό του στην Ύδρα. Κόντεψε να πνιγεί. Από τότε δεν μπορεί ούτε να πλησιάσει το νερό, είτε στη θάλασσα είτε στην πισίνα. κάθε καλοκαίρι έπρεπε να κρύβεται από αυτό που σκορπά τη χαρά σε όλα τα παιδιά στην Ελλάδα: το κολύμπι. Ήταν γι’ αυτόν η χειρότερη εποχή του χρόνου. Ένιωθε μόνος κι αποξενωμένος. Αυτή όμως τη χρονιά, ο Βασίλης αποφάσισε ν’ αλλάξει τη ζωή του. Αποφάσισε να ξεκινήσει μαθήματα κολύμβησης. Θέλει να επιστρέψει εκεί όπου άρχισαν όλα, στην πισίνα στην Ύδρα. Ο στόχος του είναι να αντιμετωπίσει το φόβο του και να ξανακερδίσει το καλοκαίρι.

Το «Λασκάρεως 99, Αθήνα» είναι το πρώτο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ Docville, η οποία καταγράφει, χωρίς σχόλιο, τη ζωή στις ελληνικές πόλεις σήμερα, σε καιρό κρίσης. Η Ζωή και η Αθηνά είναι δύο γυναίκες γύρω στα πενήντα, με μικρά καταστήματα που η γειτονιά γνωρίζει χρόνια και στα οποία οι γείτονες δεν μπαίνουν μόνο να ψωνίσουν, αλλά να συναντηθούν και πουν τα νέα και τις ιστορίες για το μικρόκοσμό τους. Λόγω της κρίσης, τα περισσότερα μικρά μαγαζιά γύρω τους κλείνουν και η Ζωή και η Αθηνά αγωνίζονται να κρατήσουν λίγο ακόμα, αν και οι δύο γνωρίζουν πως σύντομα θα χρειαστεί η ζωή τους ν’ αλλάξει και μαζί ν’ αλλάξει και η γειτονιά.

Όταν ο Φιλιππινέζος μουσικός Αρνέλ Πινέντα έχασε τη δουλειά του ως τραγουδιστής σε μια μπάντα με έδρα το Χονγκ Κονγκ που παίζει διασκευές, το μέλλον διαγράφηκε ζοφερό. Ώσπου τα μέλη του θρυλικού ροκ συγκροτήματος Journey είδαν στο Διαδίκτυο ένα βίντεο της μπάντας του Αρνέλ και αποφάσισαν να του δώσουν μια ευκαιρία να γίνει τραγουδιστής τους. Το Don’t Stop Believin’ (μη χάνεις την πίστη σου) είναι η απίστευτη ιστορία ενός ανθρώπου γεννημένου για μεγάλη ζωή, που πέρασε απ’ τ’ αλώνια στα σαλόνια της ροκ βιομηχανίας.

Η απέραντη αγάπη της Ελληνίδας μάνας προς τα παιδιά της φτάνει μέχρι την άκρη της γης! Όσο μακριά κι αν είναι το παιδί της, το φαγητό της θα το ακολουθεί. Το σπιτικό φαγητό στα χέρια της Ελληνίδας μάνας είναι ένα ισχυρό πρακτικό αλλά και συμβολικό όπλο, που γεφυρώνει γεωγραφικές και συναισθηματικές αποστάσεις και διατηρεί για πάντα στενούς τους οικογενειακούς δεσμούς! Μέσα από τις ιστορίες τριών μανάδων και τη σχέση τους με το φαγητό, το ντοκιμαντέρ ανοίγει ένα παράθυρο στην ιδιαιτερότητα της ελληνικής οικογένειας με κεντρική μορφή τη μάνα, και τα παιδιά ως πρίγκιπες και πριγκίπισσες.

Η Fuck For Forest, που έχει την έδρα της στο Βερολίνο, είναι μία από τις πιο παράξενες φιλανθρωπικές οργανώσεις στον κόσμο. Αυτή η ΜΚΟ συγκεντρώνει χρήματα για την προστασία του περιβάλλοντος, ποντάροντας στην ιδέα πως το σεξ μπορεί να σώσει τον κόσμο και πουλώντας ερασιτεχνικά πορνογραφικά βίντεο στο Διαδίκτυο. Γνωρίστε τον Ντάνι, μια βασανισμένη ύπαρξη, καθώς ανακαλύπτει αυτόν τον εκστατικό, νεο-χίπικο κόσμο, όπου η σεξουαλική απελευθέρωση συναντά την oικουμενική ανιδιοτέλεια, και δέχεται να συμμετάσχει σ ́αυτή την αντισυμβατική επιχείρηση. Από τους δρόμους του Βερολίνου μέχρι τα βάθη του Αμαζονίου, βγαίνουν μαζί σε αποστολή να σώσουν τον πλανήτη, αγοράζοντας ένα κομμάτι δασικής έκτασης και σώζοντας τους ιθαγενείς από την αρρωστημένη Δύση.

Τη δεκαετία του ’60, τα Μάταλα, ένας φτωχός, ψαράδικος οικισμός στη νότια Κρήτη, απέκτησε παγκόσμια φήμη με αναφορές στον διεθνή τύπο και αναδείχθηκε σε «σημείο αντιλεγόμενο» της τοπικής κοινωνίας προκαλώντας την μήνιν της εκκλησίας και την παρέμβαση του στρατιωτικού καθεστώτος των Αθηνών. Χίπηδες απ’ όλο τον κόσμο έμεναν στις περίφημες σπηλιές των Ματάλων, διαμορφώνοντας μία ιδιότυπη διεθνή κοινότητα, τα μέλη της οποίας προκαλούσαν με τον χαλαρό και εναλλακτικό τρόπο ζωής τους. Ποιοι ήταν αυτοί οι νέοι; Τι τους έφερε στα Μάταλα; Ποια ήταν η σχέση τους με τους ντόπιους; Γίνονταν στ’ αλήθεια όργια; Απαντούν οι σχεδόν 70χρονοι σήμερα πρωταγωνιστές της ιστορίας: οι Γερμανοί Αρν και Έλμαρ, οι Αγγλίδες αδελφές Σέρλι και Παμ, ο Δημήτρης Πουλικάκος, η γιαγιά Αλεξάνδρα, η γιαγιά Κατερίνα και ο Γιώργης, φτωχός ψαράς και φίλος της Τζόνι Μίτσελ απ’ τα παλιά.

Κάθε νέος γονιός αναρωτιέται: «Θα είναι αγόρι ή κορίτσι;» Τι συμβαίνει όμως όταν οι γιατροί δεν μπορούν να δώσουν μια απάντηση; Ένα στα δύο χιλιάδες μωρά γεννιούνται με γεννητικά όργανα τόσο επαμφοτερίζοντα, που είναι δύσκολο να καταλήξει κανείς για το φύλο τους. Τα πιστοποιητικά γέννησής τους, αντί να αναγράφουν «αρσενικό» ή «θηλυκό», συχνά έχουν στο αντίστοιχο πεδίο το γράμμα «Α» – δηλαδή, αόριστο. (Τα μεσόφυλα παιδιά είναι διαφορετικά από τα ερμαφρόδιτα.) Ο σκηνοθέτης ακολουθεί τον/την Μάνι Μπρους Μίτσελ, τον πρώτο δηλωμένο μεσόφιλο στη Νέα Ζηλανδία, καθώς αυτός/αυτή ταξιδεύει στην Αμερική, την Ιρλανδία, τη Γερμανία, τη Νότιο Αφρική και την Αυστραλία, για να συναντήσει τους ομοίους του/της. Μια συγκινητική ιστορία, που συνδυάζει και το γέλιο και το κλάμα, με τον πιο ειλικρινή και αποκαλυπτικό τρόπο.

Με την έναρξη της κρίσης στην Ελλάδα, όλο και περισσότεροι νέοι άνεργοι στρέφονται προς την επαρχία, ελπίζοντας ν’ αλλάξουν τη ζωή τους προς το καλύτερο. Η ταινία ακολουθεί τον 35χρονο Θοδωρή, ο οποίος εγκαθίσταται στο απομακρυσμένο νησί της Ικαρίας με σκοπό να ζήσει από τη γη. Εκεί ανακαλύπτει μια κοινωνία που στηρίζεται στην αυτονομία και τη συνεργασία, και ανθρώπους που ζουν περισσότερο –και καλύτερα– από οποιονδήποτε άλλον, καθιστώντας το νησί μία από τις ελάχιστες «μπλε ζώνες» του πλανήτη, όπου οι κάτοικοι απολαμβάνουν ιδιαίτερη μακροζωία. Ο σκηνοθέτης Νίκος Νταγιαντάς αναζητεί τα μυστικά της Ικαρίας, ανακαλύπτοντας πώς οι ριζικά διαφορετικές ζωές των κατοίκων του νησιού μάς αφορούν άμεσα, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής αναταραχής.

Στη μελαγχολική Αθήνα, τέσσερις χαριτωμένοι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την άγρια πραγματικότητα μιας χώρας σε απορρύθμιση. Αγωνίζονται για τα αυτονόητα, συμβιβάζονται με τα παράδοξα, ζουν στην Ελλάδα όπου τα όρια της κωμωδίας και της τραγωδίας συχνά συγχέονται. Ο υποψήφιος βουλευτής ισορροπεί ανάμεσα στην κομματική πειθαρχία, τον αριστερό φιλελευθερισμό και τις άβολες αλήθειες. Ο απλήρωτος εργαζόμενος διαχειρίζεται την απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα και το αντιγερμανικό του μένος με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Και οι άλλοι δύο, απλώς περισσεύουν. Είναι καλλιτέχνες, ένα ζευγάρι τρυφερών ονειροπόλων. Λένε ότι το να ζεις σε ενδιαφέροντες καιρούς είναι κατάρα. Η ταινία, παρεμβάλλοντας στην αφήγηση παράσιτα από τηλεοπτικά «επίκαιρα», υπενθυμίζει ότι πρόκειται απλώς για τη ζωή: βυθισμένη στη θλίψη και την οργή, αλλά γεμάτη ενέργεια και αναπάντεχο κουράγιο.

Το OST– Original Soundtrack είναι ένα ντοκιμαντέρ για την μουσική στον κινηματογράφο, που δεν απευθύνεται σε εξειδικευμένο κοινό, αλλά έχει σκοπό να μας βάλει στον κόσμο των συνθετών, των σκηνοθετών και των σάουντρακ, σ’ ένα ταξίδι στη μαγεία της μουσικής για το σινεμά. Μιλούν οι Τρέβορ Τζόουνς, Νικολά Πιοβάνι, Παντελής Βούλγαρης, Περικλής Χούρσογλου, Νίκος Κυπουργός, Νίκος Πλατύραχος, Παναγιώτης Καλατζόπουλος, Γιώργος Χατζηνάσιος, Σάιμον Μπλουμ Νικολαΐδης, Θάνος Φουργιώτης, Νίκος Γκροσδάνης, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Έλλη Γρίβα, Γιώργος Βαρσαμάκης, Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Η Μπάμπι είναι από τις Φιλιππίνες, γύρω στα 40 και εργάζεται ως κομμώτρια στην Ελλάδα. Το Roughcut αφηγείται την ιστορία της, ενώ αναφέρεται επίσης στο θέμα της μετανάστευσης και της οικογένειας που η Μπάμπι άφησε πίσω της, αναγκάζοντάς την να εκτελεί τους ρόλους της μητέρας, της κόρης και της συζύγου από απόσταση. Ένα πράγμα την κάνει διαφορετική από τις άλλες: κάτω από την θηλυκή της εμφάνιση κρύβεται ένας άνδρας. Το Roughcut είναι μια ιστορία για την ταυτότητα και τις επιλογές μας, την επιρροή της οικογένειας, τον υφέρποντα ρατσισμό και τις θυσίες που κάνουμε για να γίνουμε αποδεκτοί. Αλλά είναι, επίσης, ένας ύμνος στη ζωή, με στιγμές χαράς και κεφιού στον αγώνα για την καθημερινή επιβίωση, ακόμα κι όταν όλα φαίνεται να πηγαίνουν στραβά.

Πιστεύουν οι σημερινοί 15χρονοι στο Θεό; Είναι ευτυχισμένοι; Ερωτευμένοι; Ποιο είναι το αγαπημένο τους μάθημα; Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτονται πριν κοιμηθούν; Το School- Tube είναι η πρώτη τηλεοπτική απόπειρα να καταγραφεί η ζωή των εφήβων σ’ όλη την Ελλάδα από τους ίδιους. Κάθε εβδομάδα, το School-Tube μάς ξεναγεί σ’ έναν τόπο της Ελλάδας και γίνεται το άμεσο κανάλι επικοινωνίας ανάμεσα στις γενιές. Xωρίς παρουσιαστή, με χιούμορ, αυτοσαρκασμό, ειλικρίνεια αλλά και αναπάντεχη οξυδέρκεια, έφηβοι σ’ όλη την Ελλάδα παίρνουν την κάμερα και μας δείχνουν το μέρος όπου ζουν. Κάνουν την κριτική τους στους μεγάλους, ονειρεύονται, προσγειώνονται στην πραγματικότητα, παίζουν, καρδιοχτυπούν, ελπίζουν. Και αποδεικνύουν ότι η εφηβική Ελλάδα ενηλικιώνεται δυνατά!