Οι ταινίες του φεστιβάλ

Τα τεκμήρια μιας πολιτικής δολοφονίας, αυτής του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, έτσι όπως αποκαλύφθηκαν στη διάρκεια των ερευνών, κυρίως από τους δημοσιογράφους ρεπόρτερ, συνδυάζονται στην ταινία με το αστικό-περιθωριακό περιβάλλον στο οποίο ενυπάρχουν εκείνα τα στοιχεία που αναζητούνται και επιστρατεύονται από τους παρακρατικούς μηχανισμούς προκειμένου να υπηρετήσουν σκοτεινές πολιτικές επιδιώξεις. Έτσι, μία πολιτική δολοφονία αναδεικνύεται ως κοινωνικό, πρωτίστως, φαινόμενο.

Ο τίτλος αναφέρεται στο μήκος του περίφημου ράλι Παρίσι-Ντακάρ, με τη μορφή που είχε το 2007, έχοντας τότε αφετηρία τη Λισαβόνα της Πορτογαλίας και τέρμα το Ντακάρ της Σενεγάλης. Αυτός έμελλε να είναι κι ο τελευταίος αγώνας μέσα από την έρημο της Βόρειας Αφρικής, εξαιτίας του φόβου των τρομοκρατικών επιθέσεων. Το ντοκιμαντέρ ξεκινά εκεί που τα αγωνιστικά αυτοκίνητα αφήνουν σύννεφα σκόνης: ανάμεσα δηλαδή σ’αυτούς που ζουν κατά μήκος της διαδρομής του αγώνα, στο Μαρόκο, στη Μαυριτανία, στο Μάλι και στη Σενεγάλη. Η αντίθεση ανάμεσα στη μηχανοκίνητη ισχύ και τον απλό κόσμο είναι εντυπωσιακή. Ένας ντόπιος εκπλήσσεται που οι αγωνιζόμενοι έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη στα συστήματα πλοήγησής τους παρά στις δικές του γνώσεις της περιοχής· ένας αιγοβοσκός φροντίζει να κρατά ασφαλή απόσταση από την πόλη και την τηλεόραση· ένας αιθουσάρχης εξηγεί γιατί προβάλλει «λευκό πορνό»· και οι πολιτικοί δίνουν υποσχέσεις στους πάμφτωχους ψηφοφόρους τους, οι οποίοι με τη σειρά τους κατηγορούν τις μεγάλες επιχειρήσεις τηςΔ ύσης που λεηλατούν τον ορυκτό τους πλούτο. Πολλοί απ’ αυτούς θέλουν να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη, θεωρώντας ότι εκεί θα είχαν την ευκαιρία να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Οι περισσότεροι μιλούν λες και μας ξεναγούν σ’ ένα μουσείο: με χαλαρό ρυθμό και μετρημένο τόνο, σε έντονη αντίθεση με τον νευρικό και θορυβώδη κόσμο του ράλι.

Κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου, 100.000 Μουσουλμάνοι επισκέπτονται τη Μονή του Αγίου Γεωργίου Κουδουνά στη νήσο Πρίγκηπο, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, και ζητάνε από τον Άγιο την υγεία τους, ένα μωρό, ένα σπίτι, ένα αμάξι, ένα κομπιούτερ... Ανεξαρτήτως θρησκείας, όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους αισθάνονται την ανάγκη να πιστέψουν σ’ ένα θαύμα. Η ταινία εξερευνά αυτή την πανανθρώπινη ανάγκη για πίστη στα θαύματα και πώς αυτή εκφράζεται παρακολουθώντας ένα ζευγάρι Μουσουλμάνων, τον Σουχά και την Ντενίζ, κι έναν Χριστιανό, τον Διαμαντή. Η επίσκεψή τους στη Μονή αποκαλύπτει μια ασυνήθιστη πραγματικότητα: άνθρωποι διαφορετικής κουλτούρας και θρησκείας μοιράζονται τον ίδιο Άγιο. Θα πραγματοποιήσει όμως ο Άγιος φέτος τις επιθυμίες τους όπως πέρσι; Γίνονται θαύματα στην εποχή μας;

«Μας αρέσει το bombing, το παράνομο». Τέσσερα παιδιά περπατάνε στο δρόμο, τραγουδάνε... είναι η ιστορία τους.Μία παρέα κάνει γκράφιτι... είναι η ιστορία της παρέας. Περνάνε δίπλα σας, σβέλτα όπως τα λόγια τους. Χάνονται μέσα στην πόλη· την πόλη τους. Το ντοκιμαντέρ δρόμου Bombing αποτυπώνει στιγμές από την καθημερινή ζωή των Jef8 ,Mr Phaz, Eversor and JK- (Θοδωρή, Βαγγέλη, Θωμά και Γιάννη), hip hop και γκράφιτι καλλιτεχνών και «ανταποκριτών των γεγονότων». Στην πόλη που εγκλωβίζει τους νέους, εκείνοι βρίσκουν διέξοδο, ξορκίζουν την ασχήμια της με γκράφιτι, ενισχυτές ήχου, πολυκάναλα και μπογιές. Ο λόγος τους, «βαρύς για να ξυπνήσει», αφουγκράζεται ένα ανόθευτο εφηβικό beat και εκφράζει τη διάθεσή τους για ανατροπή. Μια ταινία για την ιστορία μιας παρέας αλλά και για την περιπέτεια μιας γενιάς.

Ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή και το έργο του συνθέτη Ιάννη Ξενάκη, του αρχιτέκτονα του ήχου, το έργο του οποίου συμφιλιώνει την Τέχνη με την Επιστήμη και κάνει τη μουσική να συμμετέχει ξανά στα γεγονότα του κόσμου. Το ντοκιμαντέρ αναπτύσσεται σε ενότητες μέσα από τις οποίες ανιχνεύεται το πώς τα φυσικά φαινόμενα μεταμορφώνονται σε ηχητικά σύμπαντα και πώς η φιλοσοφική σκέψη του, τα μαθηματικά, η αρχιτεκτονική πράξη και η ιστορικοπολιτική εμπειρία του μετουσιώνονται σε μουσική. Στο πολυδιάστατο έργο του Ξενάκη μάς οδηγούν οι μουσικές συνθέσεις του, στοιχεία από το αρχιτεκτονικό του έργο, συνεντεύξεις του, καθώς και αρχειακό υλικό από την Ορέστεια και τα Πολύτοπα, τις μαζικές τελετουργίες ήχου και φωτός. Η κάμερα καταγράφει μουσικούς που ερμηνεύουν ειδικά για το ντοκιμαντέρ έργα του όπως τα Nomos, Alpha, Charisma, Naama και Keren στους Δελφούς, στο σπίτι του στο Παρίσι και στο Μοναστήρι της La Tourette. Στα ίχνη του Ξενάκη μάς οδηγούν οι συνεντεύξεις των Francoise Xenakis, Makhi Xenakis, Γιώργου Απέργη, Curtis Roads, Francois-Bernard Mache, Sharon Kanach, Μάκη Σολωμού, Gerard Pape, Elisabeth Chojnacka, Γιώργου Κουμεντάκη και Ροβήρου Μανθούλη.

Ταξιδεύουν μόνο με ποδήλατα. Είναι ταλαντούχοι μουσικοί και ακροβάτες. Αν και θα μπορούσαν να είχαν κάνει λαμπρή καριέρα στη σόου μπίζνες, επέλεξαν να γυρίζουν από ήπειρο σε ήπειρο, από χώρα σε χώρα και από πόλη σε πόλη, δίνοντας υπαίθριες παραστάσεις. Στο διάβα τους παρασύρουν και άλλους που θα ήθελαν να ζήσουν την εμπειρία τους. Στα τελευταία έξι χρόνια διέσχισαν 27 χώρες σε τέσσερις ηπείρους. Πάνω από 125 άτομα έχουν ταξιδέψει μαζί τους. Τα ποδήλατά τους τα φτιάχνουν μόνοι τους από εξαρτήματα πεταμένων ποδηλάτων που βρίσκουν. Είναι οι Cyclown Circus. Η ταινία καταγράφει το πέρασμά τους από τα Χανιά. Τους ακολουθεί στις παραστάσεις τους σε πάρκα, πλατείες και σχολεία, και συνομιλεί μαζί τους για τις απόψεις, τις εμπειρίες και τη φιλοσοφία τους.

Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τη μοναδική σχέση ανάμεσα στην οικογένεια Σκοπελίτη και τους κατοίκους των νησιών της άγονης γραμμής. Μία σχέση που ξεκινά το 1958, όταν ο νεαρός Μήτσος Σκοπελίτης ανέλαβε με το περίφημο καΐκι «Πανορμίτης» το ταχυδρομείο των Μικρών Ανατολικών Κυκλάδων, εξυπηρετώντας τις ανάγκες επικοινωνίας και επιβίωσης των απομονωμένων νησιών. Πενήντα χρόνια μετά, ο γιος του Γιάννης Σκοπελίτης μαζί με τον καπετάν Γιάννη Φωστιέρη, εξακολουθούν να λειτουργούν ως ομφάλιος λώρος της κοινωνίας των μικρών νησιών. Η ανάπτυξη και η επιβίωση των νησιωτών οφείλουν τα μέγιστα στο δρομολόγιο του «Express Scopelitis», το «καραβάκι» τους όπως το αποκαλούν με περισσή αγάπη, χαρακτηρίζοντάς το τη «μάνα των νησιών» τους. Ο καπετάν Μήτσος Σκοπελίτης είναι επίσης γνωστός και για τις εξαιρετικές μελωδίες του βιολιού του.

Απρίλιος 2008, στον πολυχώρο του BIOS, στο κέντρο της Αθήνας, ένα τριήμερο καλλιτεχνικών δρώμενων πάνω σε θέματα ρόλων φύλου και ταυτότητας.

H ταινία αφηγείται την ιστορία του παγκόσμιου πρωταθλητή πυγμαχίας, Κασίμ Ούμα – γνωστού ως «Κασίμ το όνειρο»– που γεννήθηκε στην Ουγκάντα και τον οποίο, σε ηλικία 6 χρόνων, απήγαγε ο επαναστατικός στρατός και εκπαίδευσε ως στρατιώτη. Ύστερα από δέκα χρόνια πολέμου, ο Κασίμ λιποτάκτησε και πήγε στην Αμερική όπου ξεκίνησε μια καινούργια ζωή κι έγινε σύντομα μεγάλο όνομα του μποξ. Καθώς προπονείται για να διεκδικήσει τον επόμενο παγκόσμιο τίτλο του, δυσκολεύεται να κρατήσει τους δαίμονές του μακριά απ’το ρινγκ. Η επανένωση με την οικογένειά του στην Ουγκάντα εξαρτάται απ’τη χάρη που ζητά να του απονείμουν οι ίδιοι στρατιωτικοί που ευθύνονται για την απαγωγή του.

Τι έχει η Νέα Ορλεάνη και το πνεύμα των κατοίκων της ώστε να γεννήσει μια μυθολογία, μια ψυχή, κάτι το πανανθρώπινο που άγγιξε ολόκληρο τον πλανήτη; Το ιδανικό μέρος για ν’ ακούσει κανείς την αληθινή μουσική της Νέας Ορλεάνης είναι ένα music club, όπου η μουσική ανατέλλει κάθε νύχτα και δε σταματά ποτέ. Τζαζ, ρέγκε, γκόσπελ, χιπ χοπ, r&b, zydeco, ροκ και μπλουζ. Η πόλη έχει παίξει αμέτρητες φορές καταλυτικό ρόλο στην αμερικάνικη μουσική, καθώς οι ήχοι που ξεκίνησαν στους δρόμους της Νέας Ορλεάνης έφτασαν σε κάθε άκρη της γης με τη μορφή της τζαζ, του ροκ εν ρολ και του ριδμ εντ μπλουζ. Στα τραγούδια συναντάμε την ένταση αλλά και την αμοιβαία γοητεία που υφίσταται μεταξύ κοινωνικών τάξεων και πολιτισμών – Αφρική, Ευρώπη, Καραϊβική, Αυτόχθονες Αμερικανοί, πλούσιοι και φτωχοί – καθώς και κάποιες από τις καλύτερες μουσικές του κόσμου.

Η μουσική χιπ χοπ συχνά θεωρείται ότι συμβάλλει στη μείωση της αστικής βίας στις γειτονιές, αφού στη θέση της φέρνει το χορό breakdance, την τέχνη του γκράφιτι και τη μουσική ραπ. Σ’αυτό το ντοκιμαντέρ, που διαδραματίζεται στη συνοικία Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου, βλέπουμε πώς η κουλτούρα της χιπ χοπ έχει ενσωματωθεί στη ζωή των μεταναστών, δίνοντάς τους την ευκαιρία να εκφραστούν ενώ παράλληλα τους κρατά μακριά από τις συμμορίες.

Ο Ουόλτερ Λάσαλι, διακεκριμένος διευθυντής φωτογραφίας σε πάνω από 100 γνωστές ταινίες –συμπεριλαμβανομένου του Ζορμπά, ταινία για την οποία κέρδισε Όσκαρ– συναντά τον W. Λάμπερτ Σκοτ Γκάρντινερ, πανεπιστημιακό καθηγητή επικοινωνίας και ψυχολογίας. Ενώ γευματίζουν σε μια παραθαλάσσια ταβέρνα κάπου στην Ελλάδα, οι δυο τους ξεκινούν μια συζήτηση που εξελίσσεται σε σεμινάριο πάνω στον τομέα ενασχόλησης του καθενός αντίστοιχα. Μας εκμυστηρεύονται τα επαγγελματικά τους μυστικά και μας αποκαλύπτουν κρυφές πτυχές της προσωπικότητάς τους, καθώς και το πάθος τους για τον κινηματογράφο και τη ζωή. Η κινηματογραφική εμπειρία που μας προσφέρουν μοιάζει με μια ιδιωτική, προνομιακή επίσκεψη με δύο εξαιρετικά επιτυχημένους επαγγελματίες καθώς προχωρούν προς τη δύση της καριέρας τους.

Διώχτηκε ως επαναστάτης, αφορίστηκε ως ιερέας, συνελήφθη ως αντάρτης, τιμήθηκε ως καλλιτέχνης. Αυτή είναι η πραγματικά συγκινητική και συγκλονιστική ιστορία του Φρανς Ούιτακ. Η κοινωνική και πολιτιστική επανάστασή του κατά τη δεκαετία του εξήντα άλλαξε τη ζωή πολλών ανθρώπων απ’ τις φτωχογειτονιές της Βενεζουέλας ώς τα λιμάνια του Βελγίου. Πρόκειται για ένα επικό ταξίδι που πραγματοποιεί ο γιος του, Φάμπιο Ούιτακ.

Σ’αυτό το road movie με θέμα το σινεμά, ο Πίτερ Ουιντόνικ ταξιδεύει σ’όλον τον κόσμο παρέα με την εικοσάχρονη κόρη του Μάιρα που ασχολείται με τα μίντια. Ταξιδεύουν στην ιστορία του κινηματογράφου και στο μέλλον των μίντια, εξετάζοντας το πώς διαφορετικές γενιές δημιουργών βλέπουν, χρησιμοποιούν ή κατασκευάζουν τις ταινίες, τις εικόνες, τον ήχο και τα μίντια. Απ’τη γενέτειρα του Φελίνιώς τη Νυρεμβέργη όπου η Λένι Ρίφενσταλ γύρισε το Θρίαμβο της θέλησης· από τον τάφο του Τσάπλιν ώς τα ιστολόγια των θεωρητικών της Βιέννης· απ’τον Μάγο του Οζ ώς τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα μέσω της Μελωδίας της Ευτυχίας· απ’ το ελβετικό χωριό του Ζαν Λυκ Γκοντάρ ώς τους καλλιτέχνες των μίντια στη Μπιενάλε της Βενετίας· κι απ’την πρώτη ταινία των Λυμιέρ στην έξοδο του εργοστασίου ώς την ακτιβίστρια των μίντια Φράνι Άρμστρονγκ, το PilgrIMAGE αναμειγνύει με παιχνιδιάρικο τρόπο σύγχρονες και ιστορικές κινηματογραφικές τοποθεσίες με προσωπικές συναντήσεις και μαθήματα ζωής και κινηματογράφου.

Στο RiP: Το μανιφέστο του remix, ο Μπρετ Γκέιλορ, ακτιβιστής του Διαδικτύου και σκηνοθέτης, καταπιάνεται με το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων στην εποχή της πληροφορίας, «πολτοποιώντας» το τοπίο των μίντια του 20ου αιώνα και σπάζοντας το φράγμα μεταξύ χρηστών και δημιουργών. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Girl Talk, ένας μουσικός που, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του mash up, κατάφερε να φτάσει στις πρώτες θέσεις των μουσικών τσαρτ ουσιαστικά μιξάροντας τραγούδια άλλων. Είναι όμως ο Girl Talk ένα λαμπρό παράδειγμα της δύναμης του λαού ή απλώς ένας μάγος της πειρατείας; Ο ιδρυτής της Creative Commons –οι άδειες Creative Commons δημιουργήθηκαν για να παρέχουν τη δυνατότητα σε συγγραφείς, επιστήμονες, καλλιτέχνες και εκπαιδευτικούς να αποφασίζουν ποια από τα δικαιώματα που τους εξασφαλίζει το Δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας να διαθέτουν ελεύθερα– Λόρενς Λέσιγκ, ο Υπουργός Πολιτισμού της Βραζιλίας Ζιλμπέρτο Ζιλ και ο κριτικός της ποπ κουλτούρας Κόρυ Ντόκτοροου επίσης εμφανίζονται στην ταινία. Στο συμμετοχικό αυτό πείραμα, ο Μπρετ Γκέιλορ μοιράζεται απ’ την πρώτη μέρα το υλικό του μέσω της ιστοσελίδας opensourcecinema.org για να μπορεί όποιος θέλει να το ρεμιξάρει. Με το RiP: To μανιφέστο του remix, ο Γκέιλορ και ο Girl Talk κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και θέτουν τις συντεταγμένες της μάχης. Σ’αυτόν τον πόλεμο ιδεών, εσείς με ποιον είστε;

Ένα μοναδικό στον κόσμο φεστιβάλ γίνεται εδώ και 4 χρόνια στην Αθήνα. Μαθητικά συγκροτήματα από την Ελλάδα και την Ευρώπη έρχονται για να παίξουν τη μουσική τους πάνω σε μια τεράστια σκηνή μπροστά σε χιλιάδες συμμαθητές τους. Το Schoolwave 2008 έγινε στο Θέατρο Βράχων του Δήμου Βύρωνα. Οι κάμερες καταγράφουν το σπινταρισμένο ρυθμό των παιδιών πάνω στη σκηνή, την αγωνία πριν και τη χαρά μετά. Για τρεις μέρες ήταν οι πρωταγωνιστές σ’ ένα έργο που γράψανε οι ίδιοι και όχι οι μεγάλοι γι’ αυτούς.

Το ελληνικό επεισόδιο της ευρωπαϊκής σειράς SOS Ζώα σε κίνδυνο αναφέρεται στην Οχιά της Μήλου, στη θαλάσσια χελώνα Καρέτα-Καρέτα, και στην Καφέ Αρκούδα, ως παραδείγματα άγριων ζώων της ελληνικής φύσης που οι πληθυσμοί τους κινδυνεύουν και γι’ αυτό το λόγο προστατεύονται. Ο Αργυροπελεκάνος της βόρειας Ελλάδας παρουσιάζεται ως ζώο που ο πληθυσμός του έχει θεαματικά επανακάμψει μετά από επιτυχημένη προστασία και διαχείριση του βιοτόπου του. Η μορφή του επεισοδίου είναι σπονδυλωτή, χωρίς αφήγηση. Για κάθε ζώο, ένα παιδί-παρουσιαστής (από 8 έως 11 ετών), προσεγγίζει τους βιότοπους παίρνοντας ταυτόχρονα συνεντεύξεις από τους επιστήμονες που εργάζονται για την προστασία του. Γυρισμένη στη Μήλο, στην Κρήτη, στο Νυμφαίο, στο όρος Χάσια και στις Πρέσπες, η ταινία έχει στόχο να παρασύρει τους μικρούς θεατές να γνωρίσουν καλύτερα τον πλούτο της ελληνικής φύσης, αλλά και το πάθος των ανθρώπων που δουλεύουν για αυτήν.

Στη διάρκεια της ταραχώδους θητείας του δημάρχου Τζουλιάνι, τη δεκαετία του ’90, όταν η Τάιμς Σκουέαρ πουλήθηκε στην Ντίσνεϊ και τα σεξ κλαμπ αντικαταστάθηκαν από αλυσίδες εστιατορίων φαστ φουντ, υπήρξε μια σύντομη φωτεινή στιγμή κατά την οποία οι drag queens ταρακούνησαν τη νυχτερινή ζωή της Νέας Υόρκης. Επίκεντρο ήταν το SqueezeBox, ένα πανσεξουαλικό ροκ πάρτι που γινόταν μια φορά τη βδομάδα στο κλαμπ του Ντον Χιλ. Το πάρτι ήταν αρχικά το καταφύγιο των γκέι ροκάδων, που ένιωθαν ξένοι τόσο στον κόσμο του ροκ όσο και στον κόσμο των ομοφυλόφιλων, και σταδιακά έγινε γεγονός-ορόσημο στην ιστορία της νυχτερινής ζωής της πόλης. Φέρνοντας κοντά δύο φαινομενικά αντιθετικούς κόσμους, το SqueezeBox γεννούσε ένα πνεύμα ολικής αποδοχής όλων εκείνων που αποφάσιζαν να συμμετάσχουν σ’ αυτό. Για επτά χρόνια, στη γωνία των οδών Σπρινγκ και Γκρένιτς, λάμβανε χώρα ένα ξεκαρδιστικό και συχνά έκλυτο ροκ γεγονός που ξεκινούσε απ’ το πιο γελοίο κι έφτανε στο πιο βλάσφημο. Η ταινία προσπαθεί να αναβιώσει τη χαοτική, πυρετώδη και απενοχοποιημένη ενέργεια που απέπνεε το κλαμπ εκείνη την εποχή, αναδεικνύοντας τους ανθρώπους και τους καιρούς που διεκδίκησαν την πρωτοτυπία απέναντι σ’έναν ολοένα και πιο καπιταλιστικό κόσμο.

O Τέρρυ Παπαντίνας είναι 56 χρονών, ζει στη Θεσσαλονίκη, είναι μουσικός και ψάχνει απεγνωσμένα για δουλειά. Μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη, απ’ όπου επέστρεψε για να μεσουρανήσει στην ανεξάρτητη ροκ σκηνή της Ελλάδας του ’70. Ταλαντούχος και γοητευτικός, έγινε ίνδαλμα και φορέας της ροκ υποκουλτούρας όπου συχνά ενυπάρχουν η αντίδραση και η αυτοκαταστροφή. Σήμερα, απομονωμένος και περιθωριοποιημένος, αποκαλύπτει, σε συγκλονιστικές εκ βαθέων εξομολογήσεις μπροστά στην κάμερα, μια ψυχική πραγματικότητα που αντανακλά ένα κοινωνικό φαινόμενο. Η αφήγηση μιας ζωής που υπάκουσε στις αξίες της ροκ μυθολογίας· ένα μουσικό ταξίδι μέσα απ’τα τραγούδια ενός άγνωστου στο ευρύ κοινό καλλιτέχνη.

Ένα ξέφρενο ανθρωποκυνηγητό έχει ξεσπάσει στην ειρηνική Τανζανία. Κυνηγοί κεφαλών δολοφονούν και ακρωτηριάζουν Αλμπίνο για να πάρουν τα μέλη τους. Σύμφωνα με την παρανοϊκή δεισιδαιμονία που καλλιεργήθηκε από τους 167.000 μάγους της Τανζανίας, τα μέλη του σώματος όσων γεννήθηκαν χωρίς μελανίνη στο δέρμα φέρνουν καλοτυχία και πλούτο. Ένα εμπόριο φρίκης ανθρώπινων μελών έχει στηθεί και εξαπλώνεται σαν φωτιά και στις γειτονικές χώρες. Οι Αλμπίνο σφαγιάζονται σα ζώα. Είναι οι Zeru Zeru, ο Κανένας, τα Φαντάσματα.
Επιτόπια έρευνα / Oργάνωση θέματος: Νίνα Μαρία Πασχαλίδου

Περισσότερα από δυο εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι ζουν με AIDS παγκοσμίως. Σχεδόν το 90%των περιπτώσεων παιδιών που προσβάλλονται απ’τον ιό εντοπίζεται στην Υποσαχάρια Αφρική. Η ταινία καταγράφει τις ζωές τεσσάρων νεαρών ενηλίκων που ζουν στην πρωτεύουσα της Ουγκάντα, Καμπάλα και είναι φορείς του ιού από τη γέννησή τους, και εστιάζει στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ζώντας με το AIDS αλλά και στο θάρρος που χρειάζεται για να το ξεπεράσουν.