ΤΟ ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ

Αθήνα, Δυτικά Προάστια: μια μέρα στη ζωή μιας «συνηθισμένης» ελληνικής μεσοαστικής οικογένειας. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιρτόκουτου-διαμερίσματος της οικογένειας του Δημήτρη, ιδιοκτήτη μιας καφετέριας στον Κορυδαλλό, που ονειρεύεται να ανοίξει πιάνο-μπαρ. Κάθε στιγμή και μια σπίθα. Οι λέξεις εκτοξεύονται και οι σχέσεις παίρνουν φωτιά μέσα σε μια βίαιη «επικοινωνιακή χορογραφία» που ξεδιπλώνεται υπερβαίνοντας τα όρια του ζευγαριού των πρωταγωνιστών και γίνεται το πρότυπο (pattern) που συνδέει τα άτομα που συμμετέχουν. Ένα ανελέητο σφυροκόπημα λεκτικής, ψυχικής και σωματικής βίας, χωρίς σταματημό, ασφυκτικό και ανυπόφορο. Η βία είναι ένα διυποκειμενικό και ενδοϋποκειμενικό φαινόμενο, το οποίο χρειάζεται συνεχή τροφοδότηση για να συντηρηθεί. Θύτες και θύματα εναλλάσσονται στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών που μοιάζουν εγκλωβισμένοι σε επικοινωνιακά παράδοξα και διαρκείς ακυρώσεις. Η πολυπλοκότητα των εκτυλισσόμενων φαινομένων δεν μας επιτρέπει παρά να υιοθετήσουμε μια πολυεπίπεδη, συμπληρωματική οπτική που συνθέτει ενδοψυχικές, διαπροσωπικές και κοινωνικές διαστάσεις.Στο τέλος, το «σπιρτόκουτο» γίνεται ένα φέρετρο γεμάτο όνειρα και ελπίδες.