ΠΑΣΤΟΡΑΛΕ

Καλοκαίρι. Ένα κουαρτέτο εγχόρδων κλασικής μουσικής φτάνει σ’ ένα χωριό για να κάνει πρόβες και φιλοξενείται στο σπίτι μιας οικογένειας. Η έφηβη κόρη της οικογένειας (θυγατέρα του Ιοσελιάνι), μαγεύεται από τη διαφορετικότητά τους και τη μουσική, τους παρακολουθεί συνεχώς και τους ξεναγεί στις ομορφιές του τόπου της. Το βλέμμα της αντιπροσωπεύει το έκπληκτο βλέμμα του χωρικού πάνω στον άνθρωπο της πόλης. Μια μέρα καταφθάνει ένας θείος της οικογένειας, παρέα με κάποιους κομματικούς αξιωματούχους και στήνεται αμέσως ένα παραδοσιακό γλέντι με κρασί και ψητά γουρουνόπουλα, που καταλήγει σ’ ένα γλυκό, συλλογικό μεθύσι. Οι μουσικοί έρχονται σε επαφή και γνωρίζουν το ηχόχρωμα της τοπικής λαϊκής μουσικής και την ανόθευτη (ακόμα), από τον τεχνολογικό πολιτισμό, ζωή του χωριού. Οι πρόβες τους συνυπάρχουν, αλλά και διακόπτονται συνεχώς από τους θορύβους της αγροτικής ζωής: οι ήχοι της γλώσσας των οικόσιτων ζώων, ένα φορτηγό που πηγαινοέρχεται θορυβωδώς, κουβαλώντας για δουλειά (πάντα σε λάθος μέρος), τους κατοίκους του χωριού, θόρυβοι από τρακτέρ, γεωργικά μηχανήματα και εργαλεία, οι φωνές και τα παιχνίδια των παιδιών, η μουσική της φύσης, της ίδιας της ζωής που δίνει τη δική της συναυλία...
Το 1976 με το Παστοράλε, μια ταινία μοναδική στο είδος της, όπου εξαφανίζονται τα σύνορα ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία, (συνοριακή γραμμή πάνω στην οποία κινήθηκε εξαρχής το έργο του Ιοσελιάνι), μας βυθίζει στην αγροτική ζωή ενός χωριού, κάπου στη Γεωργία. Δεν υπάρχουν ήρωες, δεν υπάρχει ιστορία, δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνον το καθημερινό και αδιατάρακτο πέρασμα του χρόνου. Η κάμερα, αόρατη θαρρείς, συλλαμβάνει και αποτυπώνει στο σελυλόιντ τους θορύβους της αληθινής ζωής. Οι ήχοι (λόγια και φωνές ανθρώπων, τιτιβιβίσματα, γαβγίσματα, γρυλίσματα, κακαρίσματα, μουκανίσματα, μαρσαρίσματα, ο ήχος της βροχής, του αέρα, της μουσικής ...της σιωπής), αναδύονται με απίστευτη διαύγεια και εγκαθίστανται στο κέντρο της εικόνας, «διευρύνοντας» το κάδρο. Θέμα της ταινίας, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της, είναι «οι συναντήσεις και οι αποχαιρετισμοί, που συνιστούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας πάνω σ’ αυτή τη Γη». Η ταινία θάβεται από τους σοβιετικούς γραφειοκράτες και θα προβληθεί μονάχα 6 χρόνια αργότερα, το 1982 στο Φεστιβάλ Βερολίνου για να αποσπάσει τον οικουμενικό θαυμασμό. Την ίδια χρονιά ο Οτάρ Ιοσελιάνι φεύγει για το Παρίσι.